Ισραήλ και Ιορδανία υπογράφουν ειρηνευτική συμφωνία - Ιστορία

Ισραήλ και Ιορδανία υπογράφουν ειρηνευτική συμφωνία - Ιστορία


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Ισραήλ και Ιορδανία υπογράφουν ειρηνευτική συμφωνία

Στις 26 Οκτωβρίου 1994 το Ισραήλ και η Ιορδανία υπέγραψαν ειρηνευτική συμφωνία που τερματίζει την κατάσταση πολέμου μεταξύ. Η συμφωνία έλυσε μικρές διαφωνίες στα σύνορα μεταξύ των δύο πλευρών και καθιέρωσε πλήρεις διπλωματικές σχέσεις.



Το Ισραήλ και η Ιορδανία βρίσκονταν επίσημα σε πόλεμο από το 1948 όταν η Τρανσορντάν εισέβαλε στο Ισραήλ, καθώς το Ισραήλ κήρυξε την ανεξαρτησία του. Το 1988, η Ιορδανία παραιτήθηκε επίσημα από οποιαδήποτε αξίωση στη Δυτική Όχθη. Μόλις το Ισραήλ συνήψε τις Συμφωνίες του Όσλο με την Παλαιστινιακή Οργάνωση για την Απελευθέρωση (PLO), ο δρόμος ήταν σαφής για την Ιορδανία και το Ισραήλ να συνάψουν ειρηνευτική συμφωνία. Ο πρόεδρος Μπιλ Κλίντον πίεσε τους Ιορδανούς να συνάψουν συμφωνία με το Ισραήλ και τον Ιούλιο του 1994 το Ισραήλ και η Ιορδανία συνήψαν μια συμφωνία μη εμπόλεμων συναλλαγών, ως πρώτο στάδιο. Τους επόμενους τρεις μήνες, οι δύο χώρες διαπραγματεύτηκαν μια τελική ειρηνευτική συμφωνία. Αυτή η συμφωνία καθόρισε τα σύνορα και καθιέρωσε επίσης πλήρεις διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Ισραήλ και Ιορδανίας. Δύο από τις ειδικές διατάξεις της συμφωνίας ήταν η αναγνώριση του ιστορικού ρόλου της Ιορδανίας στους μουσουλμανικούς ιερούς τόπους στην Ιερουσαλήμ και η συμφωνία του Ισραήλ να παρέχει 50.000.000 κυβικά μέτρα νερού στην Ιορδανία. Οι δύο πλευρές συμφώνησαν επίσης να συνεργαστούν για την εξεύρεση λύσεων για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες


Διαπραγματεύσεις Ειρήνης Ισραήλ-Ιορδανίας: Συνθήκη Ειρήνης Ισραήλ-Ιορδανίας

Η κυβέρνηση του κράτους του Ισραήλ και η κυβέρνηση του Χασεμιτικού Βασιλείου της Ιορδανίας:

Ρουλεμάν Έχοντας κατά νου τη Διακήρυξη της Ουάσινγκτον, που υπογράφηκε από αυτούς στις 25 Ιουλίου 1994, και την οποία και οι δύο έχουν δεσμευτεί να τιμήσουν

Στοχεύω για την επίτευξη μιας δίκαιης, διαρκούς και ολοκληρωμένης ειρήνης στη Μέση Ανατολή που βασίζεται στα ψηφίσματα 242 και 338 του Συμβουλίου Ασφαλείας σε όλες τις πτυχές τους

Ρουλεμάν έχοντας υπόψη τη σημασία της διατήρησης και ενίσχυσης της ειρήνης που βασίζεται στην ελευθερία, την ισότητα, τη δικαιοσύνη και τον σεβασμό των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ξεπερνώντας έτσι τα ψυχολογικά εμπόδια και προάγοντας την ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Επιβεβαιώνοντας την πίστη τους στους σκοπούς και τις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και την αναγνώριση του δικαιώματος και της υποχρέωσής τους να ζουν ειρηνικά μεταξύ τους καθώς και με όλα τα κράτη, σε ασφαλή και αναγνωρισμένα όρια

Επιθυμώντας να αναπτύξουν φιλικές σχέσεις και συνεργασία μεταξύ τους σύμφωνα με τις αρχές του διεθνούς δικαίου που διέπουν τις διεθνείς σχέσεις σε καιρό ειρήνης

Επιθυμώντας καθώς και για τη διασφάλιση μόνιμης ασφάλειας και για τα κράτη τους και ιδίως για την αποφυγή απειλών και χρήσης βίας μεταξύ τους

Ρουλεμάν Έχοντας κατά νου ότι στη δήλωσή τους στην Ουάσινγκτον της 25ης Ιουλίου 1994, δήλωσαν τον τερματισμό της κατάστασης πολέμου μεταξύ τους

Αποφασίζοντας για την εγκαθίδρυση ειρήνης μεταξύ τους σύμφωνα με την παρούσα Συνθήκη Ειρήνης

Συμφώνησαν ως εξής:

ΑΡΘΡΟ 1

ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΙΡΗΝΗΣ

Ειρηνεύεται εδώ ειρήνη μεταξύ του κράτους του Ισραήλ και του Χασεμιτικού Βασιλείου της Ιορδανίας (τα & quotParties & quot;) που θα προκύψουν από την ανταλλαγή των μέσων επικύρωσης της παρούσας Συνθήκης.

ΑΡΘΡΟ 2

    Αναγνωρίζουν και θα σέβονται ο ένας την κυριαρχία, την εδαφική ακεραιότητα και την πολιτική ανεξαρτησία του άλλου

ΑΡΘΡΟ 3

    Το διεθνές όριο μεταξύ Ισραήλ και Ιορδανίας οριοθετείται με αναφορά στον ορισμό των ορίων στο πλαίσιο της εντολής, όπως φαίνεται στο παράρτημα Ι στοιχείο α), στα υλικά χαρτογράφησης που επισυνάπτονται σε αυτό και στις συντεταγμένες που καθορίζονται σε αυτό.

ΑΡΘΡΟ 4

      1. Και τα δύο μέρη, αναγνωρίζοντας ότι η αμοιβαία κατανόηση και συνεργασία σε θέματα που σχετίζονται με την ασφάλεια θα αποτελέσουν σημαντικό μέρος των σχέσεών τους και θα ενισχύσουν περαιτέρω την ασφάλεια της περιοχής, αναλαμβάνουν να βασίσουν τις σχέσεις ασφαλείας τους στην αμοιβαία εμπιστοσύνη, την προώθηση των κοινών συμφερόντων και τη συνεργασία και να στοχεύσει σε ένα περιφερειακό πλαίσιο εταιρικής σχέσης στην ειρήνη.

        να απέχουν από την απειλή ή τη χρήση βίας ή όπλων, συμβατικών, μη συμβατικών ή οποιουδήποτε άλλου είδους, ο ένας εναντίον του άλλου, ή άλλων ενεργειών ή δραστηριοτήτων που επηρεάζουν αρνητικά την ασφάλεια του άλλου μέρους

        συμμετοχή ή με οποιονδήποτε τρόπο συνδρομή, προώθηση ή συνεργασία με οποιονδήποτε συνασπισμό, οργάνωση ή συμμαχία με στρατιωτικό χαρακτήρα ή ασφάλεια με τρίτο μέρος, οι στόχοι ή οι δραστηριότητες των οποίων περιλαμβάνουν την έναρξη επιθετικότητας ή άλλων πράξεων στρατιωτικής εχθρότητας εναντίον του άλλου μέρους, κατά παράβαση των διατάξεων της παρούσας Συνθήκης.

        να λάβουν τα απαραίτητα και αποτελεσματικά μέτρα για να αποτρέψουν την πραγματοποίηση τρομοκρατικών ενεργειών, ανατροπών ή βίας από το έδαφός τους ή μέσω αυτού και να λάβουν τα απαραίτητα και αποτελεσματικά μέτρα για την καταπολέμηση αυτών των δραστηριοτήτων και όλων των δραστών τους.

        τη δημιουργία στη Μέση Ανατολή μιας περιοχής απαλλαγμένης από εχθρικές συμμαχίες και συνασπισμούς

      ΑΡΘΡΟ 5

        Τα συμβαλλόμενα μέρη συμφωνούν να δημιουργήσουν πλήρεις διπλωματικές και προξενικές σχέσεις και να ανταλλάξουν πρέσβεις κατοίκους εντός ενός μηνός από την ανταλλαγή των πράξεων κύρωσης της παρούσας Συνθήκης.

      ΑΡΘΡΟ 6

        Τα συμβαλλόμενα μέρη συμφωνούν αμοιβαία να αναγνωρίσουν τη νόμιμη κατανομή και των δύο στα ύδατα του ποταμού Ιορδάνη και του ποταμού Γιαρμούκ και των υπόγειων υδάτων Araba/Arava σύμφωνα με τις συμφωνημένες αποδεκτές αρχές, ποσότητες και ποιότητα όπως ορίζονται στο παράρτημα II, τα οποία θα τηρούνται πλήρως και τηρήθηκε

        ανάπτυξη υφιστάμενων και νέων υδάτινων πόρων, αύξηση της διαθεσιμότητας νερού, συμπεριλαμβανομένης της συνεργασίας σε περιφερειακή βάση κατά περίπτωση, και ελαχιστοποίηση της σπατάλης των υδάτινων πόρων μέσω της αλυσίδας των χρήσεών τους

      ΑΡΘΡΟ 7

        Θεωρώντας την οικονομική ανάπτυξη και ευημερία ως πυλώνες ειρήνης, ασφάλειας και αρμονικών σχέσεων μεταξύ κρατών, λαών και μεμονωμένων ανθρώπων, τα συμβαλλόμενα μέρη, λαμβάνοντας υπόψη τις συμφωνίες που έχουν επιτευχθεί, επιβεβαιώνουν την αμοιβαία επιθυμία τους να προωθήσουν την οικονομική συνεργασία μεταξύ τους, καθώς και στο πλαίσιο της ευρύτερης περιφερειακής οικονομικής συνεργασίας.

