Άγαλμα του Shalmaneser III, πλάγια όψη (αριστερά)

Άγαλμα του Shalmaneser III, πλάγια όψη (αριστερά)


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.


Άγαλμα του Shalmaneser III, από το Nimrud

Στις αρχές της άνοιξης του 1956, ένας αγρότης που εργαζόταν στα χωράφια που περικλείονταν από το τείχος της πόλης Νιμρούντ, στους πρόποδες της ακρόπολης, στη νοτιοανατολική πλευρά του, βρήκε πολλά θραύσματα ενός μεγάλου μπλοκ από λευκό ασβεστόλιθο. Το σχήμα των μεγαλύτερων θραυσμάτων και η συγκυρία πολλών θραυσμάτων με σφηνοειδή γραφή έκαναν αμέσως σαφές ότι αποτελούσαν μέρος ενός ασσυριακού αγάλματος. Υπό την επίβλεψη της φρουράς που φροντίζει για τα συμφέροντα του Ιρακινού Τμήματος Αρχαιοτήτων και της Αποστολής Nimrud, τα θραύσματα μεταφέρθηκαν στο Expedition House στο ραντεβού, όπου περίμεναν την άφιξη της ομάδας αρχαιολόγων που επρόκειτο να πραγματοποιήσει την έβδομη αποστολή στο Νιμρούντ χορηγία της Βρετανικής Αρχαιολογικής Σχολής στο Ιράκ.

Η αποστολή βγήκε στο πεδίο στις 4 Μαρτίου 1956 και ο καθηγητής M. E. L. Mallowan, διευθυντής της, μου ανέθεσε τη δημοσίευση της επιγραφής του αγάλματος. Για την άδεια αυτή αναγνωρίζω την ειλικρινή μου εκτίμηση. Η δημοσίευση αναβλήθηκε μέχρι σήμερα λόγω του γεγονότος ότι οι φωτογραφίες του αναστηλωμένου αγάλματος, που εκτίθεται τώρα στο Μουσείο του Ιράκ, διατέθηκαν πρόσφατα μέσω των καλών γραφείων της Γενικής Διεύθυνσης Αρχαιοτήτων της Δημοκρατίας του Ιράκ. Εκφράζω την ευγνωμοσύνη μου στη Γενική Διεύθυνση που μου παρείχε αυτές τις φωτογραφίες.


Επιλογές πρόσβασης

1 Oates, D., ‘The excavations at Nimrud (Kalhu), 1961’, Ιράκ XXIV, Pt. 1, σελ. 16 - 17 και Pl. VIIIGoogle Scholar.

3 Laessøe, J., Ιράκ XXI, Pt. 2, σελ. 147 Google Scholar.

5 Κατανοώ ότι αυτός ο δεύτερος ορισμός δεν είναι σε αντίθεση με τον πρώτο, αλλά ανήκει σε διαφορετική κατηγορία ονοματολογίας.

6 Βλ. Thureau-Dangin, F., R. A. 17, σελ. 30 Google Scholar Thompson, R. Campbell, D.A.C.G. , σελ. 146 επ. Google Scholar C.A.D.G. , σελ. 104 –6Google Scholar.

8 Για την τελευταία συζήτηση του γκαου δείτε Salonen, A., Türen, σελ. 114 –5Google Scholar.

9 Για περαιτέρω λεπτομέρειες σχετικά με το κολιέ βλ. πάλι η πρώτη αναφορά.

10 Αναπαράγεται με άδεια των Συνδικάτων του Μουσείου Fitzwilliam, Cambridge.

11 Βλέπε Billerbeck, A. and Delitzsch, F., B.A. VI, σελ. 144 24ffGoogle Scholar.

12 Βλέπε Cameron, G., Sumer VI, 17, p. 26 Google Scholar Michel, E., W.O. Εγώ, σελ. 472, 26 Μελετητής Google.

13 Βλ. Safar, Fuad, Sumer VII, σελ. 18 Google Scholar Michel, E., W.O. II, σελ. 40 Google Scholar. Τα σύμβολα «842» και «839» χρησιμοποιούνται εδώ για να διακρίνουν με ευκολία την έκδοση των χρονών Assur που γράφτηκαν στο δέκατο έβδομο έτος του Shalmaneser (έτσι, σύμφωνα με τον κολοφώνα, η έκδοση αντιμετωπίζει τα έτη 1-16), και αυτό που περιλαμβάνει λεπτομέρειες του βασιλιά βασιλεύει μέχρι και το εικοστό έτος (και το οποίο χρονολογείται σύμφωνα με τον κολοφώντα εκείνο το έτος). Σχετικά με τη χρήση αυτών των ημερομηνιών βλ. Hallo, W., The Biblical Archaeologist, XXIII, σελ. 38 Google Scholar, μαζί με τη χρονολογική σημείωση στη σελ. 40. Δεν χρειάζεται να αναφερθεί ότι, για παράδειγμα, «839» εννοείται το έτος 839–838.

20 Οι πινακίδες δεν έχουν μεταγραφεί έκτοτε šakkanakku είναι μόνο μία από τις πολλές στενά συνδεδεμένες μορφές (αυτές έχουν συγκεντρωθεί από τον Borger,, Einleitung in die assyrischen Königsinschriften, σελ. 39 Google Scholar), και είναι δύσκολο να είναι σίγουρο τι θα ήταν κατάλληλο για ένα κείμενο Shalmaneser.

22 Για την ανάγνωση του Κουρ πριν από τον Λαμπνανί ως χαλάκι προκειμένου λυπημένος, βλέπε Lewy, J., Or. Ν.Σ. 21, σελ. 398, σημείωση 2Google Scholar.

28 GÍBIL-πάνω) και έτσι διαβάστηκε στο Ιράκ XXI, Pt. 2, σελ. 156 Google Scholar, γραμμή 18 (διαγραφή σημείωσης 8), αντί για dš- [ru-up].

33 Ούτω. Τα σημάδια είναι κάτι σαν α forma mixta αφού είτε GÍD από μόνη της (όπως στη γραμμή 39), είτε α-ρακ, αλλά όχι ό, τι είναι γραμμένο (εκτός εάν, όπως φαίνεται μάλλον απίθανο, το GÍD έχει μια καθορισμένη τιμή ρακΧ) θα χρησίμευε για την έκφραση της απαιτούμενης αίσθησης.

34 PAB. Στο διάβασμα βλ. τελική σημείωση.

37 Καθαρό στην πέτρα, αλλά η λέξη δεν είναι εύκολο να υπερασπιστεί συντακτικά. Βλ. τελική σημείωση.

40 Το πρόσημο είναι ZU το οποίο δεν φαίνεται να είναι ικανοποιητικό στο πλαίσιο αυτό. Η ανάγνωση που δίνεται είναι η κατάλληλη για το *SU που περιλαμβάνει μόνο μια πολύ μικρή διόρθωση.

41 Σε αυτή τη δύσκολη γραμμή βλ. η συζήτηση στο τελικό σημείωμα.

43 Η μετάφραση δεν είναι απολύτως βέβαιη.

46 Δείτε τώρα το άρθρο του Goetze, ‘Cilicians’, στο J.C.S. XVI, σελ. 48 ffGoogle Scholar.

47 Η Τέχνη της Αρχαίας Εγγύς Ανατολής, Νο. 155 και σελ. 195.

48 Τώρα αναπαράγεται σε πολλές εκδόσεις με εύκολη πρόσβαση.

49 Βλέπε Oates, D., Ιράκ, XXI, Pt. 2, pl. XXIXGoogle Scholar.

50 Βλ., για παράδειγμα, C. J. Gadd, Οι Πέτρες της Ασσυρίας, pls. 38, 41 και 42.

51 Ιράκ, XXIII, Pt. 1, σελ. 31 Google Scholar.

52 Ιράκ, XXIV, Pt. 1, σελ. 16, σημείωση 26Google Scholar.

53 M.A.O.G., 1/3, § 3, ‘Die Kultorte’.

54 Βλ. Wiseman, D. J., Ιράκ XIV, Pt. 1, σελ. 30 Google Scholar.

55 Ο Σλόμπις μάλλον κάνει λάθος νομίζοντας ότι ο ναός αφιερωμένος στον Adad za zunni (H.A.B.L. 578) ήταν στο Nimrud.

56 Βλ. ιδιαίτερα W. Andrae, ‘Der Anu-Adad-Tempel in Assur’.

57 Βλ. Frankena, R., Tākultu, 121 Google Scholar.

59 Wiseman, D. J., Iraq XIII, Pt. 2, σελ. 117 και πλ. XVIGoogle Scholar.

60 Βλ. Forrer, E., Provinzeinteilung des assyrischen Reiches, σελ. 36 Google Scholar και σημειώσεις 51 και 52 παραπάνω.

61 Στην πραγματικότητα αυτό μπορεί να μην είναι σωστό αφού, στην αστρονομική ομήνα, και οι δύο Schott, A., Z.A. 44, σελ. 293 f.Google Scholar, and Weidner, E. F., A.f.O. 14, σελ. 313 Google Scholar, n. 133α, συμφωνείτε ότι το āμίρου είναι «ein zufälliger Beschauer». Κάποιος μπορεί επομένως να εξετάσει κάποιον άλλο τρόπο ανάγνωσης του σχετικού «IGI».

62 ραμπουτι είναι σχεδόν αμετάφραστο, αφού φαίνεται ότι ισχύει τόσο για τους αξιωματικούς που αναφέρθηκαν αρχικά όσο και για τις πόλεις.

63 35 χλμ βόρεια του Χαλέπι, βλ. Williams, V. Seton, ‘Pre προκαταρκτική έκθεση για τις ανασκαφές στο Tell Rifa‘at’, Ιράκ, XXIII, Pt. 1, σελ. 68 ffGoogle Scholar.

64 ND.496 (Ιράκ XIII, Pt. 2, σελ. 117 Google Scholar) H.A.B.L. 413, Αποκ. 8.

66 Βλ. ND.3469 (Ιράκ XV, Pt. 2, σελ. 146 Google Scholar).

67 Βλ. R.C.A.E. 123 με Oates, D., Ιράκ XXIV, Pt. 1, σελ. 17, n. 26Google Scholar.

70 Ρέντιτς. Lincei, Ser. VI, τόμ. VIII, σελ. 574 –86Google Scholar.

72 Βλ. αρχικά Thureau-Dangin, F., Huitième campagne, σελ. 59 Google Scholar, σημείωση 9, και στη συνέχεια πολλά μέρη αλλού.

73 Ζ.Α. IV, σελ. 230 Google Scholar, 7 και βλ. για τη δεύτερη λέξη Gadd, C. J., Ideas of Divine Rule, σελ. 93 Google Scholar.

74 Βλ. Frankenau, R., Tākultu, 97 Google Scholar.

75 Βλ. Frankena, ό.π. Το kippat matāti του Ζ.Α. IV 7, σελ. Το 20 είναι είτε παραλλαγή είτε ίσως πληθυντικό, συνδυάζοντας περισσότερα από ένα από τα επίπεδα της γης.

76 Βλέπε Craig, J. A., A.B.R.T. II 13, 7Google Scholar.

77 Παραλλαγή κιπ-πατ, το οποίο στην πραγματικότητα θα έπρεπε να προτιμήσω, βλέποντάς το ως μια «συντονιστική» μορφή (του. Z.A. N.F. 20, σελ. 74επ)

78 Laessøe, J., Ιράκ XXI, Pt. 1, σελ. 38, γραμμές 3–4Google Scholar.

79 Ο Χούλιν με ενημερώνει ότι οι επιγραφές στο κατώφλι που βρέθηκαν στο Fort Shalmaneser το 1962 φέρουν επίσης τον ίδιο τύπο και σε αυτή τη μορφή.

81 Αυτό το tâmdu ša χαλάκι Ναϊρί ήταν η Λίμνη Βαν που έχει αποδεχτεί, ακολουθώντας τον Streck, από τους Thureau-Dangin, F., Huitième campagne, σελ. x Google Scholar Billerbeck, A., B.A. VI, σελ. 141 Google Scholar Lehmann-Haupt, C. F., Armenien Einst und Jetzt, II. 2, σελ. 595, κ.λπ. Google Scholar Forrer, E., Provinzeinteilung, σελ. 23 Google Scholar Smith, Sidney, C.A.H. III, σελ. 10 και 20 Google Scholar Borger, R., Einleitung, 118 Google Scholar, et al. Για μια πρόσφατη σχολή απόψεων που θα επέτρεπε στη Θάλασσα του Ναϊρί να είναι επίσης λίμνη Ούρμια, δείτε παρακάτω κάτω από το Γκιλζάνου και σημ. 135.

84 Βλ. Tozer, H. F., ‘History of Ancient Geography’, 2nd edit. (1935), 219 Google Scholar και η παραπομπή που αναφέρεται.

85 Natural History, VI, xxxi, 128 Google Scholar.

86 Σαφώς σχετικό λόγω του χαλάκι enzite ša χαλάκι išua του Kurkh Monolith, ii, 42.

87 Βλ. Streck, Μ., Z.A. XII, 91-94 Google Scholar Lehmann-Haupt, C. F., Armenien, I, 444 Google Scholar Melikishvili, G. A., Nairi-Urartu, 53 Google Scholar.

88 Beiträge zur alten Geographie und Geschichte Vorderasiens, 71–92.

89 Indogermanische Forschungen, XVI (1904) Google Scholar.

90 Κακή μορφή, αναμφίβολα δευτερεύουσα.

91 Βλέπε τώρα Melikishvili, G. A., Urartskiye klino-obrazniye nadpisi (1960), σελ. 434 Google Scholar.

92 ΒλΤο Garstang, J. and Gurney, O. R., The Geography of the Hittite Empire, σελ. 34 –5Google Scholar και η αναφορά που αναφέρεται (και βλ. επίσης σελ. 46).

93 Πιο πρόσφατα συζητημένοι Williams, V. Seton, Iraq XXIII, Pt. 1, σελ. 72 –3Google Scholar. Το πλαίσιο υποδηλώνει ότι, στην προφορά, mlz πιθανότατα δόθηκε ένα τελευταίο φωνήεν, έτσι Melize (Meli d e) ή τα παρόμοια.

94 Βλ. C. F. Lehmann-Haupt, Υλικό, Αρ. 6 Armenien, II .1, σελ. 115 Google Scholar.

95 Βλ. Ebeling, Ε., R.L.A. II, σελ. 101, και αναφορέςGoogle Scholar.

96 Βιβλίο IV, iv, 18 vi, 5 vii, 1–2.

97 Melikishvili, G. A., Nairi-Urartit, 58f. και 111 Google Scholar. Βλ. επίσης Forrer, Ε., R.L.A. Εγώ, σελ. 283 Google Scholar.

98 Βλέπε Forrer, Ε., R.L.A. Εγώ, σελ. 283 Google Scholar.

99 Col. i, 44επ., Βλέπε Budge, E. A. W. and King, L. W., A.K.A. Εγώ, σελ. 269 ​​επ. Google Scholar L.A.R. I 440 o Google Scholar.

100 Βλ. Michel, Ε., W.O. Εγώ, σελ. 65, σημείωση 2 και αναφορές που αναφέρονταιGoogle Scholar.

101 Ναϊρί-Ουράρτου, 15, σημ. 1.

102 Η επιγραφή Balawat Gates θα μπορούσε να παρέχει μια τέταρτη αν το κείμενο δεν είχε διαλυθεί στο πιο ζωτικό σημείο. Για το αν πρέπει ή όχι να αποκατασταθεί το Tumme σε αυτήν τη θέση βλ. η επιφυλακτική δήλωση του Michel, E., W.O. II 412 νΤο bbGoogle Scholar). Μπορεί να προστεθεί ότι η παραγγελία «Tumme-Dayâni» όπως στο άγαλμά μας δεν προτιμάται από τη σειρά «Dayaeni-Tumme» των άλλων δύο πηγών.

103 Με την αρχή ότι ο Tiglathpileser I δεν θα έφευγε Siegesinschriften σε ακατάλληλα μέρη.

104 Είναι τέτοια τα γεωγραφικά προβλήματα αυτής της εκστρατείας που δεν χρειάζεται να ζητηθεί συγγνώμη ώστε η πρόταση που έγινε δεν υπερασπίζεται περαιτέρω εδώ. Το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι η πρόσφατη έρευνα άφησε την παλιά ιδέα ότι η «Άνω Θάλασσα» αυτής της εκστρατείας ήταν η Μεσόγειος (τελευταία υπερασπίστηκε ίσως ο O'Callaghan,, Aram Naharaim, σελ. 109, σημ. 1 Google Scholar) πίσω. Για τη γνώμη του Μελικισβίλι, βλ Ναϊρί-Ουράρτου, Π. 407επ., Και μάλιστα από μια ιδιαίτερα φράση όπως iš-tu χαλάκι tum 4με α-δι χαλάκι da-ia-e-ni u tâmdi e-le-ni-te (Budge, EAW and King, LW, AKA I, σελ. 117 στ. Google Scholar, γραμμή 8) Είμαι ο ίδιος αρκετά έτοιμος να πιστέψω ότι η «Άνω Θάλασσα» ήταν η ιδέα του Tiglathpileser για τη Μαύρη Θάλασσα, αν και είναι αμφίβολο αν το έβαλε ποτέ το μάτι.

105 Βλ. Diakonoff, I. M., ‘Assiro-babilonskiye istochniki po istorii Urartu’, Vestnik drevney istorii, 1951, αρ. 10, σημ. 42Google Scholar Melikishvili, G. A., Nairi-Urartu, σελ. 151 Google Scholar.

106 «Ουράρτια φρούρια και πόλεις στην περιοχή του Βαν», A.S. VII, σελ. 39 Google Scholar.

107 Vanskoye tsarstvo, Π. 56.

108 Histoire d'Arménie, Π. 108.

110 Op. cit. Π. 30 και σημείωση 6.

111 Thureau-Dangin, F., Huitième campagne, σελ. viii Google Scholar, αποδεκτό από Wright, E., J.N.E.S. II, σελ. 186 Google Scholar.

112 Βλ. F. Thureau-Dangin, όπ. cit., ix και τελικός χάρτης βλ. Burney, C. F., A.S. VII, σελ. 38 και η. 5Google Scholar Lehmann-Haupt, C. F., Armenien, II. 1, σελ. 319 Google Scholar.