        να αρθούν όλα τα εμπόδια που εισάγουν διακρίσεις στις κανονικές οικονομικές σχέσεις, να τερματίσουν τα οικονομικά μποϊκοτάζ που απευθύνονται ο ένας στον άλλο και να συνεργαστούν για τον τερματισμό των μποϊκοτάζ εναντίον οποιουδήποτε Μέρους από τρίτους

      ΑΡΘΡΟ 8

        Αναγνωρίζοντας τα τεράστια ανθρώπινα προβλήματα που προκλήθηκαν και στα δύο μέρη από τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, καθώς και τη συμβολή τους στην ανακούφιση του ανθρώπινου πόνου, τα μέρη θα προσπαθήσουν να ανακουφίσουν περαιτέρω τα προβλήματα που προκύπτουν σε διμερές επίπεδο.

        στην περίπτωση των εκτοπισμένων, σε μια τετραμερή επιτροπή μαζί με την Αίγυπτο και τους Παλαιστίνιους:

        στο πλαίσιο της πολυμερούς ομάδας εργασίας για τους πρόσφυγες

      ΑΡΘΡΟ 9

        Κάθε μέρος θα παρέχει ελευθερία πρόσβασης σε χώρους θρησκευτικής και ιστορικής σημασίας.

      ΑΡΘΡΟ 10

      ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΕΣ

      Τα μέρη, που επιθυμούν να εξαλείψουν τις προκαταλήψεις που έχουν αναπτυχθεί σε περιόδους σύγκρουσης, αναγνωρίζουν την επιθυμία των πολιτιστικών και επιστημονικών ανταλλαγών σε όλους τους τομείς και συμφωνούν να δημιουργήσουν κανονικές πολιτιστικές σχέσεις μεταξύ τους. Έτσι, θα ολοκληρώσουν, το συντομότερο δυνατό και το αργότερο εντός 9 μηνών από την ανταλλαγή των πράξεων κύρωσης της παρούσας Συνθήκης, τις διαπραγματεύσεις για πολιτιστικές και επιστημονικές συμφωνίες.

      ΑΡΘΡΟ 11

        Τα συμβαλλόμενα μέρη θα επιδιώξουν την προώθηση της αμοιβαίας κατανόησης και ανοχής που βασίζεται σε κοινές ιστορικές αξίες και, ως εκ τούτου, θα αναλάβουν:

        να απέχουν από εχθρική ή διακριτική προπαγάνδα ο ένας εναντίον του άλλου και να λάβουν όλα τα πιθανά νομικά και διοικητικά μέτρα για να αποτρέψουν τη διάδοση της προπαγάνδας αυτής από οποιαδήποτε οργάνωση ή άτομο που είναι παρών στο έδαφος οποιουδήποτε μέρους

      ΑΡΘΡΟ 12

      ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ

      Τα μέρη θα συνεργαστούν για την καταπολέμηση του εγκλήματος, με έμφαση στο λαθρεμπόριο, και θα λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα για την καταπολέμηση και την πρόληψη δραστηριοτήτων όπως η παραγωγή, καθώς και η διακίνηση παράνομων ναρκωτικών, και θα οδηγήσουν σε δίκη τους δράστες τέτοιων ενεργεί. Από την άποψη αυτή, λαμβάνουν υπόψη τις συμφωνίες που επιτεύχθηκαν μεταξύ τους στους παραπάνω τομείς, σύμφωνα με το παράρτημα ΙΙΙ και αναλαμβάνουν τη σύναψη όλων των σχετικών συμφωνιών το αργότερο εντός 9 μηνών από την ημερομηνία ανταλλαγής των πράξεων κύρωσης της παρούσας συνθήκης.

      ΑΡΘΡΟ 13

        Κάθε μέρος θα επιτρέψει την ελεύθερη κυκλοφορία υπηκόων και οχημάτων του άλλου εντός και εντός της επικράτειάς του, σύμφωνα με τους γενικούς κανόνες που ισχύουν για τους υπηκόους και τα οχήματα άλλων κρατών. Κανένα από τα μέρη δεν θα επιβάλει διακρίσεις φόρους ή περιορισμούς στην ελεύθερη κυκλοφορία προσώπων και οχημάτων από το έδαφός του στο έδαφος του άλλου.

      ΑΡΘΡΟ 14

        Με την επιφύλαξη των διατάξεων της παραγράφου 3, κάθε συμβαλλόμενο μέρος αναγνωρίζει το δικαίωμα των πλοίων του άλλου μέρους σε αθώα διέλευση από τα χωρικά του ύδατα σύμφωνα με τους κανόνες του διεθνούς δικαίου.

      ΑΡΘΡΟ 15

        Τα μέρη αναγνωρίζουν ως εφαρμόσιμα το ένα στο άλλο τα δικαιώματα, τα προνόμια και τις υποχρεώσεις που προβλέπονται από τις πολυμερείς συμφωνίες αεροπορίας στις οποίες είναι και τα δύο μέρη, ιδίως από τη Σύμβαση του 1944 για τη Διεθνή Πολιτική Αεροπορία (Η Σύμβαση του Σικάγου) και τη Διεθνή Συμφωνία Διεθνών Αεροπορικών Υπηρεσιών του 1944 Το

      ΑΡΘΡΟ 16

      ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ

      Τα μέρη σημειώνουν το άνοιγμα μεταξύ τους, σύμφωνα με τη Δήλωση της Ουάσινγκτον, απευθείας τηλεφωνικών γραμμών και τηλεομοιοτυπίας. Οι ταχυδρομικοί σύνδεσμοι, οι διαπραγματεύσεις για τις οποίες έχουν ολοκληρωθεί, θα ενεργοποιηθούν με την υπογραφή της παρούσας Συνθήκης. Τα συμβαλλόμενα μέρη συμφωνούν περαιτέρω ότι θα δημιουργηθούν μεταξύ τους κανονικές ασύρματες και καλωδιακές επικοινωνίες και τηλεοπτικές μεταφορές μέσω καλωδίου, ραδιοφώνου και δορυφόρου, σύμφωνα με όλες τις σχετικές διεθνείς συμβάσεις και κανονισμούς. Οι διαπραγματεύσεις για τα θέματα αυτά θα ολοκληρωθούν το αργότερο εντός 9 μηνών από την ανταλλαγή των πράξεων κύρωσης της παρούσας Συνθήκης.

      ΑΡΘΡΟ 17

      Ο ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ

      Τα μέρη επιβεβαιώνουν την αμοιβαία επιθυμία τους να προωθήσουν τη συνεργασία μεταξύ τους στον τομέα του τουρισμού. Προκειμένου να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, τα μέρη - λαμβάνοντας υπόψη τις μεταξύ τους κατανοήσεις σχετικά με τον τουρισμό - συμφωνούν να διαπραγματευτούν, το συντομότερο δυνατό, και να ολοκληρώσουν το αργότερο τρεις μήνες από την ανταλλαγή των μέσων επικύρωσης του παρόντος Συνθήκη, μια συμφωνία για τη διευκόλυνση και την ενθάρρυνση του αμοιβαίου τουρισμού και τουρισμού από τρίτες χώρες.

      ΑΡΘΡΟ 18

      ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

      Τα μέρη θα συνεργαστούν σε θέματα που σχετίζονται με το περιβάλλον, σφαίρα στον οποίο δίνουν μεγάλη σημασία, συμπεριλαμβανομένης της διατήρησης της φύσης και της πρόληψης της ρύπανσης, όπως παρατίθεται στο παράρτημα IV. Θα διαπραγματευτούν μια συμφωνία για τα παραπάνω, η οποία θα συναφθεί το αργότερο εντός 6 μηνών από την ανταλλαγή των πράξεων κύρωσης της παρούσας Συνθήκης.

      ΑΡΘΡΟ 19

        Τα μέρη θα συνεργαστούν στην ανάπτυξη ενεργειακών πόρων, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης έργων που σχετίζονται με την ενέργεια, όπως η χρήση ηλιακής ενέργειας.

      ΑΡΘΡΟ 20

      RIFT VALLEY DEVELOPMENT

      Τα συμβαλλόμενα μέρη δίνουν μεγάλη σημασία στην ολοκληρωμένη ανάπτυξη της περιοχής της κοιλάδας του Ριφτ Ιορδανίας, συμπεριλαμβανομένων κοινών έργων στον οικονομικό, περιβαλλοντικό, ενεργειακό και τουριστικό τομέα. Λαμβάνοντας υπόψη τους Όρους Αναφοράς που αναπτύχθηκαν στο πλαίσιο της Τριμερούς Οικονομικής Επιτροπής Ισραήλ-Ιορδανίας-ΗΠΑ προς το Γενικό Σχέδιο Ανάπτυξης της Κοιλάδας Ριφτ Ιορδανίας, θα συνεχίσουν δυναμικά τις προσπάθειές τους για την ολοκλήρωση του σχεδιασμού και την υλοποίηση.

      ΑΡΘΡΟ 21

      ΥΓΕΙΑ

      Τα μέρη θα συνεργαστούν στον τομέα της υγείας και θα διαπραγματευτούν με σκοπό τη σύναψη συμφωνίας εντός 9 μηνών από την ανταλλαγή μέσων κύρωσης της παρούσας Συνθήκης.

      ΑΡΘΡΟ 22

      ΓΕΩΡΓΙΑ

      Τα μέρη θα συνεργαστούν στους τομείς της γεωργίας, συμπεριλαμβανομένων των κτηνιατρικών υπηρεσιών, της φυτοπροστασίας, της βιοτεχνολογίας και του μάρκετινγκ, και θα διαπραγματευτούν με σκοπό τη σύναψη συμφωνίας εντός 6 μηνών από την ημερομηνία ανταλλαγής μέσων επικύρωσης του παρόντος Συνθήκη.

      ΑΡΘΡΟ 23

      AQABA ΚΑΙ EILAT

      Τα συμβαλλόμενα μέρη συμφωνούν να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις, το συντομότερο δυνατό, και το αργότερο εντός ενός μηνός από την ανταλλαγή των μέσων επικύρωσης της παρούσας Συνθήκης, σχετικά με ρυθμίσεις που θα επέτρεπαν την κοινή ανάπτυξη των πόλεων Άκαμπα και Εϊλάτ σε σχέση με αυτά. θέματα, μεταξύ άλλων, ως κοινή τουριστική ανάπτυξη, κοινά έθιμα, ζώνη ελεύθερου εμπορίου, συνεργασία στον τομέα των αερομεταφορών, πρόληψη της ρύπανσης, θαλάσσια ζητήματα, αστυνομία, τελωνεία και υγεία. Τα συμβαλλόμενα μέρη θα συνάψουν όλες τις σχετικές συμφωνίες εντός 9 μηνών από την ανταλλαγή πράξεων κύρωσης της Συνθήκης.

      ΑΡΘΡΟ 24

      ΑΞΙΩΣΕΙΣ

      Τα συμβαλλόμενα μέρη συμφωνούν να δημιουργήσουν μια επιτροπή απαιτήσεων για την αμοιβαία διευθέτηση όλων των οικονομικών απαιτήσεων.

      ΑΡΘΡΟ 25

        Η παρούσα Συνθήκη δεν επηρεάζει και δεν θα ερμηνευθεί ότι επηρεάζει, με οποιονδήποτε τρόπο, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των Μερών βάσει του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

      ΑΡΘΡΟ 26

      ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ

      Εντός τριών μηνών από την ανταλλαγή επικυρώσεων της παρούσας Συνθήκης, τα Μέρη αναλαμβάνουν τη θέσπιση κάθε νομοθεσίας που είναι αναγκαία για την εφαρμογή της Συνθήκης, και τον τερματισμό τυχόν διεθνών δεσμεύσεων και την κατάργηση κάθε νομοθεσίας που δεν συνάδει με τη Συνθήκη.

      ΑΡΘΡΟ 27

        Η παρούσα συνθήκη θα κυρωθεί και από τα δύο μέρη σύμφωνα με τις αντίστοιχες εθνικές διαδικασίες τους. Αρχίζει να ισχύει κατά την ανταλλαγή των πράξεων επικύρωσης.

      ΑΡΘΡΟ 28

      ΕΝΔΙΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ

      Τα μέρη θα εφαρμόσουν, σε ορισμένους τομείς, για συμφωνία, προσωρινά μέτρα εν αναμονή της σύναψης των σχετικών συμφωνιών σύμφωνα με την παρούσα Συνθήκη, όπως ορίζεται στο Παράρτημα V.

      ΑΡΘΡΟ 29

        Οι διαφορές που προκύπτουν από την εφαρμογή ή την ερμηνεία της παρούσας Συνθήκης επιλύονται με διαπραγματεύσεις.

      ΑΡΘΡΟ 30

      ΕΓΓΡΑΦΗ

      Η παρούσα Συνθήκη διαβιβάζεται στον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών για εγγραφή σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 102 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

      Έγινε στο σημείο διέλευσης Arava/Araba σήμερα Heshvan 21st, 5775, Jumada Al-Ula 21st, 1415 που αντιστοιχεί στις 26 Οκτωβρίου 1994 στην εβραϊκή, αγγλική και αραβική γλώσσα, όλα τα κείμενα είναι εξίσου αυθεντικά. Σε περίπτωση απόκλισης της ερμηνείας, υπερισχύει το αγγλικό κείμενο.


      ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΙΟΡΔΑΝΙΑ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΣΧΕΔΙΟΥ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΕΥΡΥΜΑΤΙΚΗΣ ΕΥΡΥΓΙΑΣ

      Το Ισραήλ και η Ιορδανία μονογράφησαν σήμερα ένα σχέδιο συνθήκης ειρήνης που ανοίγει το δρόμο για τις τακτικές διπλωματικές σχέσεις, το ενισχυμένο εμπόριο και τα ευκολότερα ταξίδια μετά από 46 χρόνια απόκλισης μεταξύ πολέμου και άβολης συνύπαρξης.

      Η συμφωνία, που επιτεύχθηκε μετά από βασανιστικές διαπραγματεύσεις κατά τη διάρκεια της νύχτας, ήταν η πρώτη σημαντική προσθήκη στο συνονθύλευμα της ειρήνης στη Μέση Ανατολή μετά τη συμφωνία μεταξύ Ισραήλ και Οργανισμού Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης πέρυσι. Alsoταν επίσης η πρώτη ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ Ισραήλ και αραβικού έθνους μετά τη συνθήκη με την Αίγυπτο το 1979.

      Ενώ για περισσότερα από 20 χρόνια η Ιορδανία και το Ισραήλ δεν είχαν πολεμήσει ανοιχτά και μερικές φορές φαινόταν μυστικά συνεργαζόμενοι γείτονες, η συμφωνία σήμερα διατήρησε τη δυναμική των ειρηνευτικών προσπαθειών και μετέτρεψε το διπλωματικό επίκεντρο στη Συρία ως την επόμενη γειτονική χώρα που θα μπορούσε να τερματίσει την κατάσταση πολέμου της Ισραήλ.

      Ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε απόψε ότι ο Πρόεδρος Κλίντον αποδέχθηκε την πρόσκληση να παραστεί στην επίσημη τελετή υπογραφής της συνθήκης, που είχε προγραμματιστεί για τις 26 Οκτωβρίου στην παραμεθόρια περιοχή μεταξύ Εϊλάτ και Άκαμπα. Ο βασιλιάς Χουσεΐν της Ιορδανίας και ο πρωθυπουργός Γιτζάκ Ραμπίν του Ισραήλ τερμάτισαν επίσημα την κατάσταση πολέμου μεταξύ Ιορδανίας και Ισραήλ σε μια τελετή στον Λευκό Οίκο τον Ιούλιο και ο κ. Κλίντον εξήρε τη σημερινή συνθήκη ως «εξαιρετικό επίτευγμα».

      Ούτε το Ισραήλ ούτε η Ιορδανία δημοσίευσαν λεπτομέρειες της συνθήκης και οι αξιωματούχοι δήλωσαν ότι τα παραρτήματα της τελικής συμφωνίας πρέπει να επεξεργαστούν.

      Αλλά το ισραηλινό ραδιόφωνο ανέφερε ότι η συμφωνία αφορούσε μια συμφωνία του Ισραήλ να εκτρέψει περίπου 50 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού, ή 13,2 δισεκατομμύρια γαλόνια, ετησίως στην άνυδρη Ιορδανία, όπου, όπως αλλού σε αυτήν την περιοχή, το νερό είναι σχεδόν το ίδιο πολύτιμο αγαθό με πετρελαίου στη διατήρηση της οικονομικής βιωσιμότητας. Επιπλέον, οι δύο πλευρές φέρεται να συμφώνησαν να χτίσουν φράγματα στους ποταμούς Γιαρμούκ και Ιορδανίας αργότερα, για να αυξήσουν την παροχή νερού και στις δύο χώρες.

      Το ισραηλινό ραδιόφωνο ανέφερε ότι οι δύο πλευρές είχαν επίσης καταλήξει σε μια πολύπλοκη συμφωνία που θα επέτρεπε στην Ιορδανία να επιβεβαιώσει την κυριαρχία της σε μια τσέπη του κατεχόμενου από το Ισραήλ εμβαδού 135 τετραγωνικών μιλίων κατά μήκος των νότιων συνόρων της, αλλά να μισθώσει περίπου 11 τετραγωνικά μίλια από αυτό πίσω στο Ισραήλ. Το

      Η ασυνήθιστη ρύθμιση θα μπορούσε να γίνει προηγούμενο για τις διαπραγματεύσεις του Ισραήλ με τη Συρία σχετικά με το πολύ πιο εκτεταμένο και εκρηκτικό ζήτημα ελέγχου των Ισραηλινών κατεχόμενων υψωμάτων του Γκολάν, το κεντρικό σημείο διαμάχης μεταξύ του Ισραήλ και του προέδρου Χαφέζ Ελ Άσαντ της Συρίας.

      Στο Αμμάν, όμως, σήμερα, τόσο οι Ισραηλινοί όσο και οι Ιορδανοί ηγέτες - που χτυπούσαν ο ένας τον άλλον από παρακείμενα βάθρα - φάνηκε να σκοπεύουν να υπογραμμίσουν τις αρετές της συμφωνίας τους και τη ζεστασιά μιας σχέσης που θεωρείται ευρέως μυστική όταν οι δύο πλευρές δεν μιλούσαν επίσημα.

      «Κανείς δεν έχασε, κανείς δεν κέρδισε, όλοι κερδίσαμε», είπε ο κ. Ράμπιν.

      Ο βασιλιάς Χουσεΐν είπε: «Μεταξύ μας, ελπίζουμε ότι είναι μια νέα αρχή, μια νέα αρχή.» Οι δύο ηγέτες μίλησαν στην τελετή στο Βασιλικό Παλάτι Επισκεπτών, όπου η συνθήκη μονογραφήθηκε από τον κ. Ραμπίν και τον Ιορδανό ομόλογό του, Αμπντούλ Salam al-Majali, με πολύ αμοιβαίο έπαινο από τον βασιλιά και τον κ. Rabin.

      Ο υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ, Σιμόν Πέρες, εξέπληξε αργότερα πολλούς Ιορδανούς αγκαλιάζοντας τον Βασιλιά και φιλώντας τον στα δύο μάγουλα, μια παραδοσιακή μορφή αραβικού χαιρετισμού.

      Οι διαπραγματευτικές προσπάθειες για την υπογραφή ειρηνευτικής συνθήκης πραγματοποιήθηκαν σταθερά από τότε που η Ιορδανία υπέγραψε τη συμφωνία της με το Ισραήλ τον Ιούλιο για τον τερματισμό μιας επίσημης πολεμικής κατάστασης που είχε διαρκέσει για 46 χρόνια.

      Μέχρι την Κυριακή, ωστόσο, υπήρχαν ελάχιστες ενδείξεις ότι οι διαπραγματεύσεις, οι οποίες ξεκίνησαν με τη διάσκεψη ειρήνης της Μαδρίτης το 1991 μετά το τέλος του πολέμου στον Περσικό Κόλπο, ήταν κοντά στο να ξεπεραστούν οι άλυτες διαφορές σχετικά με θέματα νερού, εδάφους και ασφάλειας.

      Στη συνέχεια, το βράδυ της Κυριακής, οι Ισραηλινοί έμαθαν ότι ο κ. Ραμπίν και ο κ. Πέρες είχαν πετάξει στο Αμμάν, την πρωτεύουσα της Ιορδανίας, μετά από μια εβδομάδα που κυριαρχούσε στο Ισραήλ η απαγωγή και η δολοφονία Ισραηλινού στρατιώτη από ισλαμιστές μαχητές.