113 Βαν Κέιλ. Η μόνη εξήγηση της διαφοράς στη γραφή μεταξύ του Ουρατιανού Tušpâ (Ṭu-uš-pa-a) και Ass. Turušpâ (Ṭu-ru-uš-pa-a) Αυτό που με ελκύει είναι ότι το όνομα της πόλης ήταν αρχικά Turšpâ ή Tupâ, το οποίο από τη μια πλευρά οι Ουραραίοι δεν μπορούσαν να γράψουν με δανεικό σενάριο και το οποίο από την άλλη οι Ασσύριοι δεν μπορούσαν να γράψουν (αν και επιχείρησαν μια πιο ακριβή ορθογραφία) δεν έχει αλφαβητική γραφή. Γράφω στο εξής Turšpâ. Ενόψει των Θωσίτες (= Λίμνη Βαν) του Πλίνιου (Φυσική Ιστορία, 6. 128 Google Scholar), το Θωσβίτιδα του Πτολεμαίου (5. 13. 7), το Tho & lts & gtpitis του Στράβωνα (Γεωγραφία, 11. 14. 8 Google Scholar), και το Tosp, Dosp, των Αρμενίων συγγραφέων, οι πιθανότητες είναι στην πραγματικότητα ότι η αρχική προφορά ήταν Τοριπά.

114 Περίπου 2½ μίλια ανατολικά του Van Kale. Βλ. εν μέρει τα αρχικά κεφάλαια των Lehmann-Haupt, C. F., Armenien, II. 1 Google Scholar, and Barnett, R. D., Iraq XII, Pt. 1, σελ. 1 - 43, και XVI, Pt. 1, σελ. 3–22Google Scholar.

115 μ.Χ. XI (1961), σελ. 143 - 158 Google Scholar.

116 Για το ακκαδικό κείμενο βλ. W. G. Lambert, όπ. cit., Π. 152.

117 Η ανάγνωση *μας μπορεί, ωστόσο, να θεωρηθεί βελτίωση σε σχέση με το «ni είναι«Δεδομένου ότι στην πραγματικότητα συνεπάγεται μόνο μια γραφική παρεξήγηση σχετικά με την κλίση δύο σφήνων και το όνομα που προκύπτει δεν απέχει πολύ από το κανονικοποιημένο Αρζ/ṣaškun άλλων πηγών.

118 Γραμμή 57. Φαίνεται, ωστόσο, ότι είναι εκτός θέσης και αναμένεται μετά τη γραμμή 53.

119 Βλ. η ποιητική εκδοχή, A.S. XI, σελ. 150, γραμμή 41 Μελετητής Google.

121 Diakonoff, I. M., ‘Assiro-babilonskiye istochniki po istorii Urartu’, Vestnik drevney istorii, 1951, Νο. 28, σημ. 15Google Scholar Melikishvili, G. A., Nairi-Urartu, σελ. 31 Google Scholar Piotrovsky, B., Vanskoye tsarstvo, σελ. 54 στ. Google Scholar βλ. Lambert, W. G., A.S. XI, σελ. 155 fGoogle Scholar. και το σημείωμά μου 135, παρακάτω.

123 Huitième campagne, Π. xi και n 4

124 Armenien II .1, σ. 319 ffGoogle Scholar. Η αναφερόμενη ταυτότητα δίνεται στη σελίδα 321. Για άλλες αρχές που έχουν αντίρρηση για τη διαδρομή Bitlis, βλέπε Rigg, A., J.A.O.S. 62, σελ. 136 Google Scholar, σημείωση 49, αν και τα επιχειρήματά του δεν είναι καθόλου σαφή.

125 Sefarad VI (1946), σελ. 341, σημείωση 31Google Scholar.

127 Στο δικό του Anmerkungen, Π. 8*, Lehmann-Haupt, εφιστά την προσοχή στο γεγονός ότι ήδη στο Z.A. XIV, σελ. 133 Google Scholar, Streck είχε ειδοποιήσει αυτήν τη συσχέτιση.

128 Σε αυτήν την ταυτοποίηση για τον Muṣaṣir βλ. Lehmann-Haupt,, ‘Muṣaṣir und der achte Feldzug Sargons II’, M.V.A.G. 21 (1916), σελ. 119 - 151 Google Scholar Armenien II .1, σ. 299 ffGoogle Scholar. και φωτογραφία, σελ. 300.

128ένα Για τη θέση του Zamua (περιοχή Sulaimaniyah) δείτε βασικά το Speiser, E. A., A.A.S.O.R. VIII, σελ. 1 - 41 Google Scholar.

129 Σχετικά με τη συσχέτιση αυτών των ονομάτων βλ. Melikishvili,, Nairi-Urartu, 33 Google Scholar για την τελευταία δεδομένη βλ., Στο πλαίσιο, Tseretheli, de, R.A. XLVIII, σελ. 67 ffGoogle Scholar.

130 Για πρόταση αναγνώρισης Uišini (από μόνο του) με τον Ushnū βλέπε ήδη Lehmann-Haupt, C. F., Armenien, II. 1, σελ. 341 Google Scholar.

131 Το Ushnū αναφέρεται από πρώτους Άραβες γεωγράφους και από σημειώσεις που βρέθηκαν στα συριακά κείμενα έχει ιστορία που χρονολογείται τουλάχιστον από τον 7ο αιώνα, βλ. Sir Stein, Aurel, Old Roules of Western Iran, σελ. 364 fGoogle Scholar. και η παραπομπή που αναφέρεται.

132 Βλ. επίσης Wright, Ε., J.N.E.S. II, σελ. 178, τέλος σημείωσης 26Google Scholar.

133 Το κύριο σχετικό πρόβλημα είναι η σωστή τοποθέτηση των τριών ποταμών Alluria, Qallania και Innāya (Όγδοη Εκστρατεία, γραμμή 297). Lehmann-Haupt's, ανασυγκρότηση, Armenien, II. 1, σελ. 321 Google Scholar, μπορεί να ακολουθηθεί με τη βοήθεια του τελικού χάρτη του (Τόμος II.2), αλλά μου φαίνεται ότι βρίσκεται εδώ στον πιο αδύναμο. Η θεωρία Uaiais = Ushnū θα έπρεπε να υποδηλώνει ότι οι τρεις ποταμοί ήταν αντίστοιχα οι Zolā, Nāzlā και Bardasār που εκβάλλουν στα δυτικά της λίμνης Urmia από την περιοχή των σημερινών μεθοριακών βουνών. Μπορεί να προστεθεί ότι, αν και η νέα θεωρία κρέμεται επί του παρόντος από λεπτά νήματα, κάνει το «κάτω όριο του Ουραράου» ( al Ú-a-ia-isše-pit mi-iṣ-ri χαλάκι Ur-ar-ṭi, γραμμή 298) πραγματικά χαμηλότερο από το «ανώτερο όριο» ( al Uš-qa-iari-eš mi-iṣ-ri ša χαλάκι Ur-ar-ṭi, γραμμή 167) που ο συνταγματάρχης Ράιτ ταυτίζει πειστικά με το σύγχρονο Uski (J.N.E.S. II, σελ. 183 Google Scholar με σημείωση 50, βλ. χάρτης, σελ. 176). Στη θεωρία Bajkale του Lehmann-Haupt, το κάτω όριο θα βρίσκεται στην πραγματικότητα ελαφρώς βόρεια του άνω ορίου (αν το Ušqaya = Uski είναι σωστό). Δεδομένου ότι επίσης ο ποταμός Gādir συνδέει το Ushnū με το πέρασμα Kelashin στο οποίο ο Muṣaṣir (Topzāwa) διατάζει, θα ήταν δυνατό να απεικονιστεί μια αμυντική γραμμή Urarṭian κατά μήκος αυτής της κοιλάδας (βλ. Όγδοη εκστρατεία, γραμμή 304, για τα ονόματα πέντε σχετικών ισχυρών σημείων), και είναι αμφισβητήσιμο ότι, από στρατιωτική άποψη, ο Muṣaṣir θα ήταν πολύ ευάλωτος σε μια τόσο νότια θέση χωρίς αμυντικό σύστημα αυτού του είδους.

134 Lambert, W. G., A.S. XI, σελ. 152, 55 Μελετητής Google.

135 Από πολλά αλληλένδετα προβλήματα, το πιο προφανές είναι αναμφίβολα αυτό της σωστής ταυτοποίησης της «Θάλασσας του Ναϊρί» στην εποχή του Σαλμανεσέρ αφού, τόσο στο έτος ένταξής του όσο και στο τρίτο έτος του, ο βασιλιάς κατέβηκε στο Γκιλζάνου αφού καθάρισε τα όπλα του σε αυτή τη Θάλασσα '. Η κατάσταση αυτή τη στιγμή είναι ότι ορισμένοι μελετητές υποστηρίζουν τον ισχυρισμό ότι η θάλασσα του Nairi είναι η λίμνη Van (βλ. σημείωση 81) και άλλοι με την πεποίθηση ότι είναι, ή μπορεί να είναι, η λίμνη της Ουρμίας (βλ. σημείωση 121). Την εποχή του Tiglathpileser I δεν θα αμφιβάλλω ότι η θάλασσα του Nairi ήταν η λίμνη Van. Αλλά ήδη στις αρχές της βασιλείας του Shalmaneser III Nairi έχει γίνει το όνομα και ενός νεοεμφανιζόμενου βασιλείου που κυβερνήθηκε από τον Kāki (a) από την πρωτεύουσά του Hubuškia ίσως Νοτιοδυτικά της λίμνης Urmia, οπότε δεν είναι πλέον τόσο προφανές ότι η θάλασσα του Nairi σημαίνει ακόμη λίμνη Van, ή σημαίνει έτσι αποκλειστικά. Επομένως, η κατάσταση φαίνεται ότι απαιτεί μια ανοιχτόμυαλη προσέγγιση του θέματος.

135ένα Ακολουθώντας τον Melikishvili, G. A., Nairi-Urartu, σελ. 41 Google Scholar. Saggs, H. W. F., Iraq XX, Pt. 2, σελ. 195 Ο Google Scholar, σημείωση στη γραμμή 18, κατανοεί διαφορετικά το Manaš. Δεδομένου ότι φέρει την καθοριστική «πόλη», θα μπορούσε κανείς να το σκεφτεί al Manaš ήταν ένας άλλος τρόπος εκπροσώπησης της πρωτεύουσας (I) zirtu (βλ. γραμμή 165).


Αρχείο: Ο Μαύρος Οβελίσκος του Shalmaneser III, 9ος αιώνας π.Χ., από το Nimrud, Ιράκ. The British Museum.jpg

Κάντε κλικ σε μια ημερομηνία/ώρα για να δείτε το αρχείο όπως εμφανίστηκε εκείνη τη στιγμή.

Ημερομηνία ώραΟνυξ του αντίχειροςΔιαστάσειςΧρήστηςΣχόλιο
ρεύμα12:55, 21 Σεπτεμβρίου 20181.361 × 2.048 (802 KB) Neuroforever (συζήτηση | συνεισφορές) Σελίδα που δημιουργήθηκε από τον χρήστη με UploadWizard

Δεν μπορείτε να αντικαταστήσετε αυτό το αρχείο.


Ο μαύρος οβελίσκος του Shalmaneser III αφίσα

Δεν μπορώ απλώς να συνομιλήσω για μια απροσδόκητη χρονιά, να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα, να προστατέψουμε το μωρό μου, να κάνουμε και να δούμε.

Δεν μπορώ απλώς να συνομιλήσω για μια απροσδόκητη χρονιά, να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα, να προστατέψουμε το μωρό μου, να κάνουμε και να δούμε.

Материалы: Eco Friendly Inks, 185 GSM PRINTS

Διαβάστε την πλήρη περιγραφή

Ο μαύρος οβελίσκος του Shalmaneser III αφίσα

Ο Shalmaneser III (Μετάφραση: Ο Θεός Shulmanu είναι κατεξοχήν) ήταν ο βασιλιάς της Ασσυρίας μεταξύ 859 - 824 π.Χ. και ήταν διαβόητος για τις στρατιωτικές εκστρατείες του, ειδικά εναντίον των Βαβυλώνιων και των Ισραηλιτών. Η βασιλεία του είναι σημαντική για τις βιβλικές μελέτες, καθώς 2 από τα μνημεία του ονομάζουν κυβερνήτες από την Εβραϊκή Βίβλο, όπως ο Jehu, Son of Omri (ο 10ος Βασιλιάς του Βόρειου Ισραήλ, Σαμαριά), όπως αναφέρεται στον Μαύρο Οβελίσκο, που είναι η πρώτη γνωστή απεικόνιση ενός Ισραηλίτης σε όλη την αρχαιότητα.

Ο Jehu απεικονίζεται στον Μαύρο Οβελίσκο να φιλάει το έδαφος μπροστά από τον Shalmaneser III και να του χαρίζει ένα δώρο «Silver, Gold, a Golden Bowl, Golden Vase With Pointed Bottom, Golden Tumblers, Golden Buckets, Tin, A Staff For Ένας βασιλιάς [και] Σπίαρς ». Ο μαύρος οβελίσκος ασβεστόλιθου ύψους 2 μέτρων δοξάζει τη βασιλεία του Shalmaneser και τα στρατιωτικά του επιτεύγματα μέσα σε 5 σειρές, όλα ταυτισμένα με λεζάντες. Κάθε σειρά έχει τέσσερα πάνελ, ένα σε κάθε πλευρά του οβελίσκου: 1: Gilzanu - (Βορειοδυτικό Ιράν) φόρος τιμής στα άλογα. 2: House of Omri - (Ισραήλ) ένα αφιέρωμα από τον Jehu (στη φωτογραφία). 3: Musri - (Αίγυπτος) φόρος τιμής σε ελέφαντες, πίθηκους και άλλα εξωτικά ζώα. 4: Suhi - (στον ποταμό Ευφράτη) μια σκηνή κυνηγιού ζώων. 5: Πατίνα στη Νότια Τουρκία. Ο οβελίσκος ανακαλύφθηκε στο Nimrud του Ιράκ (20 μίλια νότια της Μοσούλης) το 1846 και αυτή τη στιγμή εκτίθεται στο Βρετανικό Μουσείο.

Η γραμμή 1 - 21 του Black Obeslisk γράφει: «Assur, ο μεγάλος άρχοντας, βασιλιάς όλων των μεγάλων θεών Anu, βασιλιάς των Igigi και Anunnaki, ο άρχοντας των χωρών Enlil, ο υπερυψωμένος, πατέρας των θεών, ο δημιουργός Ea, βασιλιάς του Βαθιά, ο οποίος καθορίζει το πεπρωμένο Σιν, βασιλιάς της τιάρας, που υψώθηκε με λαμπρότητα τον Αντάντ, ισχυρό, κατεξοχήν, άρχοντα της αφθονίας Σαμάς, δικαστή του ουρανού και της γης, διευθυντή όλων των Μαρντούκ, αφέντη των θεών, άρχοντα του νόμου Ο Urta, γενναίος ένας από τους Igigi και τους Anunnaki, τον παντοδύναμο θεό Nergal, τον έτοιμο, βασιλιά της μάχης Nusku, φορέα του λαμπρού σκήπτρου, τον θεό που παίρνει τις αποφάσεις Ninlil, σύζυγο του Bêl, μητέρα των μεγάλων θεών Ishtar, κυρία σύγκρουση και μάχη, η απόλαυση των οποίων είναι ο πόλεμος, μεγάλοι θεοί, που αγαπούν τη βασιλεία μου, που έκαναν μεγάλη κυριαρχία, δύναμη και κυριαρχία, που μου καθιέρωσαν ένα τιμημένο, ένα εξυψωμένο όνομα, πολύ πάνω από αυτό όλων των άλλων αρχόντων! »

Οι αφίσες υψηλής ποιότητας, επεξεργασμένες με υπεριώδη ακτινοβολία εκτυπώνονται επαγγελματικά σε χαρτί στούντιο 185 g/m² και με συνδυασμό άνω των 16 εκατομμυρίων χρωμάτων, εγγυόμαστε ότι οι εκτυπώσεις σας θα έχουν τέλεια εικόνα!

Σημείωση: Το πλαίσιο δεν περιλαμβάνεται στις τυπικές εκτυπώσεις αφισών. Παρακαλούμε δείτε τα άλλα αντικείμενά μας για μια επιλογή εκτυπώσεων με πολυτελή κορνίζα.

A0: 46,8 x 33,1 ίντσα (118,9 x 84,1 cm)
A1: 33,1 x 23,4 ίντσες (84,1 x 59,4 cm)
A2: 23,4 x 16,5 ίντσα (59,4 x 42 cm)
A3: 16,5 x 11,7 ίντσα (42 x 29,7 cm)
A4: 11,7 x 8,3 ίντσες (29,7 x 21 cm)

Διατίθενται 5 κλασικά μεγέθη
Όμορφο γυαλιστερό φινίρισμα
Υψηλής ποιότητας 185 g/m² Εκτυπώσεις
Εκτυπώνεται και θεραπεύεται μέσω της τεχνολογίας UV Lightbar
Δωρεάν διεθνής παράδοση
Εκτυπώνεται με μελάνια φιλικά προς το περιβάλλον
Αποστέλλεται σε συσκευασίες φιλικές προς το περιβάλλον


The Black Obelisk Of Shalmaneser III Canvas - Babylon/Sumerian/Assyrian/Anunnaki - Ancient Wall of Mesopotamian Wall Wall

Ο Shalmaneser III (Μετάφραση: Ο Θεός Shulmanu είναι κατεξοχήν) ήταν ο βασιλιάς της Ασσυρίας μεταξύ 859 - 824 π.Χ. και ήταν διαβόητος για τις στρατιωτικές εκστρατείες του, ειδικά εναντίον των Βαβυλώνιων και των Ισραηλιτών. Η βασιλεία του είναι σημαντική για τις βιβλικές μελέτες, καθώς 2 από τα μνημεία του ονομάζουν κυβερνήτες από την Εβραϊκή Βίβλο, όπως ο Jehu, Son of Omri (ο 10ος Βασιλιάς του Βόρειου Ισραήλ, Σαμαριά), όπως αναφέρεται στον Μαύρο Οβελίσκο, που είναι η πρώτη γνωστή απεικόνιση ενός Ισραηλίτης σε όλη την αρχαιότητα.

Ο Jehu απεικονίζεται στον Μαύρο Οβελίσκο να φιλάει το έδαφος μπροστά από τον Shalmaneser III και να του χαρίζει ένα δώρο «Silver, Gold, a Golden Bowl, Golden Vase With Pointed Bottom, Golden Tumblers, Golden Buckets, Tin, A Staff For Ένας βασιλιάς [και] Σπίαρς ». Ο μαύρος οβελίσκος ασβεστόλιθου ύψους 2 μέτρων δοξάζει τη βασιλεία του Shalmaneser και τα στρατιωτικά του επιτεύγματα μέσα σε 5 σειρές, όλα ταυτισμένα με λεζάντες. Κάθε σειρά έχει τέσσερα πάνελ, ένα σε κάθε πλευρά του οβελίσκου: 1: Gilzanu - (Βορειοδυτικό Ιράν) φόρος τιμής στα άλογα. 2: House of Omri - (Ισραήλ) ένα αφιέρωμα από τον Jehu (στη φωτογραφία). 3: Musri - (Αίγυπτος) φόρος τιμής σε ελέφαντες, πίθηκους και άλλα εξωτικά ζώα. 4: Suhi - (στον ποταμό Ευφράτη) μια σκηνή κυνηγιού ζώων. 5: Πατίνα στη Νότια Τουρκία. Ο οβελίσκος ανακαλύφθηκε στο Nimrud του Ιράκ (20 μίλια νότια της Μοσούλης) το 1846 και σήμερα εκτίθεται στο Βρετανικό Μουσείο.