      Το επεισόδιο φάνηκε να αναδεικνύει τις πιέσεις στη συμφωνία του Ισραήλ με το P.L.O. από Παλαιστίνιους μαχητές. Ο επείγων χαρακτήρας της επίσκεψης στο Αμμάν άφησε την εντύπωση ότι ο κ. Ραμπίν ήταν απελπισμένος να διατηρήσει την ορμή των προσπεράσεών του στην Ιορδανία, καθώς η συμφωνία του με το P.L.O. φαινόταν να αντιμετωπίζει προκλήσεις.

      Ωστόσο, η αρχικοποίηση δεν αντιπροσώπευε το τέλος των διαπραγματεύσεων.

      Την Τρίτη, αξιωματούχοι των δύο πλευρών θα ξεκινήσουν λεπτομερείς συνομιλίες για τα παραρτήματα της συνθήκης στο λιμάνι Άκαμπα της Ιορδανίας στην Ερυθρά Θάλασσα. Στη συνέχεια, η συμφωνία χρειάζεται έγκριση και από τα δύο κοινοβούλια, η οποία θεωρείται τυπική.

      Από τα εκκρεμή ζητήματα, το νερό ήταν το πιο εκτεταμένο.

      Σύμφωνα με τους λογαριασμούς της Ιορδανίας, τόσο το Ισραήλ όσο και η Συρία έχουν περιορίσει προοδευτικά την πρόσβαση της Ιορδανίας στο νερό των ποταμών Ιορδανίας και Γιαρμούκ, έτσι ώστε ετήσια κατανομή 477 εκατομμυρίων κυβικών μέτρων ετησίως, όπως προβλέπεται από αμερικανικές προτάσεις το 1953, η Ιορδανία είναι τώρα δεν λαμβάνει κανένα από τον Ιορδάνη ποταμό και μόνο περίπου 100 εκατομμύρια από το Yarmuk.

      Η συμφωνία του Ισραήλ για την εκτροπή 50 εκατομμυρίων κυβικών μέτρων ετησίως στην Ιορδανία, πιθανώς από την περιοχή της Θάλασσας της Γαλιλαίας, αποτελεί μια σημαντική οικονομική ώθηση για μια χώρα της οποίας τα υπόγεια ύδατα εξαντλούνται γρήγορα. Η Ιορδανία ήδη μεριδίζει νερό.

      Για το Ισραήλ, η συμφωνία περιλάμβανε μια παραχώρηση επειδή υποστηρίζει από καιρό ότι υπάρχει πολύ λίγο νερό στην περιοχή για να μοιραστεί και ότι ο μόνος τρόπος για να ξεπεραστεί η έλλειψη μακροπρόθεσμα είναι να χρησιμοποιηθούν νέες πηγές νερού.

      Η συμφωνία επί του εδάφους ήταν λιγότερο δραματική, αν και φαινόταν μια νέα προσέγγιση σε αυτό που ήταν από καιρό το κεντρικό πρόβλημα της Μέσης Ανατολής.

      «Το Ισραήλ θα επιστρέψει όλα τα κατεχόμενα εδάφη της Ιορδανίας με μικρές επικυρώσεις συνόρων που πραγματοποιούνται σε αμοιβαία βάση», δήλωσε ο πρωθυπουργός Ματζαλί. Η εδαφική διευθέτηση δεν επηρεάζει την κατεχόμενη από το Ισραήλ Δυτική Όχθη, που κάποτε κυβερνιόταν από την Ιορδανία, επειδή ο βασιλιάς Χουσεΐν εγκατέλειψε νομοθετικούς και διοικητικούς δεσμούς με το έδαφος υπέρ του P.L.O. το 1988

      Η Ιορδανία και το Ισραήλ δήλωσαν ότι συμφώνησαν ότι το διεθνές όριο μεταξύ των χωρών τους θα ακολουθούσε, με μικρές τροποποιήσεις, μια βρετανική γραμμή οριοθέτησης μεταξύ της Ιορδανίας και της Παλαιστίνης που είχε εντολή από τη Βρετανία, που δημιουργήθηκε το 1922.

      Το ισραηλινό ραδιόφωνο ανέφερε ότι η Ιορδανία κέρδισε πίσω όλη την επικράτεια που είχε ζητήσει, αλλά ότι ορισμένα θα «παραχωρηθούν» στο Ισραήλ λόγω της σημασίας της για τους αγρότες. Ισραηλινοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι το ποσό δεν υπερβαίνει τα 11,5 τετραγωνικά μίλια.

      Ωστόσο, η συμφωνία δεν άρεσε σε όλους.

      Οι Ισλαμικοί φονταμενταλιστές της Ιορδανίας, ακολουθώντας το παράδειγμα εκείνων στη Γάζα και την κατεχόμενη Δυτική Όχθη, δεσμεύτηκαν να αντιταχθούν στη συμφωνία, λέγοντας ότι είναι ενάντια σε όλα όσα υποστηρίζουν και πιστεύουν Μουσουλμάνοι και Άραβες. & Quot; Η Ισλαμική αντιπολίτευση ελέγχει 16 από τις 80 έδρες σε η κάτω βουλή του Ιορδανικού Κοινοβουλίου και δεν μπορεί από μόνη της να εμποδίσει την κύρωσή του.

      Στο Ισραήλ, αξιωματούχοι της αντιπολίτευσης Likud αμφισβήτησαν τη βιασύνη με την οποία επιτεύχθηκε η συμφωνία. Πάντα υπάρχουν ανησυχίες, ειδικά όταν βλέπω τη βιασύνη, είπε ο πρώην πρωθυπουργός Γιτζάκ Σαμίρ.

      Μια άλλη πηγή αντιπολίτευσης θα μπορούσε να είναι η P.L.O., η οποία ιστορικά ανταγωνίζεται τον βασιλιά Χουσεΐν για να εκπροσωπήσει τους Παλαιστίνιους και, τα τελευταία χρόνια, ανταγωνίζεται την Ιορδανία για να εξασφαλίσει πλεονέκτημα από τις ειρηνευτικές προσπάθειες με το Ισραήλ. Η Κλίντον χαιρετά τη Συμφωνία Ειρήνης

      Ουάσινγκτον, 17 Οκτωβρίου (Ειδική για τους New York Times) - Ο Πρόεδρος Κλίντον χαιρέτισε τη συμφωνία ειρήνης μεταξύ Ισραήλ και Ιορδανίας σήμερα και ο Λευκός Οίκος είπε ότι ο κ. Κλίντον θα πετάξει στη Μέση Ανατολή την επόμενη εβδομάδα για να παρακολουθήσει μια τελετή υπογραφής δύο χώρες & σύνορα#27.

      Το ταξίδι θα απαιτήσει από τον κ. Κλίντον να ακυρώσει ή να επαναπρογραμματίσει αρκετές εμφανίσεις που προορίζονται να ενισχύσουν τις προοπτικές του κόμματός του για τις ενδιάμεσες εκλογές. Αλλά οι βοηθοί του Προέδρου δήλωσαν ότι κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η παρουσία του θα στείλει ένα ισχυρό μήνυμα σχετικά με τη σημασία της ειρηνευτικής προσπάθειας στις Ηνωμένες Πολιτείες, και μερικοί από αυτούς πρότειναν επίσης ότι θα καλέσει τους Αμερικανούς στην επιτυχία της εξωτερικής πολιτικής.

      Πριν πετάξει από την Ουάσινγκτον στο Νέο Μεξικό για ένα μονοήμερο ταξίδι, ο κ. Κλίντον έδωσε εύλογους επαίνους στον πρωθυπουργό Ράμπιν και τον βασιλιά Χουσεΐν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες στάθηκαν στο πλευρό τους και συνεργάστηκαν μαζί τους, και εμείς θα είμαστε δίπλα τους σε κάθε βήμα », είπε ο Πρόεδρος.

      Στο αεροσκάφος Air Force One, ο κ. Κλίντον έλαβε στη συνέχεια τηλεφωνική επικοινωνία από τους δύο ηγέτες, οι οποίοι τον κάλεσαν να παραστεί στην υπογραφή της συμφωνίας. Ανώτερος αξιωματούχος της διοίκησης είπε ότι ο Πρόεδρος είχε αποφασίσει να αποδεχτεί μέχρι να ανέβει πίσω στο αεροπλάνο του για το ταξίδι της επιστροφής στην Ουάσινγκτον απόψε.

      Η απόφαση, την οποία οι αξιωματούχοι δήλωσαν ότι ακολούθησε μια έντονη συζήτηση μεταξύ των συμβούλων του, σημαίνει ότι ο κ. Κλίντον θα διακόψει ένα βαρύ πρόγραμμα εκστρατειών για τους Δημοκρατικούς υποψηφίους να πετάξουν στο Ισραήλ, την Ιορδανία και ίσως επίσης στο Κουβέιτ, όπου θα επισκεπτόταν Αμερικανούς στρατιώτες.


      Έμπιστοι συνεργάτες

      Η σχέση Ραμπίν-Χουσεΐν ήταν καθοριστική για την επιτυχία των διαπραγματεύσεων. Και οι δύο εμπιστεύτηκαν τον άλλο. Ο Χουσεΐν είδε τον Ράμπιν ως στρατιωτικό που είχε τα ζητήματα ασφαλείας υπό τις διαταγές του. Wasταν πεπεισμένος ότι είχε μια μοναδική ευκαιρία να καταλήξει σε συνθήκη ειρήνης και ο Ράμπιν ήταν κεντρικός για το άνοιγμα.

      Ο βασιλιάς Χουσεΐν της Ιορδανίας και ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Γιτζάκ Ράμπιν συνομιλούν στην ακτή της Θάλασσας της Γαλιλαίας στο Τζεμάχ στις 10 Νοεμβρίου, μετά την ανταλλαγή επικυρωμένων αντιγράφων της ειρηνευτικής συνθήκης Ισραήλ-Ιορδανίας. Πίστωση φωτογραφίας: Reuters.

      Ο βασιλιάς είδε επίσης τη διαδικασία διαπραγμάτευσης ως περισσότερο μια θρησκευτική εμπειρία παρά μια διπλωματική λύση στα πάθη της αραβο-ισραηλινής σύγκρουσης.

      Ο βασιλιάς είδε επίσης τη διαδικασία διαπραγμάτευσης ως σχεδόν μια θρησκευτική εμπειρία παρά μια διπλωματική λύση στα πάθη της αραβο-ισραηλινής σύγκρουσης. Μίλησε συγκινητικά για την αποκατάσταση της ειρήνης μεταξύ των παιδιών του Αβραάμ. Wantedθελε μια ζεστή ειρήνη, όχι την ψυχρή ειρήνη μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ.

      Η Ιερουσαλήμ ήταν επίσης ένα βασικό ζήτημα για την οικογένεια Χασεμίτη. Παρά το ότι έχασε τον φυσικό έλεγχο της Ανατολικής Ιερουσαλήμ το 1967, ο βασιλιάς είχε διατηρήσει την επιρροή του στα μουσουλμανικά ιδρύματα που διαχειρίζονταν τους ιερούς χώρους στην πόλη. Η διατήρηση του ρόλου της Ιορδανίας στη διοίκηση της τρίτης ιερότερης πόλης του Ισλάμ ήταν μια πολύ υψηλή προτεραιότητα του Χουσεΐν τότε, και εξακολουθεί να ισχύει για τον γιο του Βασιλιά Αμπντάλα σήμερα. Σε μια άλλη μυστική συνάντηση τον Μάιο του 1994, στο σπίτι του βασιλιά στο Λονδίνο, ο Ράμπιν διαβεβαίωσε τον βασιλιά ότι το Ισραήλ θα τηρήσει τον δεσμό των Χασεμίτων με την πόλη. Θα αναφέρεται ρητά στο άρθρο 9. της συνθήκης. Wasταν η κρίσιμη ανακάλυψη.


      Ο πρόεδρος Τραμπ δήλωσε ότι θα υπάρξει “ ειρήνη στη Μέση Ανατολή ” αφού διευκόλυνε την επίσημη υπογραφή δύο ιστορικών ειρηνευτικών συμφωνιών μεταξύ Ισραήλ και δύο άλλων εθνών την Τρίτη. Η υπογραφή των Συμφωνιών Αβραάμ, η οποία πραγματοποιήθηκε στο Νότιο Γκαζόν του Λευκού Οίκου, οδήγησε στις επίσημες συμφωνίες μεταξύ Ισραήλ και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και Ισραήλ και Μπαχρέιν για τη δημιουργία διπλωματικών σχέσεων.

      Είμαστε εδώ για να αλλάξουμε την πορεία της ιστορίας, και είπε ο Τραμπ. «Μετά από δεκαετίες διχοτόμησης και συγκρούσεων, σηματοδοτούμε την αυγή μιας νέας Μέσης Ανατολής».

      «Είμαστε εδώ για να αλλάξουμε την πορεία της ιστορίας», δήλωσε ο πρόεδρος Τραμπ, μιλώντας από το μπαλκόνι του πρώτου ορόφου του WH με θέα στην τελετή υπογραφής του South Lawn. Είπε ότι αυτές είναι οι δύο πρώτες ειρηνευτικές συμφωνίες σε ένα τέταρτο του αιώνα και θα έρθουν κι άλλες. pic.twitter.com/Ug7XLqhTZR

      & mdash Mark Knoller (@markknoller) 15 Σεπτεμβρίου 2020

      Μετά από δεκαετίες διχοτόμησης και συγκρούσεων, σηματοδοτούμε την αυγή μιας νέας Μέσης Ανατολής. Συγχαρητήρια στον λαό του Ισραήλ, στο λαό των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και στο λαό του Βασιλείου του Μπαχρέιν. Ο Θεός να σας ευλογει όλους! pic.twitter.com/gpeqFDtr0S

      & mdash Donald J. Trump (@realDonaldTrump) 15 Σεπτεμβρίου 2020

      Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου και οι υπουργοί Εξωτερικών των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και του Βασιλείου του Μπαχρέιν υπέγραψαν τα επίσημα έγγραφα που διατάσσουν την ομαλοποίηση των σχέσεων μεταξύ των εθνών.

      Ο Πρόεδρος Τραμπ, πρωθυπουργός του Ισραήλ και οι υπουργοί Εξωτερικών του Μπαχρέιν και των ΗΑΕ, υπογράφουν έγγραφα για την εξομάλυνση των σχέσεων, το πρώτο μεταξύ Ισραήλ και δύο αραβικών κρατών σε ένα τέταρτο του αιώνα. pic.twitter.com/ZpQKzQygna

      & mdash Mark Knoller (@markknoller) 15 Σεπτεμβρίου 2020

      Οι ηγέτες τελειώνουν την τελετή υπογραφής κουνώντας τους καλεσμένους στο South Lawn από το μπαλκόνι WH. pic.twitter.com/gdeZGKfdHS

      & mdash Mark Knoller (@markknoller) 15 Σεπτεμβρίου 2020

      Σύμφωνα με τον πρόεδρο, τα έθνη θα δημιουργήσουν πρεσβείες, θα ανταλλάξουν πρέσβεις και θα αρχίσουν να συνεργάζονται ως εταίροι. ”

      “Θα δουλέψουν μαζί. Είναι φίλοι και ο Τραμπ είπε. Θα υπάρξουν άλλες χώρες πολύ, πολύ σύντομα που θα ακολουθήσουν αυτούς τους μεγάλους ηγέτες. ”

      Το Ισραήλ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μπαχρέιν θα ιδρύσουν πρεσβείες, θα ανταλλάξουν πρέσβεις και θα αρχίσουν να συνεργάζονται ως εταίροι.

      & quot; Είναι φίλοι. & quot pic.twitter.com/abXBd9tGl6

      & mdash Ο Λευκός Οίκος (@WhiteHouse) 15 Σεπτεμβρίου 2020

      Σύμφωνα με τις ειρηνευτικές συμφωνίες, τα έθνη θα δημιουργήσουν διπλωματικές σχέσεις και διαφορετικές πολιτικές για να εξασφαλίσουν πιο ελεύθερα ταξίδια και θρησκεία στις περιοχές.

      «Χάρη στο μεγάλο θάρρος των ηγετών αυτών των τριών χωρών, κάνουμε ένα σημαντικό βήμα προς ένα μέλλον στο οποίο άνθρωποι από όλες τις θρησκείες και τις καταβολές θα ζουν μαζί σε ειρήνη και ευημερία», είπε ο Τραμπ.

      Πριν από την τελετή, ο Νετανιάχου ενώθηκε με τον Τραμπ στο Οβάλ Γραφείο όπου του απονεμήθηκε “α ένα ειδικό δείγμα στοργής ” κλειδί για τον Λευκό Οίκο. Ο Νετανιάχου ευχαρίστησε τον Τραμπ λέγοντας ότι είναι το κλειδί για τις καρδιές των ανθρώπων του Ισραήλ. Επίσης, επαίνεσε τον Τραμπ για τη βοήθειά του στην παροχή ειρήνης στη Μέση Ανατολή.

      «Αυτό είναι αδιανόητο πριν από μερικά χρόνια. Αλλά με αποφασιστικότητα, αποφασιστικότητα [και] μια νέα ματιά στον τρόπο που επιτυγχάνεται η ειρήνη, αυτό επιτυγχάνεται », δήλωσε ο Νετανιάχου, επαινώντας την κυβέρνηση Τραμπ για τη βοήθειά της στη διαμεσολάβηση των συμφωνιών.

      Ο πρωθυπουργός Νετανιάχου λαμβάνει ένα «κλειδί για τον Λευκό Οίκο» από τον πρόεδρο Τραμπ. Το αποκαλεί «ένα ειδικό δείγμα στοργής» για τον Νετανιάχου, ο οποίος απάντησε λέγοντας στον Τραμπ ότι έχει «ένα κλειδί για τις καρδιές του λαού του Ισραήλ», για όλα όσα έχει κάνει. pic.twitter.com/W20rxxaBOw

      & mdash Mark Knoller (@markknoller) 15 Σεπτεμβρίου 2020

      Ο Τραμπ σήμανε επίσης ότι η μεσολάβηση περισσότερων ειρηνευτικών συμφωνιών στη Μέση Ανατολή αποτελεί προτεραιότητα για αυτόν, υποστηρίζοντας ότι η Σαουδική Αραβία μπορεί να είναι η επόμενη.

      Τώρα ο Πρόεδρος Τραμπ λέει ότι αναμένει 7, 8 ή 9 επιπλέον χώρες να συμφωνήσουν στην εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ. Λίγες ώρες νωρίτερα, έθεσε τον αριθμό στα 5, 6 ή 7. Πριν φύγει από το WH για ένα Δημαρχείο στη Φιλαδέλφεια, είπε ότι πιστεύει ότι η Σαουδική Αραβία θα είναι μία από αυτές.

      & mdash Mark Knoller (@markknoller) 15 Σεπτεμβρίου 2020

      Ο σύμβουλος του Λευκού Οίκου και γαμπρός του Τραμπ Τζάρεντ Κούσνερ επαίνεσε την απόφαση που βοήθησε στην ενορχήστρωση στο CNN το βράδυ της Τρίτης, λέγοντας ότι τίποτα από αυτά δεν θα ήταν δυνατό αν ο Τραμπ είχε μείνει προσκολλημένος στην αφήγηση του DC.

      Η διπλωματία που έχω κάνει τα τελευταία χρόνια, προφανώς δεν ήταν παραδοσιακή. Έχουμε δεχτεί κάποια κριτική γιατί το κάναμε έτσι, αλλά κρατήσαμε τα φύλλα μας πολύ κοντά στο γιλέκο μας και αυτό έβγαλε αποτελέσματα ", είπε.

      Πολλοί άνθρωποι που επικρίνουν την προσέγγιση που ακολουθήσαμε σε αυτήν τη συμφωνία είναι οι ίδιοι άνθρωποι που είπαν ότι αν εκλεγεί ο Τραμπ, θα βρισκόμαστε στην Π. Δ. III και ειλικρινά αυτό δεν λειτούργησε, &# 8221 συνέχισε ο Κούσνερ.

      Ανώτερος σύμβουλος @JaredKushner τονίζει την αποτελεσματικότητα της αντισυμβατικής διπλωματίας του President @realDonaldTrump, η οποία οδήγησε σε ειρηνευτικές συμφωνίες στη Μέση Ανατολή pic.twitter.com/u9LtRUCM1F

      & mdash Team Trump (Στείλτε μήνυμα VOTE στο 88022) (@TeamTrump) 15 Σεπτεμβρίου 2020

      Άλλοι επεσήμαναν ότι αυτή η στρατηγική, αν και ήταν παράξενη για κάποιους στο λόφο, αποδείχθηκε επιτυχής.