Η γραμμή 1 - 21 του Black Obeslisk γράφει: «Assur, ο μεγάλος άρχοντας, βασιλιάς όλων των μεγάλων θεών Anu, βασιλιάς των Igigi και Anunnaki, ο άρχοντας των χωρών Enlil, ο υπερυψωμένος, πατέρας των θεών, ο δημιουργός Ea, βασιλιάς των Βαθειών, ο οποίος καθορίζει το πεπρωμένο Σιν, βασιλιάς της τιάρας, που υψώθηκε με λαμπρότητα τον Αντάντ, ισχυρό, κατεξοχήν, άρχοντα της αφθονίας Σαμάς, δικαστή του ουρανού και της γης, διευθυντή όλων των Μαρντούκ, αφέντη των θεών, άρχοντα του νόμου Ο Urta, γενναίος ένας από τους Igigi και τους Anunnaki, τον παντοδύναμο θεό Nergal, τον έτοιμο, βασιλιά της μάχης Nusku, φορέα του λαμπρού σκήπτρου, τον θεό που παίρνει τις αποφάσεις Ninlil, σύζυγο του Bêl, μητέρα των μεγάλων θεών Ishtar, κυρία σύγκρουση και μάχη, η απόλαυση των οποίων είναι ο πόλεμος, μεγάλοι θεοί, που αγαπούν τη βασιλεία μου, που έκαναν μεγάλη κυριαρχία, δύναμη και κυριαρχία, που μου καθιέρωσαν ένα τιμημένο, ένα εξυψωμένο όνομα, πολύ πάνω από αυτό όλων των άλλων αρχόντων! »

Οι καμβάδες υψηλής ποιότητας, μουσικής ποιότητας εκτυπώνονται επαγγελματικά χρησιμοποιώντας συνδυασμό άνω των 16 εκατομμυρίων χρωμάτων. Κάθε αντικείμενο έχει ματ φινίρισμα που μειώνει την αντανάκλαση για να εμφανίζεται σε οποιονδήποτε τοίχο χωρίς τον κίνδυνο αντανάκλασης από τον εναέριο φωτισμό. Με εγγύηση 100+ ετών, προστασία από υπεριώδη ακτινοβολία/σκόνη και πλαίσιο αντιδιαμόρφωσης σε όλες τις παραγγελίες καμβά ως στάνταρ, εγγυόμαστε ότι θα λατρέψετε τον καμβά σας Babylon Art Prints.

Όλοι οι καμβάδες μας αποστέλλονται απευθείας μέσω ιδιωτικής υπηρεσίας ταχυμεταφορών ως στάνταρ για να διασφαλιστεί η μέγιστη προσοχή κατά την παράδοση, αυτό περιλαμβάνει επίσης όλες τις διεθνείς παραγγελίες.

- 40 & quot x 30 & quot (101,6 x 76,2 cm)
- 32 & quot x 24 & quot (81,3 x 61 cm)
- 24 & quot x 18 & quot (61 x 45,7 cm)
- 16 & quot x 12 & quot (40,6 x 30,4 cm)
- 12 & quot x 10 & quot (30,4 x 25,4 εκ.)

- Διατίθενται 5 κλασικά μεγέθη
- Mirror Wrapped Edges
- Εκτύπωση υψηλής ποιότητας 400 g/m²
- 100+ χρόνια εγγύηση
- Προστασία από τη σκόνη και την υπεριώδη ακτινοβολία
Πλαίσιο πεύκου Anti Warping European Knotless
- Επαγγελματικά τεντωμένο στο χέρι
- Δωρεάν διεθνής παράδοση
- Εκτυπώνεται με φιλικά προς το περιβάλλον μελάνια
- Αποστέλλεται σε συσκευασίες φιλικές προς το περιβάλλον
- Δωρεάν επιστροφή 14 ημερών σε όλα τα είδη


& quotΗ ΤΡΙΤΗ ΧΙΛΙΑΔΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ & quot

Ο SHALMANESER II (859-825 π.Χ.), ο οποίος διαδέχθηκε τον πατέρα του, Asshur Nazir Pal, συνέχισε την πολιτική του χωρίς διακοπή και μάλιστα την επέκτεινε. Είμαστε ακόμη καλύτερα ενημερωμένοι σχετικά με τη βασιλεία του, γιατί από αυτό μας ήρθε περισσότερο ιστορικό υλικό. Η πιο σημαντική από τις επιγραφές του είναι ένας όμορφος οβελίσκος από μαύρο βασάλτη. Τα άνω μέρη των τεσσάρων όψεων περιέχουν υπέροχα σκαλισμένα σχήματα διαφόρων ζώων που ο βασιλιάς είχε λάβει ως φόρο τιμής και ως δώρο, κάθε εικονογράφηση συνοδεύεται από ένα επίγραμμα που εξηγεί το νόημά του. Τα κάτω μέρη φέρουν επιγραφές που αφηγούνται με χρονολογική σειρά τις εκστρατείες του βασιλιά. Δεν υπάρχουν λιγότερο από εκατόν εννέα γραμμές συμπαγούς γραφής σε αυτό το μνημείο. Αυτή η ιστορία των πολέμων του συμπληρώνεται από τον υπέροχο μονόλιθο του βασιλιά, που περιέχει το πορτρέτο του με χαμηλό ανάγλυφο, καλυμμένο με εκατόν πενήντα έξι γραμμές κειμένου. Και αυτό, πάλι, με τη σειρά του, συμπληρώνεται με αποσπασματικές επιγραφές σε χάλκινες πλάκες που κάποτε κάλυπταν τεράστιες ξύλινες πόρτες ή πύλες. Από αυτές τις τρεις κύριες πηγές πληροφοριών είμαστε σε θέση να ακολουθήσουμε με τη σειρά όλα τα κύρια γεγονότα της βασιλείας του βασιλιά. Οι απολογισμοί, ωστόσο, είναι λιγότερο γραφικοί και γεμάτοι ζωή από αυτούς του προκατόχου του. Οι καμπάνιες συχνά απορρίπτονται με μερικές άχρωμες λέξεις και η καταγραφή λαμβάνει τη φύση ενός καταλόγου και όχι ενός ιστορικού. Θα παρουσιάσουμε λοιπόν την ιστορία της βασιλείας του, όχι με τη χρονολογική αλλά με τη λογική σειρά, ακολουθώντας τον κύκλο των επιτευγμάτων του από χώρα σε χώρα. Το αναλυτικό στυλ του Asshur Nazir Pal μπορεί να είναι ο εκπρόσωπος αυτής της βασιλείας, με τη διαφορά, που ήδη αναφέρθηκε, ότι έχει μεγαλύτερο πλάτος και πιο πλούσιο χρώμα.

Για είκοσι έξι χρόνια ο Shalmaneser ηγήθηκε προσωπικά κάθε καμπάνιας-ένα εκπληκτικό ρεκόρ. Στη συνέχεια, οι στρατοί του στάλθηκαν υπό την ηγεσία του Ταρτάν Ασούρ Νταγιάν. Όπως ο πατέρας του, έτσι και ο Shalmaneser καταπιέστηκε από το βάρος του στρατού του. Πρέπει να πολεμήσει ή να πεθάνει, και όταν δεν υπήρχε δικαιολογία για επιχειρήσεις άμυνας, πρέπει να γίνει εκστρατεία συλλογής φόρου και όταν αυτό δεν ήταν απαραίτητο, πρέπει να επιχειρηθούν νέες κατακτήσεις.

Από τον πατέρα του κληρονόμησε επίσης το παλιό αραμαϊκό ζήτημα, το οποίο έπρεπε να καταναλώσει μεγάλο μέρος της ενέργειας του σε σημαντικό μέρος της βασιλείας του. Είδαμε ότι ο Ασχουρναζίρπαλ έσπασε το πνεύμα των Αραμαίων στην κοιλάδα της Μεσοποταμίας και τους υποχρέωσε να αποδίδουν τακτικά φόρο τιμής. Όμως, παρόλο που αυτό ήταν αλήθεια, ήταν αναμενόμενο ότι θα δοκίμαζαν την ικανότητα του διαδόχου του με την πρώτη ευκαιρία. Από αυτές τις καταστάσεις ο Bit Adini ήταν ακόμα ο πιο ισχυρός αλλά και ο πιο τολμηρός. Δεν μας λένε ποια ενέργεια του Akhuni, ηγεμόνα του Bit Adini, οδήγησε σε ξέσπασμα εχθροπραξιών, αλλά πιθανότατα δεν θα κάνουμε πολύ λάθος αν την αποδώσουμε στο συνεχώς ενοχλητικό φόρο τιμής. Όποια και αν ήταν η δυσκολία, ο Σαλμανεσέρ εισέβαλε στη χώρα το 859, το πρώτο έτος της βασιλείας του, και κατέλαβε μερικές από τις πόλεις της, αλλά προφανώς δεν επιτέθηκε άμεσα στην πρωτεύουσα. Η εισβολή έπρεπε να επαναληφθεί το 858 και ξανά το 857, και τα δύο χρόνια υπήρξαν εμφανίσεις άγριας μετά τη μόδα του Asshurnazirpal. Οι πυραμίδες των κεφαλών συσσωρεύτηκαν από τις πύλες της πόλης και ο πυρσός εφαρμόστηκε σε κατεστραμμένες πόλεις. Αλλά τον τελευταίο χρόνο η αντίθεση στην κυριαρχία των Ασσυρίων διαλύθηκε απελπιστικά. Η γενναία μικρή γη προσαρτήθηκε στην Ασσυρία, τέθηκε υπό την κυριαρχία των Ασσυρίων και εγκαταστάθηκαν αποικιοκράτες από την Ασσυρία.

Μια τέτοια επιτυχία ήταν πιθανό να οδηγήσει σύντομα σε επίθεση εναντίον των μεγαλύτερων και πλουσιότερων αραμαϊκών οικισμών πιο δυτικά. Τα κράτη με τα οποία θα έπρεπε να αντιμετωπίσει στην αρχή ήταν η Χαμάθ, η Δαμασκός και η Πατίν, το μικρό αλλά εύφορο και ισχυρό κράτος μεταξύ του Αφρίν και των Ορόντων, το οποίο είχε προκαλέσει πολλά προβλήματα στον πατέρα του. Ο Πατίν δεν ήταν τόσο ισχυρός όσο οι άλλοι δύο, αλλά δεν μπορούσε να μείνει εκτός λόγου σε μια δυτική εισβολή. Η Χαμάθ ήταν το κέντρο της επιρροής των Αραμαίων στη βόρεια Συρία και υπό την ηγεσία της Ιρχουλίνα δεν ήταν κακός ανταγωνιστής. Αλλά μακράν το πιο ισχυρό και σημαντικό από τα τρία κράτη ήταν η Δαμασκός, βασιλιάς της οποίας εκείνη την εποχή ήταν ο Μπεν-Χαντάντ Β. Εάν μπορούσε να δημιουργηθεί μια διαρκής ένωση μεταξύ αυτών των δύο κρατών και συμμάχων που είχαν εξασφαλιστεί στη Φοινίκη και στο Ισραήλ, οι λαοί της δύσης θα αψηφούσαν ακόμη και τους πειθαρχημένους και νικηφόρους στρατούς της Ασσυρίας. Αλλά η φιλοδοξία της Δαμασκού να είναι πραγματική επικεφαλής σε όλο το δυτικό έδαφος και οι αμοιβαίες ζήλιες μεταξύ των άλλων κρατών απέτρεψαν κάθε πραγματική ένωση ενάντια στον κοινό καταπιεστή. Ωστόσο, η απειλούμενη προέλαση της Ασσυρίας ήταν αρκετή για να θάψει για λίγο τουλάχιστον τις διαφορές τους και σχηματίστηκε μια συνομοσπονδία αμοιβαίας άμυνας για ένα χρόνο, κατά τη διάρκεια του οποίου ήταν ένας ισχυρός παράγοντας στην ιστορία της δυτικής Ασίας.

Ο Shalmaneser II ήταν έτοιμος για την απόπειρα στα δυτικά το 854. Η εκστρατεία εκείνου του έτους είναι τόσο μεγάλης σημασίας που θα ήταν καλό να αναφερθεί στα λόγια της επιγραφής Monolith, με τέτοια περαιτέρω σχόλια που μπορεί να είναι απαραίτητα η σημασία του είναι ξεκάθαρη:

"Στην επωνυμία του Dayan Asshur, τον μήνα Airu, τη δέκατη τέταρτη ημέρα, από τη Νινευή που έφυγα, πέρασα τον Τίγρη στις πόλεις Giammu στο Balikh που πλησίασα. Ο φόβος της κυριαρχίας μου (και) της λαμπρότητας του φοβόντουσαν και με τα χέρια τους σκότωσαν τον Giammu, τον άρχοντά τους. Ο Kitlala και ο Til-sha-apliakhi μπήκα. Οι θεοί μου, έφερα στους ναούς του, έκανα μια γιορτή στα παλάτια του. Το θησαυροφυλάκιο που άνοιξα, είδα τον πλούτο του τα αγαθά του και τα υπάρχοντά του τα μετέφερα στην πόλη μου Asshur τα έφερα (από αυτά). Από την Κιτλάλα αναχώρησα για το Kar Shulman Asharid πλησίασα. Σε βάρκες από δέρμα προβάτου πέρασα τον Ευφράτη για δεύτερη φορά στην πλημμύρα του. Το αφιέρωμα των βασιλιάδων εκείνης της όχθης του Ευφράτη, του Σανγκάρ του Καρχεμίς, του Κουντάσπι του Κουμούχ, του Αραμέ του γιου του Γκούσι του Λάλλι, του Μελιδαίου του Χαϊάνι, του Γαββάρ του Καλπαρούδα, του Πατίνιου του Καλπαρούδα, το ασήμι Γουργουμαίος, χρυσός , μόλυβδος, χάλκινα (και) χάλκινα δοχεία, στην πόλη Asshur- ut ir - asbat, από την πλευρά του Ευφράτη, που (είναι) στον ποταμό Sagur, τον οποίο (πόλη) οι Χετταίοι αποκαλούν Pitru, έλαβα. Από τον Ευφράτη αναχώρησα, στον Χαλμάν πλησίασα. Φοβήθηκαν τη μάχη μου (και) αγκάλιασαν τα πόδια μου. Ασημί και χρυσό έλαβα ως φόρο τιμής τους. Θυσίες πρόσφερα πριν από τον Adad, τον θεό του Χαλμάν (σύγχρονο Χαλέπι). Από τον Χαλμάν αναχώρησα από δύο πόλεις της Ιρχουλίνα, του Χαμαθίτη, πλησίασα. Adennu, Mashga, Argana, η βασιλική του πόλη, κατέλαβα τη λεία του, τα αγαθά του, τα υπάρχοντα των παλατιών του έβγαλα (και) έβαλα φωτιά στα παλάτια του. Από την Αργκάνα αναχώρησα, στο Καρκάρ πλησίασα το Καρκάρ, τη βασιλική του πόλη, σπατάλησα, καταστράφηκα και κάηκα από φωτιά. Χίλια διακόσια άρματα, 1.200 άλογα σέλας, 20.000 άνδρες της Ντάντα Ιντρί (δηλαδή του Μπεν Χαντάντ Β ') της Δαμασκού 700 άρματα, 700 άλογα σέλας, 10.000 άνδρες της Ιρχουλίνα, των Χαμάθ 2.000 άρματα, 10.000 άνδρες του Αχαάβ, του Ισραηλίτη 500 άνδρες των Quans 1.000 άνδρες του Musri 10 άρματα, 10.000 άνδρες των Irkanatians 200 άνδρες του Matinu -Baal, των Arvadite 200 άνδρες των Usanatians 30 άρματα, 10.000 του Adunu -Baal, των Shianian 1.000 καμήλες του Gindibu, της Αραβίας. 1.000 άντρες του Μπαάσα, γιου του Ρουκουμπί, του Αμμωνίτη - αυτοί οι δώδεκα βασιλιάδες τους βοήθησε να κάνουν μάχη και πόλεμο εναντίον μου. Με την υψηλή δύναμη που μου έδωσε ο Asshur, ο άρχοντας, με τα ισχυρά όπλα που μου είχε παραχωρήσει ο Nergal, που είναι μπροστά μου, πολέμησα μαζί τους, από το Qarqar στο Gilzan πέτυχα την ήττα τους. Δεκατέσσερις χιλιάδες πολεμιστές τους σκότωσα με όπλα όπως ο Αντάντ, έβρεξα έναν κατακλυσμό πάνω τους, έριξα εδώ και εσείς τα σώματά τους, γέμισα το πρόσωπο των ερειπίων με τους διαδεδομένους στρατιώτες τους, με τα χέρια τους έκανα το αίμα τους να ρέει.Η καταστροφή της περιοχής. για να αυτοκτονήσουν μια μεγάλη μάζα κατέφυγε στους τάφους τους. χωρίς να γυρίσω πίσω έφτασα στους Ορόντες. Εν μέσω αυτής της μάχης τους πήρα τα άρματα, τα άλογα με σέλα και (και) τα άλογα των ζυγών τους ».

Με αυτόν τον λεπτομερή και ρητό απολογισμό είναι εύκολο να ακολουθήσουμε τις κινήσεις του βασιλιά και να κατανοήσουμε την εκστρατεία. Ο Σαλμανεσέρ φεύγει από τη Νινευή και κατευθείαν στην κοιλάδα για τον Μπαλίχ. Εδώ τον υποδέχονται με ανοιχτές αγκάλες και εξασφαλίζει μεγάλα δώρα. Η επόμενη σημαντική στάση του είναι στο Πέθορ, πέρα ​​από τον Ευφράτη, όπου λαμβάνεται περισσότερος φόρος τιμής, που φέρνει μεγάλες αποστάσεις, ακόμη και από τη γη του Κουμούχ. Από το Πετόρ στο Χαλέπι η απόσταση ήταν μικρή και το θέμα ήταν το ίδιο - το Χαλέπι παραδόθηκε χωρίς χτύπημα. Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι ο Shalmaneser εντοπίζει στο Χαλέπι τη λατρεία του θεού Adad, στον οποίο πλήρωσε τη λατρεία. Εάν αυτή η δήλωση είναι σωστή, μπορεί να βρούμε σε αυτήν μια απόδειξη πρώιμης επαφής μεταξύ του Χαλέπι και της Ασσυρίας, γιατί από καιρό έχουμε βρει τον Adad να λατρεύεται στην Ασσυρία. Αυτό ήταν το τέλος της αδιαμφισβήτητης βασιλικής προόδου. Μόλις πέρασε στο έδαφος του μικρού βασιλείου της Χαμάθ ήταν αντίθετος. Τρεις πόλεις όμως καταλήφθηκαν και αφέθηκαν πίσω σε ερείπια. Στη συνέχεια, ο Shalmaneser II προχώρησε στο Qarqar, μια πόλη που βρίσκεται κοντά στους Orontes.