      Υπάρχει ένα απλό μάθημα εξωτερικής πολιτικής εδώ: επιβραβεύστε τους φίλους σας και τιμωρήστε τους εχθρούς σας, γιατί τότε θα έχετε περισσότερους φίλους και λιγότερους εχθρούς. Ο Τραμπ το κατάλαβε διαισθητικά και είχε τα κότσια να αγνοήσει βασικά ολόκληρο το κατεστημένο της εξωτερικής πολιτικής της DC για να το ακολουθήσει. 9/

      & mdash Noah Pollak (@NoahPollak) 15 Σεπτεμβρίου 2020

      Πνευματικά δικαιώματα & αντίγραφο 2021 The Federalist, ένα εντελώς ανεξάρτητο τμήμα της FDRLST Media, διατηρούνται όλα τα δικαιώματα.


      3 Απριλίου 1949: Ισραήλ και Ιορδανία υπογράφουν ανακωχή agreemenτ

      Μετά τη Διακήρυξη Ανεξαρτησίας του Ισραήλ στις 14 Μαΐου 1948, οι συνεχιζόμενες μάχες εξελίχθηκαν σε πλήρη πόλεμο καθώς οι στρατοί από τα γύρω αραβικά κράτη εξαπέλυσαν επίθεση στο νεοσύστατο κράτος του Ισραήλ.

      Αν και η Ιορδανία είχε προηγουμένως συμφωνήσει να μην επιτεθεί, εισέβαλε στο Ισραήλ μαζί με την Αίγυπτο, τη Συρία και το Ιράκ.

      Στο τέλος του πολέμου της ανεξαρτησίας του Ισραήλ ’, ο οποίος διήρκεσε 10 μήνες, το Ισραήλ υπέγραψε συμφωνίες ανακωχής με την Αίγυπτο, τη Συρία και την Ιορδανία. Η συμφωνία με την Ιορδανία καθιέρωσε γραμμές οριοθέτησης μεταξύ Ισραηλινών και Ιορδανικών δυνάμεων στην Ιερουσαλήμ και στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια. Αυτή η γραμμή οριοθέτησης, που δεν προοριζόταν ποτέ να είναι σύνορα, έγινε γνωστή ως “Green Line. ”


      Israel War of Independence: Israel-Jordan Armistice Agreement

      Responding to the Security Council resolution of 16 November 1948, calling upon them, as a further provisional measure under Article 40 of the Charter of the United Nations and in order to facilitate the transition from the present truce to permanent peace in Palestine, to negotiate an armistice

      Having decided to enter into negotiations under United Nations chairmanship concerning the implementation of the Security Council resolution of 16 November 1948 and having appointed representatives empowered to negotiate and conclude an Armistice Agreement

      The undersigned representatives of their respective Governments, having exchanged their full powers found to be in good and proper form, have agreed upon the following provisions:

      With a view to promoting the return of permanent peace in Palestine and in recognition of the importance in this regard of mutual assurances concerning the future military operations of the Parties, the following principles, which shall be fully observed by both Parties during the armistice, are hereby affirmed:

      1. The injunction of the Security Council against resort to military force in the settlement of the Palestine question shall henceforth be scrupulously respected by both Parties

      2. No aggressive action by the armed forces - land, sea, or air - of either Party shall be undertaken, planned, or threatened against the people or the armed forces of the other it being understood that the use of the term planned in this context has no bearing on normal staff planning as generally practised in military organisations

      3. The right of each Party to its security and freedom from fear of attack by the armed forces of the other shall be fully respected

      4. The establishment of an armistice between the armed forces of the two Parties is accepted as an indispensable step toward the liquidation of armed conflict and the restoration of peace in Palestine.

      With a specific view to the implementation of the resolution of the Security Council of 16 November 1948, the following principles and purposes are affirmed:

      1. The principle that no military or political advantage should be gained under the truce ordered by the Security Council is recognised

      2. It is also recognised that no provision of this Agreement shall in any way prejudice the rights, claims and positions of either Party hereto in the ultimate peaceful settlement of the Palestine question, the provisions of this Agreement being dictated exclusively by military considerations.

      1. In pursuance of the foregoing principles and of the resolution of the Security Council of 16 November 1948, a general armistice between the armed forces of the two Parties - land, sea and air - is hereby established.

      2. No element of the land, sea or air military or para-military forces of either Party, including non-regular forces, shall commit any warlike or hostile act against the military or para-military forces of the other Party, or against civilians in territory under the control of that Party or shall advance beyond or pass over for any purpose whatsoever the Armistice Demarcation Lines set forth in articles V and VI of this Agreement or enter into or pass through the air space of the other Party.

      3. No warlike act or act of hostility shall be conducted from territory controlled by one of the Parties to this Agreement against the other Party.

      1. The lines described in articles V and VI of this Agreement shall be designated as the Armistice Demarcation Lines and are delineated in pursuance of the purpose and intent of the resolution of the Security Council of 16 November 1948.

      2. The basic purpose of the Armistice Demarcation Lines is to delineate the lines beyond which the armed forces of the respective Parties shall not move.

      3. Rules and regulations of the armed forces of the Parties, which prohibit civilians from crossing the fighting lines or entering the area between the lines, shall remain in effect after the signing of this Agreement with application to the Armistice Demarcation Lines defined in articles V and VI.

      1. The Armistice Demarcation Lines for all sectors other than the sector now held by Iraqi forces shall be as delineated on the maps in annex I to this Agreement, and shall be defined as follows:

      (a) In the sector Kh Deir Arab (MR 1510-1574) to the northern terminus of the lines defined in the 30 November 1948 Cease-Fire Agreement for the Jerusalem area, the Armistice Demarcation Lines shall follow the truce lines as certified by the United Nations Truce Supervision Organisation

      (b) In the Jerusalem sector, the Armistice Demarcation Lines shall correspond to the lines defined in the 30 November 1948 Cease-Fire Agreement for the Jerusalem area

      (c) In the Hebron-Dead Sea sector, the Armistice Demarcation Line shall be as delineated on map 1 and marked B in annex I to this Agreement

      (d) In the sector from a point on the Dead Sea (MR 1925-0958) to the southernmost tip of Palestine, the Armistice Demarcation Line shall be determined by existing military positions as surveyed in March 1949 by United Nations observers, and shall run from north to south as delineated on map 1 in annex I to this Agreement.

      1. It is agreed that the forces of the Hashemite Jordan Kingdom shall replace the forces of Iraq in the sector now held by the latter forces, the intention of the Government of Iraq in this regard having been communicated to the Acting Mediator in the message of 20 March from the Foreign Minister of Iraq authorising the delegation of the Hashemite Jordan Kingdom to negotiate for the Iraqi forces and stating that those forces would be withdrawn.

      2. The Armistice Demarcation Line for the sector now held by Iraqi forces shall be as delineated on map 1 in annex I to this Agreement and marked A.

      3. The Armistice Demarcation Line provided for in paragraph 2 of this article shall be established in stages as follows, pending which the existing military lines may be maintained:

      (a) In the area west of the road from Baqa to Jaljulia, and thence to the east of Kafr Qasim: within five weeks of the date on which this Armistice Agreement is signed

      (b) In the area of Wadi Ara north of the line from Baqa to Zubeiba: within seven weeks of the date on which this Armistice Agreement is signed

      (c) In all other areas of the Iraqi sector: within fifteen weeks of the date on which this Armistice Agreement is signed.

      4. The Armistice Demarcation Line in the Hebron-Dead Sea sector, referred to in paragraph (c) of article V of this Agreement and marked B on map 1 in annex I, which involves substantial deviation from the existing military lines in favour of the forces of the Hashemite Jordan Kingdom, is designated to offset the modifications of the existing military lilies in the Iraqi sector set forth in paragraph 3 of this article.

      5. In compensation for the road acquired between Tulkarem and Qalqiliya, the Government of Israel agrees to pay to the Government of the Hashemite Jordan Kingdom the cost of constructing twenty kilometres of first-class new road.

      6. Wherever villages may be affected by the establishment of the Armistice Demarcation Line provided for in paragraph 2 of this article, the inhabitants of such villages shall be entitled to maintain, and shall be protected in, their full rights -of residence, property and freedom. In the event any of the inhabitants should decide to leave their villages, they shall be entitled to take with them their livestock and other movable property, and to receive without delay full compensation for the land which they have left. It shall be prohibited for Israeli forces to enter or to be stationed in such villages, in which locally recruited Arab police shall be organised and stationed for internal security purposes.

      7. The Hashemite Jordan Kingdom accepts responsibility for all Iraqi forces in Palestine.

      8. The provisions of this article shall not be interpreted as prejudicing, in any sense, an ultimate political settlement between the Parties to this Agreement.

      9. The Armistice Demarcation Lines defined in articles V and VI of this Agreement are agreed upon by the Parties without prejudice to future territorial settlements or boundary lines or to claims of either Party relating thereto.

      10. Except where otherwise provided, the Armistice Demarcation Lines shall be established, including such withdrawal of forces as may be necessary for this purpose, within ten days from the date on which this Agreement is signed.

      11. The Armistice Demarcation Lines defined in this article and in article V shall be subject to such rectification as may be agreed upon by the Parties to this Agreement, and all such rectifications shall have the same force and effect as if they had been incorporated in full in this General Armistice Agreement.

      1. The military forces of the Parties to this Agreement shall be limited to defensive forces only in the areas extending ten kilometres from each side of the Armistice Demarcation Lines, except where geographical considerations make this impractical, as at the southernmost tip of Palestine and the coastal strip. Defensive forces permissible in each sector shall be as defined in annex II to this Agreement. In the sector now held by Iraqi forces, calculations oil the reduction of forces shall include the number of Iraqi forces in this sector.

      2. Reduction of forces to defensive strength in accordance with the preceding paragraph shall be completed within ten days of the establishment of the Armistice Demarcation Lines defined in this Agreement. In the same way the removal of mines from mined roads and areas evacuated by either Party, and the transmission of plans showing the location of such minefields to the other Party, shall be completed within the same period.

      3. The strength of the forces which may be maintained by the Parties on each side of the Armistice Demarcation Lines shall be subject to periodical review with a view toward further reduction of such forces by mutual agreement of the Parties.