Εδώ τον συνάντησε ο συμμαχικός στρατός που συγκεντρώθηκε για να υπερασπιστεί τη δύση ενάντια στην Ασσυρία. Η σύνθεσή του ρίχνει φως στη σχετική ισχύ των κρατών στη Συρία και την Παλαιστίνη και αξίζει προσοχής. Το κύριο σώμα του στρατού άμυνας συνέβαλαν η Χαμάθ, η Δαμασκός και το Ισραήλ. Αυτά τα τρία κράτη συνέβαλαν πολύ περισσότερο από το μισό ολόκληρο τον στρατό και σχεδόν όλα τα πιο ισχυρά μέρη του, τα άρματα και τους ιππείς. Από τα βόρεια ήρθαν άνδρες από το Que (ανατολική Κιλικία) και το Musri. Από τα δυτικά ήρθαν αποσπάσματα που συνέβαλαν οι βόρειες φοινικικές πόλεις που δεν ήθελαν ή δεν μπορούσαν να στείλουν τεράστια δώρα για να εξαγοράσουν τον κατακτητή, όπως είχαν κάνει η Τύρος και η Σιδώνα, αλλά ήταν πρόθυμοι να χτυπήσουν την ανεξαρτησία τους. Το τελευταίο τμήμα αποτελείτο από Αμμωνίτες και Άραβες. Αυτή ήταν μια τρομερή σειρά και το ζήτημα της μάχης που διεξήχθη στο Qarqar μπορεί κάλλιστα να αμφισβητηθεί. Φυσικά, οι Ασσύριοι είχαν έναν καλά εκπαιδευμένο στρατό για να αντιταχθούν σε ένα πλήθος ακατέργαστων εισφορών, αλλά οι τελευταίοι είχαν το μεγάλο πλεονέκτημα της γνώσης της χώρας, καθώς και του ενθουσιασμού του αγώνα για την πατρίδα και την πατρίδα. Φυσικά οι δίσκοι του Σαλμανεσέρ διεκδικούν μια μεγάλη νίκη. Στην επιγραφή Monolith οι σύμμαχοι που σκοτώθηκαν ορίζονται σε 14.000, σε μια άλλη επιγραφή ο αριθμός που δίνεται είναι 20.500, ενώ στην τρίτη ανέρχεται σε 25.000. Η εμφανής αβεβαιότητα στα αριθμητικά στοιχεία μας κάνει να αμφιβάλλουμε κάπως για τη σαφήνεια ολόκληρου του αποτελέσματος. Δεν γίνεται, ως συνήθως, καμία αναφορά σε ασσυριακές απώλειες, αλλά πρέπει να ήταν σοβαρές. Ο ισχυρισμός για μια μεγάλη νίκη είναι σχεδόν σίγουρα ψευδής. Μια νίκη για τους Ασσύριους ήταν πιθανότατα, γιατί οι σύμμαχοι ηττήθηκαν σαφώς και η ένωση τους για άμυνα διαλύθηκε, αλλά, από την άλλη πλευρά, οι Ασσύριοι δεν προσπάθησαν να ακολουθήσουν τη νίκη που διεκδίκησαν και δεν αναφέρεται λόγος για φόρο τιμής ή λεηλασία ή οποιαδήποτε επέκταση της επικράτειας των Ασσυρίων. Η συμμαχία είχε σώσει τη δίκαιη γη της Χαμάθ για κάποιο χρονικό διάστημα και είχε αναβάλει την ημέρα κατά την οποία το Ισραήλ πρέπει να κατακτηθεί και να οδηγηθεί σε αιχμαλωσία. Είναι κρίμα που παρά τον τρόμο των Ασσυρίων, που εκφράστηκε τόσο συχνά από τους Εβραίους και προφανώς αισθάνθηκε από τους άλλους συμμάχους, η αμοιβαία ζήλια θα έπρεπε να είχε αποτρέψει τη συνέχιση μιας συμμαχίας που υποσχέθηκε να σώσει τις ακτές της Μεσογείου για τα Εβραϊκά και Αραμαϊκός πολιτισμός.

Ο Shalmaneser ασχολήθηκε αλλού, όπως θα δούμε σύντομα, κατά τα αμέσως επόμενα χρόνια, και μόλις το 849 μπόρεσε να πραγματοποιήσει άλλη επίθεση στα δυτικά. Το σημείο επίθεσης ήταν και πάλι η γη της Χαμάθ, και πάλι ο Μπεν Χαντάντ Β της Δαμασκού και η Ιρχουλίνα της Χαμάθ είχαν την ηγεσία πάνω από τους δώδεκα συμμάχους. Αυτή τη φορά ο Shalmaneser ισχυρίζεται ότι σκότωσε δέκα χιλιάδες εχθρούς του, αλλά δεν αναφέρει φόρο τιμής και κανένα νέο έδαφος. Συνεπώς, μπορούμε να είμαστε σχεδόν βέβαιοι ότι η νίκη ήταν μάλλον ήττα και ότι ήταν πραγματικά αναγκασμένος να αποσυρθεί. Το 846 ο Shalmaneser αποφάσισε για άλλη μια φορά να επιτεθεί στον εχθρό που είχε κάνει τόσο θαυμάσια δουλειά εναντίον των μέχρι τότε ανίκητων ασσυριακών όπλων. Σε αυτήν την εκστρατεία δεν εμπιστεύτηκε απλώς τον συνηθισμένο στρατό του, αλλά εισέπραξε δυνάμεις από τη γη της Ασσυρίας και με μια τεράστια δύναμη, όπως είπε από τον αριθμό των 120.000 ανδρών, ξεκίνησε για τη Χαμάθ. Και πάλι αντιτάχθηκε από τον Μπεν Χαντάντ Β allies και τους συμμάχους του και πάλι «πέτυχε την ήττα τους». Αλλά, όπως και στις προηγούμενες εκστρατείες και για τους ίδιους λόγους, είμαστε αναγκασμένοι να ισχυριστούμε ότι οι Αραμαίοι είχαν δώσει πλήρη απόδειξη για την ικανότητά τους αντιστέκοντας τον τεράστιο ασσυριακό στρατό. Η επόμενη απόπειρα προς τη δύση έγινε το 842. Φέτος, η Shalmaneser βρήκε μια πολύ διαφορετική κατάσταση. Ο Μπεν Χαντάντ Β who, ο οποίος είχε κυβερνήσει με ράβδο σιδήρου και τρομοκρατούσε τους γειτονικούς λαούς, ήταν τώρα νεκρός και ο σκληρός αλλά αδύναμος Χαζάελ βασίλευε στη Δαμασκό. Ο Αχαάβ, που ήταν άνθρωπος με πραγματικό θάρρος και μεγάλος πόρος, ήταν νεκρός, όπως και ο Ιωράμ (852-842), ο διάδοχός του και ο Ιεού, ο σφετεριστής, ήταν τώρα βασιλιάς στη Σαμάρεια. Φαίνεται ότι ήταν φυσικός δειλός και δεν τολμούσε να πολεμήσει τους φοβερούς Ασσύριους. Τα άλλα κράτη που ενώθηκαν στην άμυνα υπό τον Ben Hadad II ήταν απελπιστικά ασυμφωνία, το καθένα ελπίζοντας να ρίξει την οιονεί υπεροχή της Δαμασκού. Οι άνθρωποι της Τύρου και της Σιδώνας είχαν επιστρέψει ξανά στο εμπόριο τους και ήταν έτοιμοι να στείλουν δώρα στο Σαλμανεσέρ για να μην ενοχληθούν στις πύλες των θαλασσών. Ο Ιηού έστειλε δαπανηρό φόρο τιμής, προφανώς με την τρελή ελπίδα να κερδίσει βοήθεια από τους Ασσύριους εναντίον του λαού της Δαμασκού, τον οποίο μισούσε και φοβόταν, χωρίς να υπολογίζει ότι οι Ασσύριοι θα αναζητούσαν αυτό το φόρο τιμής κάθε χρόνο έως ότου η γη πρέπει να χαθεί. Αυτή η πράξη του Ιηού έδωσε στους Ασσύριους την πρώτη τους κατοχή στο Ισραήλ και οι συνέπειες ήταν μεγάλες και καταστροφικές. Ο Χαζάελ, ευγενής σε σύγκριση με όλους τους πρώην συμμάχους της Δαμασκού, αποφάσισε να αντισταθεί μόνος του στο Σαλμανέσερ. Στο Σανίρου, ή τον Ερμόν, οχυρώθηκε και περίμενε την επίθεση των Ασσυρίων. Έξι χιλιάδες στρατιώτες του σκοτώθηκαν στη μάχη, ενώ χίλια εκατόν είκοσι ένα άρματά του και τετρακόσια εβδομήντα άλογα με τον εξοπλισμό του στρατοπέδου του πάρθηκαν. Ο Χαζάελ κατέφυγε στη Δαμασκό και καταδιώχθηκε και πολιορκήθηκε από τους Ασσύριους. Όμως, όσο ισχυρός και αν ήταν, ο Shalmaneser δεν μπόρεσε να πάρει τη Δαμασκό και έπρεπε να αρκεστεί σε ένα πολύ χαρακτηριστικό συμπέρασμα της εκστρατείας. Έκοψε τα δέντρα της πόλης, και στη συνέχεια βαδίζοντας νότια, μπήκε στο Χάουραν, όπου σπατάλησε και έκαψε τις πόλεις. Έτσι τελείωσε μια άλλη επίθεση στην πολυπόθητη δύση και δεν κατακτήθηκε ακόμα. Καμία τέτοια σειρά αντιδράσεων δεν είχε λάβει ποτέ ο Tiglath Pileser ή ο Asshurnazirpal, αλλά ο Shalmaneser δεν πτοήθηκε από μια άλλη και τελευταία προσπάθεια. Το 839 πέρασε τον Ευφράτη για εικοστή πρώτη φορά και βάδισε εναντίον των πόλεων του Χαζάελ. Ισχυρίζεται ότι έχει συλλάβει τέσσερις από αυτούς, αλλά δεν γίνεται λόγος για λάφυρα, ούτε λέξη για οποιαδήποτε εντύπωση στη Δαμασκό ».

Ο Shalmaneser είχε ηγηθεί έξι εκστρατειών εναντίον της Δύσης χωρίς κανένα αποτέλεσμα πέρα ​​από ένα ορισμένο ποσό πλιάτσικας. Δεν υπήρχε απολύτως καμία αναγνώριση της υπεροχής της Ασσυρίας. Δεν υπήρχε δόξα για τα ασσυριακά όπλα. Δεν υπήρξε μεγαλύτερη ελευθερία για το ασσυριακό εμπόριο. Και όμως είχε σημειωθεί κάποια πρόοδος προς τη μεγάλη φιλοδοξία των Ασσυρίων. Τα δυτικά κράτη είχαν αισθανθεί σε κάποιο βαθμό τη δύναμη της Ασσυρίας, εκείνοι που σίγουρα έστειλαν δώρα παρά να πολεμήσουν είχαν δείξει τον φόβο τους, ενώ τα ερείπια του καπνίσματος στο Χάουραν ήταν ένα σιωπηλό μάθημα αντικειμένου για το τι θα συμβεί σύντομα στις άλλες δυτικές δυνάμεις που είχαν μέχρι τότε αντιστάθηκε τόσο γλαφυρά. Ο Ασσύριος χτυπούσε εναντίον των ράβδων που είχαν δημιουργηθεί ενάντια στην πρόοδό του και το αποτέλεσμα ήταν σχεδόν καθόλου αμφίβολο.

Εκτός από τις δυσκολίες του στα δυτικά, ο Shalmaneser δεν είχε πρόβλημα με τον μακρινό βορρά. Καθώς η Δαμασκός είχε μια ορισμένη υπεροχή μεταξύ των δυτικών κρατών, το ίδιο είχε και το Ουρατού (ή Χαλδαία) μεταξύ των βορείων κρατών. Υπάρχει κάποιος λόγος να πιστεύουμε ότι αυτή τη στιγμή, όπως συνέβη αργότερα, ο Ουρατού μπορεί να προσπάθησε να ασκήσει ένα είδος κυριαρχίας στη γη του Ναϊρί. Τόσο πολύ, τουλάχιστον, είναι βέβαιο, ότι οι άνθρωποι του Ουράρτου ήταν η πηγή του μεγάλου μέρους της εξέγερσης μεταξύ των μικρότερων κρατών στο βορρά και τη δύση.

Η μακρά σειρά επιθέσεων των Ασσυρίων στο Ουράρτου είχε ξεκινήσει στη διάρκεια της βασιλείας του Τίγκλαθ Πιλέζερ Α who, ο οποίος διέσχισε τον Αρσανιά και μπήκε στη χώρα. Ο Asshurnazirpal, επίσης, είχε προχωρήσει στο νότιο τμήμα της περιοχής, αλλά δεν είχε κάνει καμία προσπάθεια να το προσαρτήσει στην Ασσυρία. Στην αρχή της βασιλείας του, το 860 π.Χ., ο Shalmaneser έκανε την πρώτη κίνηση που οδήγησε σε αυτή τη σειρά εκστρατειών. Μπήκε στη γη του Nairi και πήρε την πρωτεύουσα Khubushkia, στη λίμνη Urumiyeh, μαζί με εκατό άλλες πόλεις που ανήκαν στην ίδια χώρα. Όλα αυτά καταστράφηκαν από φωτιά. Ο βασιλιάς του Ναϊρί καταδιώχθηκε στη συνέχεια στα βουνά και η γη του Ουρατού (Χαλδαία) εισέβαλε. Εκείνη την εποχή, ο Ουράρτου κυβερνιόταν από τον Αράμε, ο οποίος φαίνεται να ήταν ένας άνθρωπος με θάρρος και έμπειρος. Το προπύργιο του Σουγκούνια καταλήφθηκε και λεηλατήθηκε. Ο Shalmaneser δεν προχώρησε στη χώρα, αλλά αποχώρησε νότια μέσω της λίμνης Van, ικανοποιημένος με τη λεία του ή πολύ συνετός για να διακινδυνεύσει περισσότερα. Δεν έκανε άλλες προσπάθειες για τον Ουρατού μέχρι το 857, όταν η εκστρατεία του τον οδήγησε δυτικά και βόρεια στο Πετόρ και από εκεί μέσω του Ανζιτένε, το οποίο είχε καταστραφεί εντελώς, και πάνω από τους Αρσανιές στο Ουρατού. Σε αυτήν την αποστολή η χώρα του Νταγιαένι, κατά μήκος του ποταμού Αρσανιά, κατακτήθηκε για πρώτη φορά και προφανώς χωρίς μεγάλη αντίθεση. Ο δρόμος ήταν πλέον ανοιχτός για την πρωτεύουσα, την Αρζασκού. Ο Αραμέ, ο βασιλιάς του Ουράρτου, διέφυγε προς τα μέσα και άφησε την πρωτεύουσά του στους Ασσύριους, οι οποίοι το σπατάλησαν από παλιά, και το άφησε ένα σωρό ερείπια, ενώ κυνηγούσαν τον βασιλιά που έφευγε. Τον προσπέρασαν και τριακόσιοι τετρακόσιοι από τα στρατεύματά του σκοτώθηκαν, αν και ο ίδιος ο Αραμέ έκανε καλή διαφυγή. Λάντεν με βαριά λάφυρα, ο Σαλμανεσέρ επέστρεψε προς τα νότια και, με τη δική του γραφική φράση, πάτησε τη χώρα σαν άγριος ταύρος. Πυραμίδες κεφαλιών συσσωρεύτηκαν στις ερειπωμένες πύλες της πόλης και οι άνθρωποι τοποθετήθηκαν σε πασσάλους. Στα βουνά στήθηκε μια επιγραφή, με μεγάλη εικόνα του κατακτητή. Η ήττα του Αραμέ φαίνεται να έχει τερματίσει τη δυναστεία του, γιατί αμέσως μετά βρίσκουμε τον Σαρδούρη Α son, γιο του Λουτίπρη, να χτίζει μια ακρόπολη στο Βαν και να ιδρύει ένα νέο βασίλειο. Ο Shalmaneser επέστρεψε στην Ασσυρία μέσω της Arbela. Είχε, λοιπόν, ολοκληρώσει έναν μισό κύκλο στο βορρά, περνώντας από τη δύση στην ανατολή, αλλά είχε πετύχει κάτι περισσότερο από τη συλλογή φόρου τιμής ».

Στο δέκατο έτος της βασιλείας του (850 π.Χ.) ο Σαλμανασέρ Β inv εισέβαλε ξανά στο Ουρατού, εισερχόμενος αυτή τη φορά στη χώρα από την πόλη Καρχεμίς. Το μόνο επίτευγμα της αποστολής ήταν η κατάληψη της οχυρωμένης πόλης Άρνε και η καταστροφή της γύρω χώρας δεν πραγματοποιήθηκαν διαρκή αποτελέσματα. Μπορεί, ίσως, να επιχειρήθηκαν περισσότερα, αλλά ο βασιλιάς αναγκάστηκε να πάει στα δυτικά για να συναντήσει τους κατοίκους της Δαμασκού, όπως εξηγήθηκε παραπάνω. Ο Shalmaneser δεν εισέβαλε ποτέ ξανά στο Ουρατού. Το έτος 833 έστειλε στρατό εναντίον του υπό την ηγεσία του Tartan Dayan Asshur. Στα δεκαεπτά χρόνια που είχαν περάσει από την τελευταία αποστολή, οι άνθρωποι του Ουράρτου ήταν απασχολημένοι. Το βασίλειο των Siduri (Sarduris I) είχε αυξηθεί αρκετά για να κατακτήσει τα εδάφη Sukhme και Dayaeni, τα οποία για κάποιο διάστημα φαινόταν ότι ανήκαν στην Ασσυρία αφού είχαν κατακτηθεί τόσο καλά από τον Shalmaneser II. Ο απολογισμός της εκστρατείας καταλήγει στο μάταιο καύχημα ότι γέμισε τον κάμπο με τα σώματα των πολεμιστών του. Η συνέχεια, ωστόσο, δείχνει ότι αυτή η εκστρατεία και μια άλλη παρόμοια το 829, υπό την ίδια ηγεσία, δεν είχαν κατακτήσει πραγματικά τη γη του Ουράρτου. Αντί να γίνεται πιο αδύναμος, συνέχισε να δυναμώνει και συχνά θα συναντάμε επιδείξεις της δύναμής του στην μετέπειτα Ασσυριακή ιστορία. Όταν η σειρά εκστρατειών εναντίον του βορρά τελείωσε τελικά για αυτή τη βασιλεία, δεν θα μπορούσε παρά να ειπωθεί ότι στο βορρά και στη δύση οι ασσυριακοί όπλοι είχαν σημειώσει μικρή πραγματική πρόοδο.