      1. A Special Committee, composed of two representatives of each Party designated by the respective Governments, shall be established for the purpose of formulating agreed plans and arrangements designed to enlarge the scope of this Agreement and to effect improvements in its application.

      2. The Special Committee shall be organised immediately following the coming into effect of this Agreement and shall direct its attention to the formulation of agreed plans and arrangements for such matters as either Party may submit to it, which, in any case, shall include the following, on which agreement in principle already exists: free movement of traffic on vital roads, including the Bethlehem and Latrun-Jerusalem roads resumption of the normal functioning of the cultural and humanitarian institutions on Mount Scopus and free access thereto free access to the Holy Places and cultural institutions and use of the cemetery on The Mount of Olives resumption of operation of the Latrun pumping station provision of electricity for the Old City and resumption of operation of the railroad to Jerusalem.

      3. The Special Committee shall have exclusive competence over such matters as may be referred to it. Agreed plans and arrangements formulated by it may provide for the exercise of supervisory functions by the Mixed Armistice Commission established in article XI.

      Agreements reached between the Parties subsequent to the signing of this Armistice Agreement relating to such matters as further reduction of forces as contemplated in paragraph 3 of article VII, future adjustments of the Armistice Demarcation Lines, and plans and arrangements formulated by the Special Committee established in article VIII, shall have the same force and effect as the provisions of this Agreement and shall be equally binding upon the Parties.

      An exchange of prisoners of war having been effected by special arrangement between the Parties prior to the signing of this Agreement, no further arrangements on this matter are required except that the Mixed Armistice Commission shall undertake to re-examine whether there may be any prisoners of war belonging to either Party which were not included in the previous exchange. In the event that prisoners of war shall be found to exist, the Mixed Armistice Commission shall arrange for all early exchange of such prisoners. The Parties to this Agreement undertake to afford full co-operation to the Mixed Armistice Commission in its discharge of this responsibility.

      1. The execution of the provisions of this Agreement, with the exception of such matters as fall within the exclusive competence of the Special Committee established in article VIII, shall be supervised by a Mixed Armistice Commission composed of five members, of whom each Party to this Agreement shall designate two, and whose Chairman shall be the United Nations Chief of Staff of the Truce Supervision Organisation or a senior officer from the observer personnel of that organisation designated by him following consultation with both Parties to this Agreement.

      2. The Mixed Armistice Commission shall maintain its headquarters at Jerusalem and shall hold its meetings at such places and at such times as it may deem necessary for the effective conduct of its work.

      3. The Mixed Armistice Commission shall be convened in its first meeting by the United Nations Chief of Staff of the Truce Supervision Organisation not later than one week following the signing of this Agreement.

      4. Decisions of the Mixed Armistice Commission, to the extent possible, shall be based on the principle of unanimity. In the absence of unanimity, decisions shall be taken by a majority vote of the members of the Commission present and voting.

      5. The Mixed Armistice Commission shall formulate its own rules of procedure. Meetings shall be held only after due notice to the members by the Chairman. The quorum for its meetings shall be a majority of its members.

      6. The Commission shall be empowered to employ observers, who may be from among the military organisations of the Parties or from the military personnel of the United Nations Truce Supervision Organisation, or from both, in such numbers as may be considered essential to the performance of its functions. In the event United Nations observers should be so employed, they shall remain under the command of the United Nations Chief of Staff of the Truce Supervision Organisation. Assignments of a general or special nature given to United Nations observers attached to the Mixed Armistice Commission shall be subject to approval by the United Nations Chief of Staff or his designated representative on the Commission, whichever is serving as Chairman.

      7. Claims or complaints presented by either Party relating to the application of this Agreement shall be referred immediately to the Mixed Armistice Commission through its Chairman. The Commission shall take such action on all such claims or complaints by means of its observation and investigation machinery as it may deem appropriate, with a view to equitable and mutually satisfactory settlement.

      8. Where interpretation of the meaning of a particular provision of this Agreement, other than the preamble and articles I and II, is at issue, the Commission's interpretation shall prevail. The Commission, in its discretion and as the need arises, may from time to time recommend to the Parties modifications in the provisions of this Agreement.

      9. The Mixed Armistice Commission shall submit to both Parties reports on its activities as frequently as it may consider necessary. A copy of each such report shall be presented to the Secretary-General of the United Nations for transmission to the appropriate organ or agency of the United Nations.

      10. Members of the Commission and its observers shall be accorded such freedom of movement and access in the area covered by this Agreement as the Commission may determine to be necessary, provided that when such decisions of the Commission are reached by a majority vote United Nations observers only shall be employed.

      11. The expenses of the Commission, other than those relating to United Nations observers, shall be apportioned in equal shares between the two Parties to this Agreement.

      1. The present Agreement is not subject to ratification and shall come into force immediately upon being signed.

      2. This Agreement, having been negotiated and concluded in pursuance of the resolution of the Security Council of 16 November 1948 calling for the establishment of an armistice in order to eliminate the threat to the peace in Palestine and to facilitate the transition from the present truce to permanent peace in Palestine, shall remain in force until a peaceful settlement between the Parties is achieved, except as provided in paragraph 3 of this article.

      3. The Parties to this Agreement may, by mutual consent, revise this Agreement or any of its provisions, or may suspend its application, other than articles I and III, at any time. In the absence of mutual agreement and after this Agreement has been in effect for one year from the date of its signing, either of the Parties may call upon the Secretary-General of the United Nations to convoke a conference of representatives of the two Parties for the purpose of reviewing, revising, or suspending any of the provisions of this Agreement other than articles I and III. Participation in such conference shall be obligatory upon the Parties.

      4. If the conference provided for in paragraph 3 of this article does not result in an agreed solution of a point in dispute, either Party may bring the matter before the Security Council of the United Nations for the relief sought on the grounds that this Agreement has been concluded in pursuance of Security Council action toward the end of achieving peace in Palestine.

      5. This Agreement is signed in quintuplicate, of which one copy shall be retained by each Party, two copies communicated to the Secretary-General of the United Nations for transmission to the Security Council and to the United Nations Conciliation Commission on Palestine, and one copy to the United Nations Acting Mediator on Palestine.

      Done at Rhodes, Island of Rhodes, Greece, on the third of April one thousand nine hundred and forty-nine in the presence of the United Nations Acting Mediator on Palestine and the United Nations Chief of Staff of the Truce Supervision Organisation.

      For and on behalf of the Government of the Hashemite Jordan Kingdom

      Colonel Ahmed Sudki El-Jundi

      Lieutenant-Colonel Mohamed Maayte

      For and on behalf of the Government of Israel

      Lieutenant-Colonel Moshe Dayan

      Maps Delineating Armistice Demarcation Lines

      [These maps follow annex II, and are explained in the note by the Secretariat to article V of the Agreement]

      Definition of Defensive Forces

      1. For the purposes of this Agreement defensive forces shall be defined as follows:

      (a) A standard battalion to consist of not more than 800 officers and other ranks, and to be composed of not more than:

      (i) Four rifle companies with ordinary infantry equipment rifles, LMG's, SMG's, light mortars, anti-tank rifles and PIAT.

      The light mortars shall not be heavier than 2 inch.

      The following number of weapons per battalion shall not be exceeded: 48 LMG's, 16 mortars 2 inch, 8 PIAT's

      (ii) One support company with not more than six MMG's, six mortars not heavier than 3 inch, four anti-tank guns not heavier than six-pounders

      (iii) One headquarters company

      The artillery and anti-aircraft artillery to be allotted to the defensive forces shall consist of the following type of weapons: field guns not heavier than twenty-five pounders, the anti-aircraft guns not heavier than forty millimetres.

      2. The following are excluded from the term "defensive forces":

      Armour, such as tanks of all types, armoured cars, Bren gun carriers, halftracks, armoured vehicles or load carriers, or any other armoured vehicles

      All support arms and units other than those specified in paragraphs I (a) i and ii, and I (b) above

      Service units to be agreed upon.

      In the areas where defensive forces only are permitted airfields, airstrips, landing fields and other installations, and military aircraft shall be employed for defensive and normal supply purposes only.

      11. The defensive forces which may be maintained by each Party in the areas extending ten kilometres from each side of the Armistice Demarcation Lines, as provided in paragraph I of article VI, shall be as follows for the sectors described in article V, paragraph 1:

      1. Sector Kh Deir Arab (MR 1510-1574) to the northern terminus of the lines defined in the 30 November 1948 Cease-Fire Agreement for the Jerusalem area: one battalion each.

      2. Jerusalem sector: two battalions each.

      3. Hebron-Dead Sea sector: one battalion each.

      4. Sector Engeddi to Eylat: three battalions each. In addition, each side will be allowed one squadron of light armoured cars consisting of not more than 13 light armoured cars or half tracks. The weapons permissible on these vehicles will be determined by the Mixed Armistice Commission.

      5. Sector now held by Iraqi forces: five battalions each, and one squadron of armoured cars each.

      Κατεβάστε την εφαρμογή μας για κινητά για πρόσβαση εν κινήσει στην Εβραϊκή Εικονική Βιβλιοθήκη


      Agreements signed to normalize relations between Israel, UAE and Bahrain

      In a historic signing ceremony hosted by President Donald Trump at the White House, the United Arab Emirates and Bahrain on Tuesday became the third and fourth Arab nations to move toward establishing full diplomatic relations with Israel.

      "We're here this afternoon to change the course of history," Trump said, speaking from the South Lawn of the White House ahead of the signing, presenting himself as a diplomat and dealmaker weeks ahead of the election. "After decades of division and conflict we mark the dawn of a new Middle East."

      Representatives for Israel, the United Arab Emirates and Bahrain similarly heralded the historic nature of the agreements between their countries, making slight nods to the absent Palestinians and using soaring rhetoric to portray the dawn of a new era in the Middle East.

      Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu presented himself as a peacemaker while speaking about strength, declaring "this day is a pivot of history. It heralds a new dawn of peace.”

      "This peace will eventually expand to include other Arab states and, ultimately, it can end the Arab-Israeli conflict once and for all," Netanyahu said.

      Emirati Foreign Minister Sheikh Abdullah bin Zayed Al Nahyan, the crown prince of Abu Dhabi's brother, spoke next -- addressing Netanyahu.

      "Thank you for choosing peace and for halting the annexation of Palestinian territories, a position that reinforces our shared will to achieve better future for generations to come," he said. Israel, though, has only agreed to the suspension of its plans to annex land.

      Bahrain's foreign minister, Sheikh Khalid bin Ahmed Al Khalifa, said "today's agreement is an important first step and it is now incumbent on us to work urgently and actively to bring about the lasting peace and security our people deserve."

      The four men then signed copies of several documents: one between Israel and the UAE described by an announcer as "a treaty of peace, diplomatic relations, and full normalization,” another between Israel and Bahrain described as a "declaration of peace," and a third that all four signed described as the "Abraham Accords," a name used by the White House in reference to the patriarch of Judaism, Islam and Christianity.

      Trump's signatures on the bilateral agreements amounted to a "witness or observer" signature, a senior administration official said Thursday. The White House has not released the texts of any of the documents or described what exactly was in the one called the "Abraham Accords."

      For all the significance of Tuesday’s signings, former Middle East peace negotiator Dennis Ross said they are more "symbolic" than substantive, noting that the parties did not sign "full-fledged peace treat[ies]” and that many of the substantive details of the agreements still have to be negotiated.

      Ross further cautioned against an "apples-to-oranges” comparison in equating Tuesday’s deals with Israel's two prior historic agreements normalizing relations with Jordan and Egypt, which he said were much more difficult to achieve.

      "Those were countries that fought wars with Israel. These are not countries that have fought wars with Israel, these are countries that don't have a common border with Israel and have never taken part in past conflicts," Ross, who served as a senior adviser to former President Barack Obama said.

      Speaking from the Oval Office ahead of the signing ceremony, Trump claimed that the US is "very far down the road” in closing similar deals with an additional five or six other countries.

      "Many of them and they’re going to be coming along,” Trump said. He said some will come along "before the election perhaps, but a lot of them after.”

      Tuesday’s signing comes just a little over a month since the president announced that the U.S. had helped to strike a deal between Israel and UAE last month, and Bahrain followed suit last week.

      Coming fewer than two months before Election Day, the timing of the agreements was politically opportune for Trump as he looks to showcase a foreign policy achievement as he seeks a second term in the White House.

      Jon Alterman, the director of the Middle East Program at the Center for Strategic and International Studies, said that the agreements are the culmination of years of patient diplomacy that date back to the Obama administration but that the Emirates have been in the "driver’s seat” in closing a deal at a moment when both the US and Israel wanted a political victory.

      "The administration really wants the deal, because they're concerned about politics. The Israelis really want the deal. So give them what they really want to get what you want and then continue to negotiate to get more," Alterman said.

      While the deals represent a win for the parties involved, it comes as a loss to the Palestinians, who view the deal by Arab nations to engage with Israel as a betrayal to the cause of Palestinian statehood.

      "It sends a message to the Palestinians that other countries in the region, they're going to put their own national interests first, not that they don't care about Palestinians, but they're gonna put their national interests first," Ross said.

      While Trump hopes of achieving what he has coined the "ultimate deal" in the form of an Israeli-Palestinian peace agreement remains a distant prospect, Kushner went so far as to contend that the new agreement "signals the end, we believe, of the Arab-Israeli conflict" in an interview on ABC's "Good Morning America" on Tuesday.

      "There's still a lot more work to do but for 70 years in the region you've had the Arab countries not wanting to interact with Israel in a substantive way," Kushner said, making the case that the engagement represents a new chance for peace in the region.

      "It is not the end of the conflict between the Israeli and the Palestinians. The Palestinians are calling this a betrayal. Are their hopes for a state now dead?" ABC News' Chief anchor George Stephanopoulos followed up.

      "No, look, I think there is a lot of posture. In deals, everyone is at no until there's a yes. I think what you're seeing is tremendous movement. They were caught by surprise by this. The Arab countries want to focus on their citizens and want them to have better lives and are tired of waiting for the Palestinians to not be practical and make a deal. President Trump is a dealmaker," Kushner responded. "At some point when they decide they want to live better lives I believe they'll engage."

      This report was featured in the Wednesday, Sept. 16, 2020, episode of “Start Here,” ABC News’ daily news podcast.

      "Start Here" offers a straightforward look at the day's top stories in 20 minutes. Listen for free every weekday on Apple Podcasts, Google Podcasts, Spotify, the ABC News app or wherever you get your podcasts.


      Oslo Accords

      In 1993, with U.S. President Bill Clinton looking on, Rabin and Arafat shook hands on the White House lawn after reaching a deal, known as the Oslo Accords.

      The Oslo Accords did not include a peace deal between the Israelis and Palestinians but did provide a road map for objectives between the two peoples. In the &ldquoDeclaration of Principles,&rdquo Israel agreed to a gradual withdrawal from Palestinian territories, with the PLO gaining control, as well as recognition of the PLO as the &ldquoPalestinian Authority.&rdquo Issues like Jerusalem were to be discussed at a later point.

      Even without concrete solutions, the Oslo agreements seemed promising. Things were looking up and in 1994, Israel reached its second peace deal with an Arab neighbor when Rabin signed an accord with Jordanian King Hussein.


      Annexation Won’t “Kill” Jordan’s Peace Agreement with Israel

      Will Israeli annexation of the Jordan Valley come at the expense of peace with Jordan? A number of defense and security officials, diplomats, foreign policy wonks, and analysts have fretted that a surge of anger over the move among Jordan’s “majority Palestinian population” might force King Abdullah II’s hand. Relations between the two states have been in a free-fall over the last few years, rocked by repeated confrontations over access to Jerusalem’s Islamic shrines, and two separate incidents in which Israeli security guards shot dead Jordanian citizens. On May 15, 2020, remarks by King Abdullah II lent credence to these concerns when he warned that annexation could provoke a “massive confrontation with Jordan.”

      But how serious are such threats? When protests erupt in Jordan, and the parliament passes motions demanding the treaty be severed, will King Abdullah II bow to their will?

      Underneath the ominous headlines, a well-practiced dance is taking place. Well-publicized snubs and fiery rhetoric signal official outrage, while the parties simultaneously seek denouement. When Israel moves ahead with annexation—whether in its fuller form or the more probable scaled-down version, Jordan will immediately recall its ambassador from Tel Aviv, consider expulsion or closure of the Israeli mission, and maybe, just maybe, give in to popular demands to scuttle the 2016 agreement to import natural gas from Israel.

      But terminate the 1994 Wadi Araba treaty all together? Let me repeat: Not. A. Chance.

      In the abstract, the probable outcome should be self-evident. Unilateral abrogation of a signed peace agreement would be a provocative and costly act. Absent a fundamental change in circumstance mitigating those risks, such as an improvement in the imbalance of power between the former belligerents or alternative alliance options to deter adversaries, states are more likely to maintain the agreement. This is particularly true if a big portion of the document is a text-book non-aggression pact and the last potential border incident was barely a month ago.

      Even before considering the repercussions of abrogating the treaty on foreign assistance to Jordan—not only from the United States, but Saudi Arabia and the Emirates, it should be readily apparent that Jordan’s “limited options” include the few diplomatic and rhetorical tools they can deploy to signal discontent and diffuse public anger whilst maintaining the status quo. This is, after all, how the regime has managed each of the earlier outrage-provoking crises that have erupted over the last 25 years. Nothing in the conditions within the Kingdom or around it have changed sufficiently to warrant such a risk.

      So why do we keep talking about it? Why are premature obituaries to the 1994 Wadi Araba treaty one of the most predictable side-effects to crises in the Israeli-Palestinian peace process?

      There are two reasons. First, the majority of research and commentary on Jordanian-Israeli relations post the culmination of the treaty focus on its failure to “good neighborly relations.” These studies rightly conclude that enduring antipathy to normalization with Israel has prompted the regime to all but abandon clauses in the agreement calling for cross-border cooperation in the economic, environmental, and scientific fields, as well as cultural exchange. However, inaccurately recounting how and why such a frosty peace developed between Israel and Jordan, these studies overestimate the importance of these clauses to the genesis of the treaty and its durability.

      Certainly, there was hope in 1994 that the Wadi Araba Treaty would lead to a more positive peace than its Egyptian-Israeli counterpart. But that was never the primary or even principal objective in seeking its culmination. The main goal of a peace agreement was to put an end to 40 years of belligerency in which Jordan was almost always on the losing end. Ask any Jordanian official who took part in the negotiations at any level. They will give you the same answer every single time—the late King Hussein pursued peace with Israel because he did not want to fight another war (full stop).

      The second reason is more discursive. Fragility, it would seem, is what states make of it. And in the case of the putative fragility of the Jordanian-Israeli peace agreement, they make a whole lot. Evidence of durability notwithstanding, reinforcing the perception of the 1994 Wadi Araba treaty as one protest away from evaporation is an effective means of leverage both Jordanians and Israelis routinely employ to their advantage.

      It’s not by accident that King Abdullah II publicly warned of massive confrontations and the danger of chaos just weeks before a series of teleconferences with key congressional leaders in the United States. The specter of instability along its western border is a standard line in the Jordanian playbook when making the rounds on Capitol Hill. They know it works. Conversely, Israeli officials similarly invoke the fragility of the treaty when arguing against territorial compromise. It even comes up in the annexation debate. If both the treaty and the entire Hashemite monarchy can be wiped away by an angry mob, how can Israel risk ceding control of the Jordan Valley?

      Ironically, the tea leaves suggest that Jordan is winning—or at least losing less precipitously, on this rhetorical round. After weeks of running full bore towards annexation of up to 30 percent of the West Bank, including the Jordan Valley, all signs point to a deferred decision and the extension of Israeli sovereignty to a few more settlements around Jerusalem. While these expected adjustments will do little to resuscitate the prospect of a viable Palestinian State, they should serve to make the status quo just a little more tenable for Jordan.


      Δες το βίντεο: Svět z ptačí perspektivy - Pozoruhodné Jordánsko. HD


Σχόλια:

  1. Ptolemy

    Κάνεις λάθος. Μπορώ να το αποδείξω. Γράψε μου στο PM, θα τα πούμε.

  2. Colvyr

    Νομίζω ότι δεν έχετε δίκιο. Προτείνω να συζητήσουμε.

  3. Laoidhigh

    Ακούγεται αρκετά δελεαστικό

  4. Ferar

    Let the scribe go to the record book



Γράψε ένα μήνυμα