Στα ανατολικά, ο Σαλμανεσέρ απέτυχε να επεκτείνει τα όρια του βασιλείου του. Οι προσπάθειές του σε αυτό το τέταρτο ξεκίνησαν το 859, όταν πραγματοποίησε μια σύντομη αποστολή στη χώρα του Namri, η οποία βρισκόταν στα νοτιοδυτικά σύνορα των Media κάτω από τον Κάτω ποταμό Zab. Μέχρι το 844 η γη αναστατώθηκε και πάλι από την εισβολή. Εκείνη την εποχή ήταν υπό την κυριαρχία ενός πρίγκιπα, του Marduk Shum Udammiq, του οποίου το όνομα δείχνει Βαβυλωνιακή καταγωγή. Οδηγήθηκε από τη χώρα και στη θέση του τοποθετήθηκε ένας πρίγκιπας από την επαρχία Bit Khamban, με το όνομα Yanzu. Αυτή η κίνηση δεν ήταν πολύ επιτυχημένη, γιατί ο νέος πρίγκιπας επαναστάτησε οκτώ χρόνια αργότερα και αρνήθηκε το ετήσιο αφιέρωμα. Το 836 ο Shalmaneser πέρασε το Κάτω Ζαμπ και εισέβαλε ξανά στο Namri. Ο Γιανζού έφυγε για τη ζωή του στα βουνά και η χώρα του ερήμωσε. Ο Σαλμανεσέρ, ενθαρρυνμένος από αυτή τη μικρή επιτυχία, στη συνέχεια προχώρησε βορειότερα στο έδαφος της Παρσούα, όπου έλαβε φόρο τιμής και στη συνέχεια, στρίβοντας ανατολικά, μπήκε στη γη των Μήδων, όπου πολλές πόλεις λεηλατήθηκαν και ερήμωσαν. Φαίνεται ότι δεν έγινε καμία προσπάθεια να θεσπιστεί κάτι σαν ασσυριακή κυριαρχία σε οποιοδήποτε τμήμα των Μέσων, αλλά μόνο για να εξασφαλιστεί φόρος τιμής. Κατά την επιστροφή προς τα νότια, κοντά στο σύγχρονο Χολβάν, ο Γιανζού αιχμαλωτίστηκε και μεταφέρθηκε στην Ασσυρία. Αλλά οι προσπάθειες του Shalmaneser για έλεγχο στα ανατολικά, και ιδιαίτερα στα βορειοανατολικά, δεν τελείωσαν εδώ. Τα βουνά στα βορειοανατολικά της Ασσυρίας ήταν αγκάθι στα μάτια πολλών Ασσύριων βασιλιάδων. Έχουμε ήδη δει πώς ο Σαλμανεσέρ στην αρχή της βασιλείας του λεηλάτησε και λεηλατήθηκε στην Χουμπουσκιά, στη λίμνη Ουρουμίγιε, πιο βόρεια από τη χώρα του Ναμρί. Το 830 ο ίδιος ο βασιλιάς παρέμεινε στο Calah, στέλνοντας μια αποστολή για να λάβει το φόρο από τη γη της Khubushkia. Πληρώθηκε αμέσως και ο Dayan-Asshur, ο οποίος ήταν διοικητής, οδήγησε τα στρατεύματά του προς τα βόρεια στη χώρα του Man, η οποία σπαταλήθηκε και κάηκε με τον συνηθισμένο τρόπο. Επιστρέφοντας στη συνέχεια στη νότια όχθη της λίμνης Urumiyeh, λεηλατήθηκαν αρκετά μικρότερα κράτη και τελικά συλλέχθηκε φόρος τιμής ξανά στην Parsua. Το επόμενο έτος (829) μια άλλη εκστρατεία στράφηκε εναντίον της Χουμπουσκιά για να επιβάλει τη συλλογή φόρου τιμής και από εκεί ο στρατός προχώρησε προς τα βόρεια μέσω του Μουσάσιρ και του Ουρατού, περνώντας από το βόρειο άκρο της λίμνης Ουρουμίγια. Επιστρέφοντας προς τα νότια, η Πάρσουα ξαναχρησιμοποιήθηκε και η άτυχη γη του Ναμρί εισέβαλε. Οι κάτοικοι κατέφυγαν στα βουνά, αφήνοντας όλους πίσω τους. Με έναν τρόπο απόλυτα αντάξιο του βασιλικού αφέντη του, ο Ταρτάνος ​​έχασε και έκαψε διακόσια πενήντα χωριά προτού επιστρέψει μέσω του Χολβάν στην περιοχή των Ασσυρίων. Δεν είναι υπερβολικό να πούμε ότι όλες αυτές οι επιχειρήσεις στα βορειοανατολικά, ανατολικά και νοτιοανατολικά ήταν ανεπιτυχείς. Ο Shalmaneser δεν είχε περάσει τα όρια της χώρας του πέρα ​​από αυτά που άφησε ο Asshurnazirpal προς αυτές τις κατευθύνσεις.

Μόνο στα νότια, η Shalmaneser πέτυχε πραγματική επιτυχία. Οι συνθήκες που επικρατούσαν εκεί ήταν απόλυτα κατάλληλες για να δώσουν την ευκαιρία στους Ασσύριους να παρέμβουν, και ο Σαλμανεσέρ έσπευσε να το αρπάξει. Στο προηγούμενο μέρος της βασιλείας του, ο Βαβυλώνιος βασιλιάς ήταν ο Ναμπού Απλού Ιντίν, ο οποίος μετά τη διαμάχη του με τον Ασουρναζίρπαλ είχε αφιερωθεί κυρίως στις εσωτερικές υποθέσεις του βασιλείου του. Έκανε συνθήκη ειρήνης με τον Σαλμανεσέρ και όλα πήγαν καλά μεταξύ των δύο βασιλείων μέχρι που πέθανε ο Ναμπού Απλού Ιντίν. Ο διάδοχός του ήταν ο γιος του, Μαρντούκ Ναντίν Σουμ, εναντίον του οποίου ξεσηκώθηκε ο αδελφός του, Μαρντούκ Μπελ Ουσάτε. Αυτή η εξέγερση εντοπίστηκε στο νότιο τμήμα του βασιλείου, που περιλάμβανε την ισχυρή γη του Κάλντι. Οι Βαβυλώνιοι δεν είχαν εμπλακεί σε πόλεμο για μεγάλο χρονικό διάστημα και δεν μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στους σκληροτράχηλους πολεμιστές του Κάλντι, τους οποίους είχε υπό την εντολή του ο Μαρντούκ Μπελ Ουσάτι. Ο νόμιμος βασιλιάς, Μαρντούκ Ναντίν Σουμ, φοβούμενος ότι η Βαβυλώνα θα συγκλονιζόταν από τον στρατό που έφερνε ο αδελφός του εναντίον της, αποφάσισε με την αυτοκτονική πορεία πρόσκλησης ασσυριακής επέμβασης. Αυτό ήταν το 852 και καμία προσφυγή δεν θα μπορούσε να είναι πιο ευπρόσδεκτη. Από την τελευταία περίοδο της ασσυριακής φθοράς, το βασίλειο της Βαβυλωνίας ήταν εντελώς απαλλαγμένο από κάθε υποταγή στην Ασσυρία. Εδώ ήταν μια ευκαιρία για την επανέκδοση του παλιού προτεκτοράτου. Ο Shalmaneser βάδισε στη Βαβυλωνία το 852, και πάλι το 851, και σταμάτησε πρώτα στο Kutha, όπου πρόσφερε θυσία, και στη συνέχεια μπήκε στη Βαβυλώνα για να θυσιάσει τον μεγάλο θεό Marduk, επισκεπτόμενος επίσης τον Borsippa, όπου πρόσφερε θυσίες στον Nabu. Δεν πρέπει να αμφιβάλλουμε ότι με αυτές τις παρουσιάσεις θυσιών ο Σαλμανεσέρ είχε σκοπό όχι μόνο να δείξει την ευσέβεια και την αφοσίωσή του στους θεούς, αλλά και να εμφανιστεί ως ο νόμιμος κυρίαρχος της χώρας. Έχοντας δώσει αυτές τις τιμές στους θεούς, στη συνέχεια βάδισε στη Χαλδαία και επιτέθηκε στους επαναστάτες. Πήρε πολλές πόλεις και ξεπέρασε εντελώς τον Μαρντούκ Μπελ Ουσάτε και τον υποχρέωσε να αποτίσει φόρο τιμής. Από τότε μέχρι και το τέλος της βασιλείας του ο Μαρντούκ Ναντίν Σουμ βασίλευσε ειρηνικά στη Βαβυλώνα υπό το προτεκτοράτο της Ασσυρίας. Με αυτήν την εκστρατεία ο βασιλιάς της Ασσυρίας είχε γίνει για άλλη μια φορά ο πραγματικός κυρίαρχος της Βαβυλωνίας, οι Χαλδαίοι με την αδράνειά τους αναγνώρισαν την απελπισία κάθε τρέχουσας εξέγερσης.

Έχουμε εντοπίσει με λογική και όχι με χρονολογική σειρά τις εκστρατείες του Σαλμανεσέρ από την αρχή μέχρι το τέλος του τριανταπρώτου έτους της βασιλείας του. Σε αυτό το σημείο όλα τα ρεκόρ της βασιλείας του σπάνε και για τα τελευταία χρόνια περιοριζόμαστε στις πληροφορίες που προέρχονται από τα αρχεία του γιου του, Shamshi Adad IV. Δεν υπάρχουν άλλα αρχεία για τα έργα του Shalmaneser τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του, επειδή ήταν πολύ προβληματισμένα για να δώσουν ελεύθερο χρόνο για την ανέγερση τόσο υπέροχων μνημείων όπως αυτά από τα οποία αντλήθηκαν οι γνώσεις μας για τα προηγούμενα χρόνια του. Το έτος 827 π.Χ. υπήρξε μια εξέγερση με επικεφαλής τον γιο του Shalmaneser, Asshur Danin Apli. Γνωρίζουμε ελάχιστα από αυτό, και αυτά τα λίγα, όπως ήδη είπαμε, προέρχονται από τις σύντομες σημειώσεις του που διατηρούνται στις επιγραφές του Shamshi Adad IV. Δεν έχουμε άμεσα μέσα μάθησης ακόμη και την αιτία της επιδημίας. Ούτε μπορούμε να βρούμε μια εξήγηση για τη μεγάλη δύναμη των επαναστατών, ούτε να κατανοήσουμε την ξαφνική κατάρρευσή του, όταν προφανώς βρισκόταν στο ανοδικό. Οι πόλεμοι διαδοχής ήταν πάντα τόσο συνηθισμένοι στην Ανατολή ώστε, χωρίς οποιαδήποτε άλλη εξήγηση, είμαστε πιθανότατα ασφαλείς στην πρόταση που πιθανότατα είχε δώσει ο Shalmaneser με θέληση ή διάταγμα, ότι ο Shamshi Adad θα έπρεπε να τον διαδεχθεί. Ο Asshur Danin Apli προσπάθησε με εξέγερση να κερδίσει τον θρόνο για τον εαυτό του και το περίεργο ήταν ότι τον ακολούθησε στην εξέγερσή του το καλύτερο μέρος του βασιλείου.Η πρωτεύουσα, η Καλά, παρέμεινε πιστή στον βασιλιά, αλλά η Νινευή, η Ασούρ, η Αρμπέλα, μεταξύ των παλαιότερων πόλεων και οι κύριες αποικίες, συνολικά είκοσι επτά πόλεις, ενώθηκαν με τις δυνάμεις του Άσμπουρ Ντάνιν Άπλι. Είναι δύσκολο να εξηγηθεί η δύναμη αυτής της εξέγερσης, εκτός εάν, ίσως, ο ηγέτης της ήταν πραγματικά ο μεγαλύτερος γιος, και το αίσθημα δικαιοσύνης και δικαιοσύνης στους ανθρώπους ξεπέρασε την πίστη του στον κυρίαρχό του. Ο αγώνας ξεκίνησε το 827 και πριν από το θάνατο του Σαλμανεσέρ, το 825 π.Χ., το βασίλειο για το οποίο είχε πολεμήσει τόσο γενναία είχε διαιρεθεί σε δύο ασυμφωνία, από τα οποία ο Σαλμανεσέρ ήταν σε θέση να κατέχει μόνο τις πρόσφατα κερδισμένες επαρχίες στο βορρά και δυτικά, μαζί με τη γη της Βαβυλωνίας. Η παλιά πατρίδα των Ασσυρίων ήταν στο χέρι των επαναστατών και όλα τα σημάδια έδειχναν ότι η Βαβυλωνία σύντομα θα ανακτήσει την πλήρη ανεξαρτησία της και ότι οι Αραμαίοι λαοί θα μπορούσαν να ρίξουν τον επαχθές ζυγό τους. Μετά το θάνατο του Shalmaneser, ο Shamshi Adad πέρασε άλλα δύο χρόνια στον εμφύλιο πόλεμο πριν αναγνωριστεί ως ο νόμιμος βασιλιάς της Ασσυρίας. Δεν ξέρουμε τι ήταν αυτό που του έδωσε τη νίκη, αλλά ήταν μια πλήρης νίκη, και δεν ακούμε πια ούτε τους επαναστάτες ούτε τον αρχηγό τους.

Ο εμφύλιος πόλεμος είχε επιφέρει σοβαρές συνέπειες στο βασίλειο που είχε κάνει ο Ασουρναζιρπάλ σπουδαίο και ο Σαλμανεσέρ κράτησε την πίστη του για τριάντα ένα χρόνια. Thereforeταν λοιπόν απαραίτητο, μόλις ο τίτλος του στο θρόνο αναγνωριζόταν παντού, ο Shamshi Adad να αναλάβει εκστρατείες που θα του εξασφάλιζαν την πίστη των αμφιταλαντευόμενων και αμφίβολων και θα ξεπερνούσε τους ανοικτά επαναστατημένους ή δυσαρεστημένους. Η πρώτη του εκστρατεία στράφηκε ενάντια στα ενοχλητικά εδάφη του Ναϊρί, τα οποία ενδεχομένως σχεδίαζαν μια εξέγερση για να απελευθερωθούν από το φόρο τιμής. Ο Shamshi Adad μπήκε στη γη και έλαβε το φόρο τιμής τους χωρίς να του ζητηθεί να χτυπήσει. Πρέπει να έχει αποτρέψει κάθε οργανωμένη αντίσταση. Η ταχύτητα με την οποία ξεκίνησε η εκστρατεία και η πληρότητα της επιτυχίας της καθιστούν πιθανό ότι ο Shamshi Adad είχε από την αρχή την υποστήριξη του μόνιμου στρατού της Ασσυρίας. Αν συνέβαινε αυτό, μπορούμε καλύτερα να καταλάβουμε πώς η εξέγερση εναντίον του καταστράφηκε ακόμη και όταν το μεγαλύτερο μέρος της χώρας είχε αγκαλιάσει την περιουσία του Asshur Danin Apli, γιατί οι εμπορικές τάξεις της Ασσυρίας δεν μπορούσαν να σταθούν απέναντι στους πειθαρχημένους, σκληροτράχηλους βετεράνοι του Σαλμανεσέρ. Μόλις ξεπεράστηκε ο κίνδυνος στα εδάφη των Ναϊρί, ο Σαμσί Αντάν ​​βάδισε πάνω και κάτω σε ολόκληρη τη γη της Ασσυρίας, "από την πόλη Παντίρα στο Ναΐρι στο Καρ Σουλμανασαρίντ της επικράτειας του Καρχεμίς από το Ζαντί της γης του Ακάντ τη γη του Εντζή από το Αρίδι στη γη του Σούχι », και σε όλη την επικράτεια οι άνθρωποι υποκλίθηκαν σε υποταγή σε αυτόν. Αυτή είναι η πρώτη περίπτωση στην ιστορία της Ασσυρίας, μιας πορείας ενός βασιλιά από σημείο σε σημείο στις κυριαρχίες του για να λάβει διαμαρτυρίες πίστης. Δείχνει ξεκάθαρα σε ποια αναστάτωση είχε έρθει η γη κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Η δεύτερη εκστρατεία πραγματοποιήθηκε κυρίως, αν όχι εξ ολοκλήρου, για τη συλλογή φόρου τιμής. Η πορεία του κατευθύνθηκε πρώτα στη γη του Ναϊρί και από εκεί δυτικά στη Μεσόγειο. Πολλές πόλεις καταστράφηκαν και κάηκαν, και το έδαφος στο οποίο ο Σαλμανεσέρ είχε κάνει τόσο καιρό πόλεμο επαναφέρθηκε για να αισθανθεί την ασσυριακή δύναμη. Ο ηγέτης αυτής της εκστρατείας ήταν ο Mutarris Asshur.

Η τρίτη εκστρατεία, ομοίως στην αναζήτηση της λείας, στράφηκε εναντίον της ανατολής και του βορρά. Τα εδάφη των Khubushkia και Parsua διασχίστηκαν και το ταξίδι οδήγησε από εκεί στις ακτές της λίμνης Urumiyeh και στη συνέχεια στα Media. Στα Μέσα, όπως και στις άλλες χώρες, δόθηκαν άφθονα αφιερώματα και δώρα. Και πάλι τα εδάφη των Ναϊρί ξεπεράστηκαν και ο βασιλιάς επέστρεψε στην Ασσυρία, διαβεβαιώνοντας μόνο ότι το φόρο θα καταβληθεί όσο θα μπορούσε να το επιβάλει.

Τον επόμενο χρόνο της βασιλείας του ο Shamshi-Adad αναγκάστηκε να εισβάλει στη Βαβυλωνία. Τα χρόνια του ασσυριακού εμφυλίου πολέμου είχαν δώσει σε αυτήν τη γη την πολυπόθητη ευκαιρία να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία. Τον Μάρντουκ Ναντίν Σουν διαδέχθηκε στη Βαβυλώνα ο Μαρντούκ Μπαλάτσου Ικμπί (περίπου 812 π.Χ.), αν και το ακριβές έτος της αλλαγής είναι άγνωστο σε εμάς. Δεν κατέβαλε φόρο Ασσυρίου και σε όλα τα πράγματα λειτούργησε ως ανεξάρτητος ηγεμόνας. Εναντίον του βάδισε ο Shamshi Adad. Η πορεία του στη Βαβυλωνία δεν ήταν στην κοιλάδα της Μεσοποταμίας, όπως θα περίμενε κανείς. Πήγε ανατολικά του Τίγρη κατά μήκος της άκρης των βουνών. Φαίνεται ότι δεν έκανε βιαστική πορεία, γιατί καυχιέται ότι σκότωσε τρία λιοντάρια και ότι κατέστρεψε πόλεις και χωριά στο δρόμο. Ο ποταμός Turnat διασχίστηκε κατά την πλημμύρα. Στο Dur Papsukal, στη βόρεια Βαβυλωνία, συναντήθηκε από τον Marduk Balatsu Iqbi και τους συμμάχους του. Ο στρατός της Βαβυλώνας αποτελείτο από Βαβυλώνιους, Χαλδαίους, Ελαμίτες, Αραμαίους και άνδρες του Ναμρίου και συνεπώς απαρτιζόταν από λαούς που φοβούνταν την ανάπτυξη της Ασσυρίας και ήταν πρόθυμοι να ενωθούν εναντίον της, παρόλο που συνήθως ήταν κοινοί εχθροί. Ο Shamshi Adad ισχυρίζεται ότι κέρδισε μια μεγάλη νίκη, στην οποία σκοτώθηκαν πέντε χιλιάδες εχθροί του και αιχμάλωτοι δύο χιλιάδες. Εκατό άρματα και ακόμη και η Βαβυλωνιακή βασιλική σκηνή έπεσαν στα χέρια του νικητή. Μπορούμε, ωστόσο, να αμφιβάλλουμε αν η νίκη ήταν τόσο καθοριστική. Η μόνη επιγραφή του Shamshi Adad σπάει απότομα σε αυτό το σημείο. Αλλά ο Κατάλογος Επώνυμων δείχνει ότι το 813 εισέβαλε ξανά στη Χαλδαία, ενώ το 812 εισέβαλε στη Βαβυλώνα. Αυτές οι δύο συμπληρωματικές εκστρατείες φαίνεται να δείχνουν ότι δεν είχε πετύχει ολόκληρο τον σκοπό του στη μάχη του Ντουρ Παπσουκάλ. Είναι πράγματι απίθανο να κατάφερε να αποκαταστήσει τις συνθήκες που επικρατούσαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Shalmaneser, αν και η σύντομη βασιλεία του ήταν, συνολικά, επιτυχημένη. Εάν δεν είχε τον εμφύλιο πόλεμο να καταστείλει και τις συνέπειές του να αναιρεθούν, θα μπορούσε να είχε κάνει σημαντικές προσθήκες στο έδαφος της Ασσυρίας.

Τον Shamshi Adad διαδέχθηκε ο γιος του, Adad Nirari III (811-783 π.Χ.), του οποίου η μακρά βασιλεία ήταν γεμάτη με σημαντικές πράξεις. Δυστυχώς, ωστόσο, δεν είμαστε σε θέση να παρακολουθήσουμε τις εκστρατείες του λεπτομερώς, επειδή οι ελάχιστες αποσπασματικές επιγραφές του δίνουν απλώς τα ονόματα των χωρών που λεηλάτησε, χωρίς να δώσει τη σειρά των πορειών του ή λεπτομέρειες των εκστρατειών του. Το 806, το 805 και το 797 πραγματοποίησε αποστολές στα δυτικά, στις οποίες ισχυρίζεται ότι έλαβε φόρο τιμής και δώρα από τη χώρα των Χετταίων, από την Τύρο, τη Σιδώνα, τη γη του Όμρι, τον Έδομ και τη Φιλιστία μέχρι τη Μεσόγειο. Στην ίδια εξόρμηση πολιόρκησε τη Δαμασκό και έλαβε από αυτήν μεγάλη λεία. Ο βασιλιάς της Δαμασκού ήταν ο Μαρί και ο Αντάντ Νιράρι δύσκολα θα είχε μεγαλύτερο θρίαμβο από την ταπείνωση του περήφανου κράτους που είχε συγκεντρώσει τόσους πολλούς συμμαχικούς στρατούς εναντίον της προέλασης των Ασσυρίων και τότε είχε σταθεί με ένα χέρι τόσο καιρό εναντίον τους. Αυτές οι αποστολές στα δυτικά πέτυχαν λίγο μεγαλύτερη σημασία. Δεν ήταν κάτι καινούργιο να λάβουμε φόρο τιμής από τους ανυπόστατους εμπόρους της Τύρου και της Σιδώνας, και οι Ισραηλίτες είχαν γίνει από καιρό λαός υποτελής. Μόνο ο Έντομ και η Φιλίστια αναφέρονται ως νέες κατακτήσεις.

Στα βορειοανατολικά ήταν επίσης εξαιρετικά επιτυχημένος. Οι Επώνυμες Λίστες αναφέρουν τουλάχιστον οκτώ εκστρατείες εναντίον των Μήδων και οι κατακτήσεις προς αυτήν την κατεύθυνση οδήγησαν τον βασιλιά ακόμη και στην Κασπία Θάλασσα, στην οποία δεν είχε διεισδύσει κανένας πρώην Ασσύριος βασιλιάς.

Στο βορρά δεν ξεπέρασε τα όρια των προγόνων του. Το Ουρατού, το οποίο είχε ισχυροποιήσει και διατηρούσε τα δικαιώματά του, δεν διαταράχθηκε καθόλου και παρέμεινε ένα εντελώς ανεξάρτητο βασίλειο.

Στα νότια, ο Adad Nirari III ήταν απόλυτα επιτυχημένος, όπως ήταν στα δυτικά. Έχουμε ήδη δει ότι υπήρξε μια αποστολή εναντίον της Βαβυλωνίας το 812, και αυτή ακολούθησε το 803 από μία κατά των θαλάσσιων εδαφών στον Περσικό Κόλπο. Το 796 και το 795 η Βαβυλωνία εισέβαλε και πάλι. Μία από αυτές τις εκστρατείες, αλλά η οποία είναι αβέβαιη, στράφηκε εναντίον κάποιου Bau Akhi Iddin, του οποίου την προσωπικότητα ή τη σχέση με τη Βαβυλώνα δεν γνωρίζουμε τίποτα. Μπορεί να ήταν βασιλιάς στη Βαβυλώνα εκείνη την εποχή, ή πιθανότατα ένας επαναστάτης γηγενής πρίγκιπας. Η ασσυριακή επιρροή αποκαταστάθηκε πλήρως από αυτές τις εκστρατείες και η Βαβυλωνία έγινε και πάλι πρακτικά μια ασσυριακή επαρχία. Η Ασσυριακή Συγχρονιστική Ιστορία, από την οποία αντλήσαμε σε μεγάλο βαθμό και επανειλημμένα στην αφήγηση αρκετών προηγούμενων βασιλιάδων, επεξεργαζόταν και συντάσσεται εκείνη τη στιγμή ως ένα από τα σημάδια της εμφατικής ένωσης των δύο λαών. Σκοπός του Adad Nirari III ήταν να σβήσει εντελώς τις διακρίσεις και τις διαφορές μεταξύ τους. Ξεκίνησε ακόμη και μια ανάμειξη των θρησκειών τους. Αν και οι Ασσύριοι είχαν ξεκινήσει την καριέρα τους ως ξεχωριστός λαός με τη βαβυλωνιακή θρησκεία, όπως διδάσκονταν και ασκούνταν τότε, οι δύο λαοί είχαν αποκλίνει στην ιστορική εξέλιξη και τώρα ήταν σε πολλά σημεία αρκετά διαφορετικοί στις θρησκευτικές τους χρήσεις. Οι Ασσύριοι είχαν εισάγει άλλους θεούς, όπως, για παράδειγμα, τον Asshur, στο πάνθεον τους, ενώ οι Βαβυλώνιοι, που είχαν λιγότερη επαφή με τον έξω κόσμο, είχαν κάνει λιγότερες αλλαγές. Ο Adad Nirari III χτίστηκε τώρα σε ναούς της Ασσυρίας με πρότυπο προσεκτικά τα βαβυλωνιακά πρότυπα και εισήγαγε σε αυτά τις μορφές της Βαβυλωνιακής λατρείας με όλο το τελετουργικό της. Μία από τις πιο εντυπωσιακές περιπτώσεις αυτής της πολιτικής ήταν η κατασκευή στο Καλάχ, την πρωτεύουσα του, ενός μεγάλου ναού, του αντίστοιχου του ναού της Εζίντα στην Μπορσίππα. Σε αυτό μεταφέρθηκε από τη Μπορσίππα η λατρεία του Ναμπού. Η πολιτική, όσο περίεργη κι αν ήταν, γνώρισε κάποια επιτυχία, διότι η Βαβυλωνία εξαφανίζεται σχεδόν εντελώς για μεγάλο χρονικό διάστημα ως ξεχωριστό κράτος και μόνο η Ασσυρία βρίσκει αναφορά.

Σε σχέση με αυτήν την εισαγωγή της λατρείας του Ναμπού παίρνουμε μια λάμψη φωτός σε κάποια από τη μυθική ιστορία της Βαβυλωνίας. Έχει διατηρηθεί ένα άγαλμα του Ναμπού, που στήθηκε στο ναό στο Καλάχ από τον Αντάν ​​Νιράρι Γ ', στο πίσω μέρος του οποίου υπάρχει μια επιγραφή που περιέχει αυτές τις λέξεις: "Για τη ζωή του Αντάντ Νιράρι, βασιλιά της Ασσυρίας, του Κυρίου του [δηλαδή , του Calah], και για τη ζωή της Sammuramat, της κυρίας του Παλατιού και της ερωμένης του ». Το όνομα Sammuramat είναι απλώς η βαβυλωνιακή μορφή της ελληνικής Semiramis. Μπορεί αυτό το Σαμουραμάτ να είναι το πρωτότυπο της Σεμιράμις της ιστορίας του Κτεσιά, αν και δεν υπάρχει άλλη απόδειξη από την ταυτότητα των ονομάτων - μάλλον μια λεπτή βάση για τόσες εικασίες. Έχει υποτεθεί από μερικούς ότι η Σαμουραμάτ ήταν η μητέρα του βασιλιά, ο οποίος κυβέρνησε ως αντιβασιλέας κατά το προηγούμενο διάστημα της βασιλείας του βασιλιά, γιατί πρέπει να ήταν κάτι παραπάνω από ένα παιδί όταν έγινε βασιλιάς. Άλλοι πιστεύουν ότι η Σεμίραμις ήταν σύζυγος του βασιλιά και ίσως Βαβυλώνια πριγκίπισσα. Οποιοσδήποτε από αυτούς τους ρόλους θα της έδινε την ευκαιρία για μεγάλες πράξεις, από τις οποίες ο μύθος που ανέφερε ο Κτεσίας θα μπορούσε εύκολα να αναπτυχθεί, αλλά είναι αδύνατο, στην παρούσα κατάσταση της γνώσης, να αποφασίσει μεταξύ τους.

Η βασιλεία του Adad Nirari III πρέπει να συμπεριληφθεί σε οποιονδήποτε κατάλογο με τις μεγαλύτερες βασιλείες της Ασσυριακής ιστορίας. Κανένας Ασσύριος βασιλιάς πριν από αυτόν δεν είχε κυριαρχήσει σε τόσο μεγάλη έκταση εδάφους και κανένας δεν είχε ποτέ, εκτός από αυτό, έναν τόσο εκτεταμένο κύκλο κρατών που πληρώνουν φόρο. Αν και είχε κάνει ελάχιστα στα βορειοανατολικά και τίποτα στο βορρά, είχε αυξήσει πάρα πολύ το κύρος της Ασσυρίας στα δυτικά, και στα νότια η Βαβυλωνία, με όλες τις παραδόσεις της δόξας και της τιμής, είχε γίνει αναπόσπαστο μέρος των κυριαρχιών του.

Μετά τη βασιλεία του έρχεται αργά αλλά σίγουρα μια περίεργη, σχεδόν ανεξήγητη, παρακμή. Από τις επόμενες τρεις βασιλείες δεν έχουμε καμία βασιλική επιγραφή και περιοριζόμαστε στις σύντομες σημειώσεις των Επώνυμων Λιστών. Από αυτά μαθαίνουμε πολύ λίγα για να μας επιτρέψουν να παρακολουθήσουμε την παρακμή των ασσυριακών περιουσιών, αλλά κερδίζουμε εδώ και εκεί μια ματιά της, και βλέπουμε επίσης όχι λιγότερο έντονα την ανάπτυξη μιας ισχυρής βόρειας δύναμης που θα ενοχλούσε τους Ασσύριους βασιλιάδες για αιώνες.

Ο διάδοχος του Adad Nirari III ήταν ο Shalmaneser III (782-773), στον οποίο οι Επώνυμες Λίστες αποδίδουν δέκα εκστρατείες. Ορισμένα από αυτά είχαν μικρή σημασία. Το ένα ήταν εναντίον της γης του Namri, μιας ανατολικής παραπόταμης χώρας για την οποία έχουμε ακούσει πολλά σε προηγούμενες βασιλείες. Πιθανότατα δεν είχε πληρώσει το κανονικό φόρο τιμής, το οποίο συνεπώς έπρεπε να συγκεντρωθεί παρουσία στρατού. Τουλάχιστον έξι από τις εκστρατείες στράφηκαν κατά της γης του Ουρατού. Δεν γνωρίζουμε τίποτα άμεσα για αυτές τις καμπάνιες και τα αποτελέσματά τους. Αλλά η ιστορία μιας εποχής όχι πολύ μακρινής δείχνει ότι αυτές οι εκστρατείες ήταν κάτι περισσότερο από τη συνήθη αποστολή συλλογής και λεηλασίας αποστολών. Ratherταν μάλλον οι αναποτελεσματικές διαμαρτυρίες της Ασσυρίας εναντίον της ανάπτυξης ενός βασιλείου που ήταν πλέον αρκετά ισχυρό για να αποτρέψει τη συλλογή περαιτέρω φόρων Ασσυρίων εντός των συνόρων του και σύντομα θα ήταν σε θέση να απομακρύνει από τον έλεγχο των Ασσυρίων τα δίκαια εδάφη του Namri. Μια απώλεια τόσο μεγάλη που θα μπορούσε κάλλιστα να δώσει στους Ασσύριους βασιλιάδες την ανησυχία και τις απελπισμένες προσπάθειες να εμποδίσουν την ανάπτυξη του εχθρού. Αυτή η απώλεια του παραπόταμου εδάφους στο βορρά προφανώς είχε ήδη ξεκινήσει σε αυτή τη βασιλεία, αλλά δεν υπήρχαν άλλες απώλειες εδάφους αλλού, και η βασιλεία τελείωσε με την ουσιαστική εξωτερική ακεραιότητα της αυτοκρατορίας που είχε κερδίσει ο Ασουρναζίρπαλ.

Ο επόμενος βασιλιάς ήταν ο Asshur Dan III (772-755), στη βασιλεία του οποίου η αποσύνθεση της ασσυριακής δύναμης ήταν γρήγορη, παρά τις επίπονες προσπάθειες για τη διατήρησή της, και παρά την επιτυχία στη συντήρησή της σε ορισμένα μέρη. Το έτος 773, όταν άρχισε η βασιλεία του, αν και, σύμφωνα με τον Ασσυριακό λογαριασμό, το 772 ήταν το πρώτο επίσημο έτος, ηγήθηκε μιας εκστρατείας εναντίον της Δαμασκού. Το 772 και πάλι το 755 βάδισε εναντίον του Χαταρίκκα στη Συρία. Αυτές οι τρεις εκστρατείες της Δύσης δείχνουν ότι, όσο κι αν είχε χάσει η Ασσυρία στο βορρά, δεν είχε παραιτηθεί ακόμη από οποιαδήποτε αξίωση για τα ακμάζοντα εδάφη πέρα ​​από τον Ευφράτη. Και οι δύο επιδρομές της Βαβυλωνίας —771 και 767 — είναι απόδειξη των ίδιων γεγονότων όσον αφορά τη γη. Ο Asshur Dan III προσπαθούσε ξεκάθαρα να κρατήσει όλα όσα είχαν κερδίσει οι πατέρες του, αλλά δεν είχε αναλάβει μέχρι τώρα καμία εκστρατεία εναντίον οποιασδήποτε νέας περιοχής. Ό, τι μπορεί να σχεδίαζε ή σκόπευε να κάνει με αυτόν τον τρόπο, κατέστη αδύνατο από μια σειρά ανταρσιών στην περιοχή των Ασσυρίων. Το πρώτο από αυτά ξεκίνησε το 763 στην πόλη Asshur, το αρχαίο πολιτικό και θρησκευτικό κέντρο του βασιλείου. Δεν γνωρίζουμε την προέλευσή του, αλλά ο γενικός χαρακτήρας των αρχαίων ανατολικών εξεγέρσεων και η διαδοχή των γεγονότων που ακολουθούν αμέσως σε αυτή την ιστορία καθιστούν πιθανό ότι κάποιος προσποιητής είχε επιχειρήσει να καταλάβει τον θρόνο. Η προσπάθεια απέτυχε προς το παρόν και η εξέγερση καταπνίγηκε την ίδια χρονιά.

Ακολούθησε σύντομα μια άλλη εξέγερση, επίσης άγνωστης αιτίας, στην επαρχία Arpakha, γνωστή στους Έλληνες ως Arrapachitis, μια περιοχή στα νερά του Άνω Ζαμπ. Ενώ ένα τρίτο στο Guzanu, στη χώρα Khabur, πραγματοποιήθηκε το 759 και το 758. Αυτές οι εξεγέρσεις ήταν σημάδια των επικείμενων αλλαγών και δεν μπορούσαν να καθυστερήσουν πολύ.

Για τη δεισιδαιμονία των Ασσυρίων υπήρχαν άλλοι οιωνοί εκτός από ήττες και απώλειες στον πόλεμο, οι οποίοι πρέπει να έδειχναν ότι πλησίαζαν τις δύσκολες μέρες. Το 763 η Eponym List καταγράφει μια έκλειψη του ήλιου τον μήνα Sivan. Για τους Ασσύριους αυτό ήταν πιθανώς ένα γεγονός αμφιβολίας και ανησυχίας. Για τους σύγχρονους μαθητές είχε μεγάλη σημασία, επειδή ο αστρονομικός προσδιορισμός μας έδωσε ένα σίγουρο σημείο εκκίνησης για την ασσυριακή χρονολογία. Το 759 σημειώθηκε λοιμός, ένας άλλος οιωνός της κατήφειας.

Η βασιλεία του Asshur Nirari II (754-745) ήταν μια περίοδος ειρηνικής παρακμής. Το 754 διεξήγαγε μια εκστρατεία εναντίον του Αρπάντ, και το 749 και το 748 έγιναν δύο αποστολές εναντίον της γης του Ναμρί. Με αυτές τις αποστολές ο βασιλιάς δεν έκανε καμία προσπάθεια να εισπράξει το φόρο του ή να διατηρήσει την τεράστια επικράτεια που είχαν κερδίσει οι πατέρες του. Χρόνο με τον χρόνο ο Επώνυμος κατάλογος δεν έχει τίποτα να καταγράψει παρά μόνο τη φράση "στη χώρα", που σημαίνει ότι ο βασιλιάς βρισκόταν στην Ασσυρία και δεν απουσίαζε επικεφαλής των στρατευμάτων του.

Το 746 έγινε εξέγερση στην πόλη Καλάχ. Δεν γνωρίζουμε τίποτα για την προέλευση ή την πρόοδό του. Αλλά σε αυτό το Asshur Nirari II εξαφανίζεται και ο επόμενος χρόνος ξεκινά με μια νέα δυναστεία. Στο πρόσωπο του Asshur Nirari II έληξε η καριέρα της μεγάλης βασιλικής οικογένειας που είχε κυριαρχήσει στην περιουσία της Ασσυρίας για αιώνες.


Οι νότιοι στάβλοι

Οι πέντε μονάδες του νότιου στάβλου μπορούσαν να φιλοξενήσουν 150 άλογα. Όπως και στο βόρειο συγκρότημα, κάθε μονάδα αποτελείται από ένα ορθογώνιο κτίριο χωρισμένο σε τρία τμήματα από δύο σειρές εναλλασσόμενων πυλώνων και γούρνων. Φαίνεται ότι το Βόρειο Βασίλειο ίδρυσε ένα μεγάλο κέντρο εκτροφής και εκπαίδευσης αλόγων στο Megiddo τον 8ο αι. Π.Χ., και αυτός ήταν προφανώς ένας από τους λόγους ευημερίας του. Ασσυριακά αρχεία από τον 9ο και τον 8ο αι. ΠΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥ. επαινούν τις ικανότητες του Ισραήλ στο άρμα.

[Κείμενο στο κάτω μέρος του δείκτη]:

"Εγώ (ο Σαλμανεσέρ ΙΙΙ) έφυγα από την Αργκάνα και πλησίασα την Καρκάρα. Κατέστρεψα (.) Την Καρκάρα (.) Αυτός (ο βασιλιάς της Χαμάθ) έφερε μαζί του για να βοηθήσει 1.200 άρματα (.) Του Αντάντ-Ιόρι της Δαμασκού (.) 2.000 άρματα (.) από τον Αχαάβ, τον Ισραηλίτη » (Ασσυριακή μονολιθική επιγραφή, που περιγράφει τη Μάχη στην Καρκάρα, 853 π.Χ.)

Θέματα και σειρές. Αυτός ο ιστορικός δείκτης παρατίθεται σε αυτούς τους καταλόγους θεμάτων: Ανθρωπολογία & Αρχαιολογία & Φρούρια ταύρων και Κάστρα & Ταυροκατοικίες & Αποικιστές ταύρων. Επιπλέον, περιλαμβάνεται στη λίστα σειρών Tel Megiddo.

Τοποθεσία. 32 & deg 35.086 ′ N, 35 & deg 11.02 ′ E. Marker είναι κοντά στο Megiddo, Haifa District. Ο δείκτης μπορεί να είναι

έφτασε από την Εθνική Διαδρομή 66 λίγο βόρεια της Εθνικής Διαδρομής 65, στα αριστερά όταν ταξιδεύετε βόρεια. Αυτός ο ιστορικός δείκτης βρίσκεται στο Εθνικό Πάρκο Megiddo. Το πάρκο βρίσκεται μεταξύ των κόμβων Megiddo και Yokne am (οδός αρ. 66), περίπου 2 χλμ δυτικά του κόμβου Megiddo. Ο ιστορικός δείκτης βρίσκεται στην κορυφή του Tel Megiddo, στο νοτιοδυτικό τμήμα του αρχαιολογικού πάρκου. Αγγίξτε για χάρτη. Αγγίξτε για οδηγίες.

Άλλοι κοντινοί δείκτες. Τουλάχιστον 8 άλλοι δείκτες βρίσκονται σε κοντινή απόσταση από αυτόν τον δείκτη. Το σύστημα νερού (σε απόσταση φωνής αυτού του δείκτη) Ένα δημόσιο σιλό σιτηρών (σε απόσταση φωνής αυτού του δείκτη) Το νότιο παλάτι (σε ​​απόσταση φωνής αυτού του δείκτη) Ανασκαφές Schumaker (περίπου 90 μέτρα μακριά, μετρημένες σε απευθείας γραμμή) Η πόλη -Πύλη (περίπου 180 μέτρα μακριά) Οι Βόρειοι στάβλοι (περίπου 180 μέτρα μακριά) ένας διαφορετικός δείκτης που ονομάζεται επίσης The City-Gate (περίπου 180 μέτρα μακριά) The Northern Palace (περίπου 180 μέτρα μακριά). Αγγίξτε για μια λίστα και χάρτη όλων των δεικτών στο Megiddo.

Περισσότερα για αυτόν τον δείκτη. Το φυλλάδιο "Megiddo National Park" έχει να πει για τη στάση 16, "The Southern Stables" στην ιστορική περιοδεία:

Αυτό είναι ένα από τα δύο σταθερά συγκροτήματα του Megiddo που χρονολογούνται από την περίοδο των Ισραηλιτών βασιλιάδων. Περιλαμβάνει πέντε δομές κατά μήκος που άνοιγαν σε ένα μεγάλο εκπαιδευτικό γήπεδο, με μια τετράγωνη γούρνα στο κέντρο. Κάθε δομή χωρίστηκε σε τρεις κατά μήκος μονάδες χωρισμένες με σειρές από πέτρινες κολώνες που πλαισιώνουν γούρνες. Οι ανασκαφείς ανακάλυψαν σημάδια από τσιμπήματα αλόγων στις γούρνες, καθώς και τρύπες, πιθανώς για να δέσουν ζώα. Κάθε δομή διέθετε μια κεντρική αίθουσα με πυκνά σοβατισμένο δάπεδο. Τα άλογα περνούσαν από αυτήν την αίθουσα σε πλευρικά δωμάτια με πλακόστρωτα δάπεδα. Ένας από τους πέντε στάβλους έχει ανακατασκευαστεί.

Σχετικοί δείκτες. Κάντε κλικ εδώ για μια λίστα δεικτών που σχετίζονται με αυτόν τον δείκτη. Για να κατανοήσετε καλύτερα τη σχέση, μελετήστε κάθε δείκτη με τη σειρά που εμφανίζεται.

Δείτε επίσης. Το Το
1. Tel Megiddo. Αυτός είναι ένας σύνδεσμος προς πληροφορίες που παρέχονται από τη Wikipedia, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια. (Υποβλήθηκε στις 8 Μαΐου 2013, από τον Dale K. Benington του Τολέδο, Οχάιο.)

2. Μεγκίντο. Αυτός είναι ένας σύνδεσμος για πληροφορίες που παρέχονται από έναν ιστότοπο με τίτλο BiblePlaces.com (Υποβλήθηκε στις 8 Μαΐου 2013, από τον Dale K. Benington του Τολέδο, Οχάιο.)

3. Η αποστολή Megiddo. Αυτός είναι ένας σύνδεσμος προς πληροφορίες που παρέχονται από τον ιστότοπο The Megiddo Expedition. (Υποβλήθηκε στις 8 Μαΐου 2013, από τον Dale K. Benington του Τολέδο, Οχάιο.)

4. Πες τη Μεγκίντο. Αυτός είναι ένας σύνδεσμος για πληροφορίες που παρέχονται από τον ιστότοπο του BibleWalks.com. (Υποβλήθηκε στις 8 Μαΐου 2013, από τον Dale K. Benington του Τολέδο, Οχάιο.)

5. Αχαάβ. Αυτός είναι ένας σύνδεσμος προς πληροφορίες που παρέχονται από τη Wikipedia, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια. (Υποβλήθηκε στις 8 Μαΐου 2013, από τον Dale K. Benington του Τολέδο, Οχάιο.)

6. Αχαάβ ο Ισραηλίτης. Αυτός είναι ένας σύνδεσμος προς πληροφορίες που παρέχονται από τους Συνεργάτες για Βιβλική Έρευνα. (Υποβλήθηκε στις 8 Μαΐου 2013, από τον Dale K. Benington του Τολέδο, Οχάιο.)

7. Shalmaneser III. Αυτός είναι ένας σύνδεσμος προς πληροφορίες που παρέχονται από τη Wikipedia, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια. (Υποβλήθηκε στις 8 Μαΐου 2013, από τον Dale K. Benington του Τολέδο, Οχάιο.)

8. Shalmaneser III και Assyria. Αυτός είναι ένας σύνδεσμος προς πληροφορίες που παρέχονται από το Bible History Online. (Υποβλήθηκε στις 8 Μαΐου 2013, από τον Dale K. Benington του Τολέδο, Οχάιο.)


Οι Εβραίοι στην Ασσυριακή Ιστορία

Αναβίωση της Ασσυριακής Δύναμης-Οι Συρο-Καππαδοκικοί Χετταίοι-Η Πολιτεία Αραμάν της Δαμασκού-Η Βασιλεία του Τρόμου στη Μεσοποταμία-Βαρβαρότητες του Ashur-natsir-pal III-Η Βαβυλωνία και η Χαλδία υποτάχθηκαν-Μια αναλαμπή του Κοιλάδα Kalkhi-Τα εβραϊκά βασίλεια του Ιούδα και του Ισραήλ-Οι αντίπαλοι μονάρχες και οι πόλεμοι τους-Πώς ο Ιούδας υποτάχθηκε στη Δαμασκό-ο Αχαάβ και η Φοινικική Ιεζάβελ-Δίωξη του Ηλία και άλλων Προφητών-Ισραηλίτες πολεμούν εναντίον Ασσυρίων- -Shalmaneser ως Overlord of Babylonia-εξεγέρσεις του Jehu στο Ισραήλ και του Hazael στη Δαμασκό-ο Shalmaneser νικά τον Hazael-ο Jehu στέλνει φόρο τιμής στο Shalmaneser-Baal Worship Supplanted by Golden Calf Worship in Israel-Queen Athaliah of Judah-Crowning of The Boy King Joash-Δαμασκός υπέρτατος στη Συρία και την Παλαιστίνη-Εμφύλιος πόλεμος στην Ασσυρία-Θρίαμβοι του Shamshi-Adad VII-Η Βαβυλωνία γίνεται Ασσυριακή Επαρχία.

Σε μια από τις σκωτσέζικες εκδοχές του θρύλου των Επτά Κοιμισμένων, ένας βοσκός μπαίνει σε μια σπηλιά, στην οποία οι μεγάλοι ήρωες των άλλων ημερών βρίσκονται τυλιγμένοι σε μαγικό λήθαργο και χτυπάει δύο κρότους στο κέρατο που κρέμεται κρεμασμένο από την οροφή. Οι κοιμισμένοι ανοίγουν τα μάτια τους και σηκώνονται στους αγκώνες τους. Τότε ο βοσκός ακούει μια προειδοποιητική φωνή που έρχεται και φεύγει σαν τον άνεμο, λέγοντας: & quot; Αν το κέρατο χτυπήσει για άλλη μια φορά, ο κόσμος θα αναστατωθεί εντελώς & quot. Τρομοκρατημένος από τη Φωνή και την άγρια ​​εμφάνιση των ηρώων, ο βοσκός υποχωρεί βιαστικά, κλείνοντας την πόρτα πίσω του και ρίχνει το κλειδί στη θάλασσα. Η ιστορία προχωράει: & quot; Αν κάποιος βρει το κλειδί και ανοίξει την πόρτα, και χτυπήσει μόνο μια έκρηξη στο κέρατο, ο Φιν και όλοι οι Feans θα έβγαιναν. Και αυτή θα ήταν μια υπέροχη μέρα στο Alban. & Quot 1

Μετά το πέρας ενός σκοτεινού αιώνα, οι εθνικοί ήρωες της Ασσυρίας ξύπνησαν σαν από τον ύπνο από τις επαναλαμβανόμενες εκρήξεις από το κέρας του θριαμβευτικού θεού της βροντής ανάμεσα στα βόρεια και δυτικά βουνά-Adad ή Rimmon της Συρίας, Teshup της Αρμενίας, Tarku της οι δυτικοί Χετταίοι. Οι μεγάλοι βασιλιάδες που ήρθαν για να «ξεσηκώσουν τον κόσμο» έφεραν τα γνωστά ονόματα, Ashur-natsir-pal, Shalmaneser, Shamash-Adad, Ashur-dan, Adad-nirari και Ashur-nirari. Αναβίωσαν και αύξησαν την αρχαία δόξα της Ασσυρίας κατά την περίοδο της Μέσης Αυτοκρατορίας.

Οι Συρο-Καππαδοκικοί Χετταίοι είχαν αναπτυχθεί για άλλη μια φορά ισχυροί και ακμαίοι, αλλά κανένας μεγάλος ηγέτης όπως ο Subbi-luliuma δεν αναδείχθηκε να συγκολλήσει τα διάφορα Κράτη σε μια Αυτοκρατορία, ώστε να εξασφαλίσει την προστασία των ανακατεμένων λαών από τις επιχειρήσεις του επιθετικού και φιλόδοξου πολέμου. -άρχοντες της Ασσυρίας. Ένα βασίλειο είχε την πρωτεύουσά του στη Χαμάθ και ένα άλλο στο Καρχεμίς στον Ευφράτη. Το βασίλειο του Ταμπάλ άνθισε στην Κιλικία (Χιλάκκου), περιλάμβανε διάφορες πόλεις της Πολιτείας όπως η Ταρσός, η Τιάνα και η Κομάνα (Καμάνου). Πιο δυτικά ήταν η κυριαρχία του Θρακο-Φρυγικού Μούσκι. Οι φυλές γύρω από τις όχθες της λίμνης Βαν είχαν ισχυριστεί και επέκτειναν τη σφαίρα επιρροής τους. Η Πολιτεία Ουραρτού είχε αυξανόμενη σημασία και οι φυλές Ναΐρι είχαν εξαπλωθεί στις νοτιοανατολικές ακτές της λίμνης Βαν. Τα βόρεια σύνορα της Ασσυρίας απειλούνταν συνεχώς από ομάδες ανεξάρτητων κρατών λόφων, τα οποία θα ήταν ακαταμάχητα αν είχαν ενεργήσει μαζί εναντίον ενός κοινού εχθρού, αλλά θα μπορούσαν να σβήσουν όταν επιτεθούν λεπτομερώς.

Στη Μεσοποταμία και σε ολόκληρη τη Συρία δημιουργήθηκαν πολλά βασίλεια των Αραμάν. Το πιο επιδραστικό από αυτά ήταν το κράτος της Δαμασκού, ο βασιλιάς του οποίου ήταν ο κυρίαρχος των εβραϊκών βασιλείων του Ισραήλ και του Ιούδα, όταν ο Ασούρ-νατσιρ-παλ III ανέβηκε στον θρόνο της Ασσυρίας περίπου το 885 π.Χ. Οι ομάδες των Αραμάνων είχαν αποκτήσει υψηλό βαθμό πολιτισμού και έγιναν έμποροι και τεχνίτες. Μεγάλος αριθμός είχε φιλτραριστεί, επίσης, όχι μόνο στη Βαβυλωνία, αλλά και στην Ασσυρία και τη βόρεια Συριακή περιοχή των Χετταίων. Συνηθισμένοι για γενιές στον πόλεμο της ερήμου, ήταν ατρόμητοι πολεμιστές. Οι στρατοί τους είχαν μεγάλη κινητικότητα, αποτελούμενοι ως επί το πλείστον από έφιππους πεζικούς, και δεν εξουδετερώθηκαν εύκολα από τις ασσυριακές δυνάμεις πεζών και αρματοφόρων. Πράγματι, μέχρι που το ιππικό συμπεριλήφθηκε στον μόνιμο στρατό της Ασσυρίας, οι επιχειρήσεις εναντίον των Αραμάνων συμμετείχαν με μόνιμη επιτυχία.

Της Ashur-natsir-pal III 1 είχαν προηγηθεί δύο ισχυροί Ασσύριοι ηγεμόνες, ο Adad-nirari III (911-890 π.Χ.) και ο Tukulti-Ninip II (890-885 π.Χ.). Ο πρώτος είχε επιτεθεί στη Βόρεια Συρία και προφανώς διείσδυσε μέχρι τις ακτές της Μεσογείου. Κατά συνέπεια ήρθε σε σύγκρουση με τη Βαβυλωνία, αλλά τελικά έκανε μια συμμαχία με αυτό το βασίλειο. Ο γιος του, Tukulti-Ninip, δρούσε στη νότια Μεσοποταμία και προφανώς συνέλαβε τον Sippar. Στο βορρά έπρεπε να διώξει τις εισβολείς των Muski. Αν και, όπως και ο πατέρας του, έκανε μεγάλα έργα στο Asshur, φαίνεται ότι μετέφερε την Αυλή του στη Νινευή, μια σίγουρη ένδειξη ότι η Ασσυρία γινόταν ξανά ισχυρή στη βόρεια Μεσοποταμία και τις περιοχές προς την Αρμενία.

Ο Ashur-natsir-pal III, γιος του Tukulti-Ninip II, εγκαινίασε μια πραγματική βασιλεία τρόμου στη Μεσοποταμία και τη βόρεια Συρία. Οι μέθοδοι αντιμετώπισης των εξεγερμένων φυλών ήταν πολύ άγριου χαρακτήρα. Οι αρχηγοί γδέρνονταν ζωντανοί και όταν αυτός λεηλάτησε τις πόλεις τους, όχι μόνο άντρες που πολεμούσαν αλλά γυναίκες και παιδιά είτε σφαγιάζονταν είτε καίγονταν στην πυρά. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι, σε περισσότερες από μία περιπτώσεις, οι βασιλιάδες των μικρών κρατών υπέκυψαν σε αυτόν χωρίς αντίσταση μόλις εισέβαλε στους τομείς τους.

ΑΓΑΛΜΑ ASHUR-NATSIR-PAL, ΜΕ ΕΠΙΓΡΑΦΕΣ
Από S.W. Παλάτι του Nimroud: τώρα στο Βρετανικό Μουσείο.
Φωτογραφία. Μάνσελ

Κατά το πρώτο έτος του πέρασε την ορεινή περιοχή ανάμεσα στη λίμνη Βαν και τις ανώτερες πηγές του Τίγρη. Ο Μπουμπού, ο επαναστάτης γιος του κυβερνήτη του Νιστούν, ο οποίος είχε αιχμαλωτιστεί, μεταφέρθηκε στην Αρμπέλα, όπου γδέρθηκε ζωντανός. Όπως και ο πατέρας του, ο Ashur-natsir-pal πολέμησε εναντίον των Muski, των οποίων η δύναμη μειωνόταν. Στη συνέχεια στράφηκε προς τα νότια από τα σύνορα της Μικράς Ασίας και αντιμετώπισε μια εξέγερση στη βόρεια Μεσοποταμία.

Ένας υποκριτής του Αραμά, ο Αχιαμπάμπα, είχε εγκατασταθεί στο Σουρού στην περιοχή στα ανατολικά του Ευφράτη, περικλείεται από τους παραπόταμους του Χαμπάρ και Μπαλίχ. Είχε έρθει από το γειτονικό κρατίδιο Aram an του Bit-Adini και ετοιμαζόταν, όπως φαίνεται, να σχηματίσει μια ισχυρή συνομοσπονδία εναντίον των Ασσυρίων.

Όταν ο Ashur-natsir-pal πλησίασε το Suru, ένα μέρος του πληθυσμού του τον καλωσόρισε. Μπήκε στην πόλη, άρπαξε τον υποκριτή και πολλούς οπαδούς του. Αυτά τα διέθεσε με χαρακτηριστική βαρβαρότητα. Μερικοί γδέρθηκαν ζωντανοί και άλλοι κολλήθηκαν σε πασσάλους, ενώ άλλοι κλείστηκαν σε μια κολόνα που είχε φτιάξει ο βασιλιάς για να υπενθυμίσει στους Αραμάνους την αποφασιστικότητά του να μην εκφράσει αντιρρήσεις. Ο Αχιαμπάμπα, ο προσποιητής, στάλθηκε στη Νινευή με λίγους υποστηρικτές του και όταν τους έσπρωξαν, το δέρμα τους καρφώθηκε στα τείχη της πόλης.

Μια άλλη εξέγερση ξέσπασε στην περιοχή Κίρκι μεταξύ του άνω άκρου του Τίγρη και των νοτιοδυτικών ακτών της λίμνης Βαν. Προωθήθηκε από τις φυλές Nairi, και υποστηρίχθηκε ακόμη και από ορισμένους Ασσύριους αξιωματούχους. Τρομερά αντίποινα δέχθηκαν οι αντάρτες.

Όταν η πόλη Kinabu καταλήφθηκε, τουλάχιστον 3000 αιχμάλωτοι κάηκαν ζωντανοί, ενώ ο άπιστος κυβερνήτης εξαφανίστηκε. Η πόλη Damdamusa πυρπολήθηκε. Τότε η Τέλα επιτέθηκε. Ο λογαριασμός του Ashur-natsir-pal για τις πράξεις εκτελείται ως εξής:-

Η πόλη (του Tello) ήταν πολύ ισχυρή, τρία τείχη την περιέβαλλαν. Οι κάτοικοι εμπιστεύτηκαν στα ισχυρά τους τείχη και πολλούς στρατιώτες δεν κατέβηκαν ούτε αγκάλιασαν τα πόδια μου. Με μάχη και σφαγή επιτέθηκα και πήρα την πόλη. Τρεις χιλιάδες πολεμιστές σκότωσα στη μάχη. Τα λάφυρα και τα υπάρχοντά τους, βοοειδή, πρόβατα, παρέσυρα πολλούς αιχμαλώτους που έκαψα με φωτιά. Πολλούς από τους στρατιώτες τους τους πήρα ζωντανούς από μερικούς έκοψα τα χέρια και τα μέλη των άλλων τη μύτη, τα αυτιά και τα χέρια πολλών στρατιωτών έβγαλα τα μάτια. Έτρεξα μια στήλη ζωντανών και μια στήλη κεφαλών. Κρέμασα ψηλά το κεφάλι τους σε δέντρα κοντά στην πόλη τους. Τα αγόρια και τα κορίτσια τους κάηκα στις φλόγες. Κατέστρεψα την πόλη, την ξέθαψα, στη φωτιά την έκαψα την αφάνισα. 1

Στη συνέχεια, ο Ασσύριος πολέμαρχος ανάγκασε αρκετούς Ναΐρι βασιλιάδες να τον αναγνωρίσουν ως αρχηγό τους. Τον φοβόταν τόσο πολύ οι Συρο-Καππαδόκες Χετταίοι που όταν πλησίασε στην περιοχή τους του έστειλαν φόρο τιμής, υποχωρώντας χωρίς αγώνα.

Για αρκετά χρόνια ο μεγάλος κατακτητής ασχολήθηκε με τον τρόπο αυτό υποτάσσοντας τις εξεγερμένες φυλές και επεκτείνοντας το έδαφός του. Το στρατιωτικό του στρατηγείο ήταν στην Κάλχη, στην πόλη που είχε μεταφερθεί το Δικαστήριο. Εκεί στρατολόγησε χιλιάδες αιχμαλώτους, τους περισσότερους από τους οποίους ενσωμάτωσε στον ασσυριακό στρατό. Ασσυριακές αποικίες ιδρύθηκαν σε διάφορες περιοχές για στρατηγικούς σκοπούς και οι αξιωματούχοι αντικατέστησαν τους μικροί βασιλιάδες σε ορισμένες από τις βόρειες πολιτείες της πόλης.

Οι Αραμάνοι της Μεσοποταμίας έδωσαν πολλά προβλήματα στον Ashur-natsir-pal. Αν και είχε βάλει βαρύ χέρι στο Σουρού, οι νότιες φυλές, οι Σούχι, ξεσήκωσαν εξεγέρσεις στη Μεσοποταμία ως σύμμαχοι των Βαβυλώνιων. Σε μια περίπτωση, ο Ασούρ-νατσίρ-παλ σάρωσε προς τα νότια αυτήν την περιοχή και επιτέθηκε σε μια συνδυασμένη δύναμη Σούχι Αραμάνων και Βαβυλώνιων. Οι Βαβυλώνιοι διοικούνταν από τον Ζαμπντάνου, αδελφό του Ναμπού-απλού-ίντιν, βασιλιά της Βαβυλωνίας, ο οποίος προφανώς αγωνιζόταν να ανακτήσει τον έλεγχο της δυτικής εμπορικής οδού. Ωστόσο, ο Ασσύριος πολέμαρχος αποδείχθηκε πολύ ισχυρός αντίπαλος. Πέτυχε μια τόσο ολοκληρωμένη νίκη που συνέλαβε τον Βαβυλώνιο στρατηγό και 3000 οπαδούς του. Οι κάτοικοι του Κασσί (Βαβυλωνία) και του Κάλντου (Χαλδάγια) δέχτηκαν τρόμο και έπρεπε να συμφωνήσουν να πληρώσουν αυξημένο φόρο.

Ο Ashur-natsir-pal βασίλεψε για περίπου ένα τέταρτο του αιώνα, αλλά οι πόλεμοι του κατέλαβαν λιγότερο από το μισό αυτής της περιόδου. Έχοντας συσσωρεύσει μεγάλη λεία, ασχολήθηκε αμέσως μόλις κατοχυρώθηκε η ειρήνη σε ολόκληρη την αυτοκρατορία του, στην ανοικοδόμηση της πόλης του Kalkhi, όπου έστησε ένα μεγάλο παλάτι και κατέγραψε τα επιτεύγματά του. Επίσης, επέκτεινε και διακόσμησε το βασιλικό παλάτι στη Νινευή και αφιέρωσε μεγάλη προσοχή στους ναούς.

Αφιέρωμα χύθηκε από τα υποκείμενα κράτη. Οι φυλές των βουνών και της κοιλάδας στο βορρά έδωσαν άφθονο κρασί και καλαμπόκι, πρόβατα και βοοειδή και άλογα, και από τους Αραμάνους της Μεσοποταμίας και τους Συροκαππαδόκες Χετταίους προήλθε πολύ ασήμι και χρυσός, χαλκός και μόλυβδος, κοσμήματα και ελεφαντόδοντο, όπως καθώς και πλούσια διακοσμημένα έπιπλα, πανοπλίες και όπλα. Καλλιτέχνες και τεχνίτες παρέχονταν επίσης από τους υποτελείς της Ασσυρίας. Υπάρχουν ίχνη Φινικιακής επιρροής στην τέχνη αυτής της περιόδου.

Το μεγάλο παλάτι Ashur-natsir-pal στο Kalkhi ανασκάφηκε από τον Layard, ο οποίος έδωσε μια ζωντανή περιγραφή της κατάφυτης πεδιάδας στην οποία βρισκόταν η αρχαία πόλη, όπως εμφανίστηκε την άνοιξη. Τα βοσκοτόπια της, γνωστά ως 'Jaif ', είναι γνωστά & quot, έγραψε, & quot; για το πλούσιο και πλούσιο βότανο τους. Σε καιρό ηρεμίας, τα καρφιά του πασά και των τουρκικών αρχών, με τα άλογα του ιππικού και των κατοίκων της Μοσούλης, στέλνονται εδώ για βόσκηση. Το Το Το Λουλούδια κάθε απόχρωσης σμάλτωσαν τα λιβάδια όχι αραιά διασκορπισμένα πάνω στο γρασίδι όπως στα βόρεια κλίματα, αλλά σε τόσο πυκνά και μαζεμένα σμήνη που ολόκληρη η πεδιάδα φαινόταν ένα συνονθύλευμα πολλών χρωμάτων. Τα σκυλιά, καθώς επέστρεφαν από το κυνήγι, βγήκαν από το μακρύ γρασίδι βαμμένο κόκκινο, κίτρινο ή μπλε, σύμφωνα με τα λουλούδια από τα οποία είχαν περάσει για τελευταία φορά. Το Το Το Το βράδυ, μετά τον κόπο της ημέρας, καθόμουν συχνά στην πόρτα της σκηνής μου, παραχωρώντας τον εαυτό μου στην πλήρη απόλαυση αυτής της ηρεμίας και της ανάπαυσης που μεταδίδεται στις αισθήσεις από τέτοιες σκηνές. Το Το Το Καθώς ο ήλιος έπεφτε πίσω από τους χαμηλούς λόφους που χωρίζουν τον ποταμό από την έρημο-ακόμη και οι βραχώδεις πλευρές τους είχαν αγωνιστεί να μιμηθούν τα καταπράσινα ρούχα του κάμπου-οι υποχωρούσες ακτίνες του αποσύρθηκαν σταδιακά, σαν ένα διαφανές πέπλο φωτός από το τοπίο Το Πάνω από τον καθαρό ουρανό χωρίς σύννεφα ήταν η λάμψη του τελευταίου φωτός. Στο βάθος και πέρα ​​από το Ζαμπ, ο Κεσάφ, ένα άλλο αξιοσέβαστο ερείπιο, ανέβηκε αδιάκριτα στην βραδινή ομίχλη. Ακόμα πιο απομακρυσμένο και ακόμα πιο αδιάκριτο, ήταν ένας μοναχικός λόφος με θέα την αρχαία πόλη Αρμπέλα. Τα κουρδικά βουνά, των οποίων οι χιονισμένες κορυφές αγαπούσαν τις ηλιαχτίδες που πέθαιναν, όμως πάλευαν με το λυκόφως. Το φούσκωμα των προβάτων και η πτώση των βοοειδών, αρχικά λιποθύμησαν, έγιναν πιο δυνατά καθώς τα κοπάδια επέστρεψαν από τα βοσκοτόπια τους και περιπλανήθηκαν ανάμεσα στις σκηνές. Τα κορίτσια έσπευσαν στα χόρτα για να αναζητήσουν τους πατέρες και τα βοοειδή τους, ή σκύψανε για να αρμέξουν εκείνα που είχαν επιστρέψει μόνα τους στις καλά θυμημένες πτυχές τους. Κάποιοι ερχόντουσαν από τον ποταμό και έφεραν στο κεφάλι ή στους ώμους τους την ανανεωμένη στάμνα, άλλοι, όχι λιγότερο χαριτωμένοι στη μορφή τους, και όρθιοι στην άμαξά τους, κουβαλούσαν τα βαριά φορτία μακρύ γρασίδι που είχαν κόψει στα λιβάδια. & Quot 1

Απέναντι από τα λιβάδια τόσο όμορφα τον Μάρτιο, οι μεγάλοι στρατοί του Ashur-natsir-pal επέστρεψαν με τη λεία των μεγάλων εκστρατειών-άλογα και βοοειδή και πρόβατα, δέματα με κεντημένα υφάσματα, ελεφαντόδοντο και κοσμήματα, ασήμι και χρυσό, προϊόντα πολλών χωρών χιλιάδες αιχμάλωτοι συγκεντρώθηκαν εκεί για να τοποθετήσουν πίσω αρχοντικά κτίρια που τελικά έπεσαν σε φθορά και θάφτηκαν από παρασυρόμενη άμμο.

Ο Λέιαρντ ανέσκαψε το παλάτι του αυτοκράτορα και έστειλε στο Λονδίνο, μεταξύ άλλων θησαυρών της αρχαιότητας, τα υπέροχα φτερωτά λιοντάρια με ανθρώπινη κεφαλή που φύλαγαν την είσοδο και πολλά ανάγλυφα.

Τα ασσυριακά γλυπτά αυτής της περιόδου στερούνται την τεχνική ικανότητα, τη λεπτότητα και τη φαντασία της τέχνης των Σουμερίων και των Ακκαδών, αλλά είναι γεμάτα ενέργεια, αξιοπρεπή και μαζικά, και ισχυρά και ζωντανά. Αντικατοπτρίζουν το πνεύμα του μεγαλείου της Ασσυρίας, το οποίο, ωστόσο, είχε υλιστική βάση. Η ασσυριακή τέχνη βρήκε έκφραση στην οριοθέτηση της εξωτερικής μορφής και όχι στην προσπάθεια δημιουργίας ενός «όμορφου» που είναι «χαρά χαράς για πάντα».

Όταν πέθανε ο Ashur-natsir-pal, τον διαδέχθηκε ο γιος του Shalmaneser III (860-825 π.Χ.), του οποίου οι στρατιωτικές δραστηριότητες επεκτάθηκαν σε όλη τη διάρκεια της βασιλείας του. Τουλάχιστον τριάντα δύο αποστολές καταγράφηκαν στον περίφημο μαύρο οβελίσκο του.

Καθώς ο Shalmaneser ήταν ο πρώτος Ασσύριος βασιλιάς που ήρθε σε άμεση επαφή με τους Εβραίους, θα έχει ενδιαφέρον εδώ να αναθεωρήσουμε την ιστορία των διαιρεμένων βασιλείων του Ισραήλ και του Ιούδα, όπως καταγράφεται στη Βίβλο, λόγω του φωτός που ρίχνει στη διεθνή πολιτική και την κατάσταση που αντιμετώπισε τον Σαλμανεσέρ στη Μεσοποταμία και τη Συρία στις αρχές της βασιλείας του.

Μετά το θάνατο του Σολομώντα, το βασίλειο του γιου του Ροβοάμ περιορίστηκε στον Ιούδα, τον Βενιαμίν, τον Μωάβ και τον Εδώμ. Οι «φυλετικές φυλές» του Ισραήλ είχαν ξεσηκωθεί και τους κυβερνούσε ο Ιεροβοάμ, πρωτεύουσα του οποίου ήταν η Τερζά. Υπήρχαν συνεχώς πόλεμοι μεταξύ Ροβοάμ και Ιεροβοάμ. & Quot 2

Η θρησκευτική οργάνωση που είχε ενώσει τους Εβραίους υπό τον Δαβίδ και τον Σολομώντα διαλύθηκε. Ο Ιεροβοάμ καθιέρωσε τη θρησκεία των Χαναναίων και έφτιαξε «θεούς και λιωμένες εικόνες». Καταδικάστηκε για την ειδωλολατρία του από τον προφήτη Αχία, ο οποίος δήλωσε: «Ο Κύριος θα χτυπήσει τον Ισραήλ, όπως ένα καλάμι κουνιέται στο νερό και θα ξεριζώσει τον Ισραήλ από αυτήν την καλή γη, που έδωσε στους πατέρες τους, και θα διασκορπιστεί τους πέρα ​​από τον ποταμό, γιατί έχουν κάνει τα άλση τους, προκαλώντας τον Κύριο σε οργή. Και θα εγκαταλείψει τον Ισραήλ εξαιτίας των αμαρτιών του Ιεροβοάμ, ο οποίος αμάρτησε και που έκανε τον Ισραήλ να αμαρτήσει. & Quot 3

Στον Ιούδα, ο Ροβοάμ ομοίως «έριξε το κακό στη θέα του Κυρίου» και είπε τους υπηκόους του και τους έχτισε επίσης ψηλά σημεία και εικόνες και άλση, σε κάθε ψηλό λόφο και κάτω από κάθε πράσινο δέντρο. 4 Μετά την επιδρομή του Αιγύπτιου Φαραώ Σισάκ (Σεσόνκ) ο Ροβοάμ μετάνιωσε, ωστόσο. Και όταν ταπείνωσε τον εαυτό του, η οργή του Κυρίου απομακρύνθηκε από αυτόν, ότι δεν θα τον καταστρέψει εντελώς: και επίσης στον Ιούδα τα πράγματα πήγαν καλά. & quot 5

Τον Ροβοάμ διαδέχθηκε ο γιος του Αβίας, ο οποίος κατέστρεψε την εξουσία του Ιεροβοάμ, νικώντας αυτόν τον μονάρχη στη μάχη αφού περικυκλώθηκε καθώς ο Ραμσή Β by ήταν από τον Χετταϊκό στρατό. & quot Τα παιδιά του Ισραήλ έφυγαν μπροστά στον Ιούδα: και ο Θεός τους παρέδωσε στο χέρι τους. Και ο Αβίας και ο λαός του τους σκότωσαν με μεγάλη σφαγή · έτσι έπεσαν σκοτωμένοι στο Ισραήλ πεντακόσιες χιλιάδες εκλεκτοί άνδρες.Έτσι, τα παιδιά του Ισραήλ υποβιβάστηκαν εκείνη την εποχή και τα παιδιά του Ιούδα επικράτησαν, επειδή βασίστηκαν στον Κύριο Θεό των πατέρων τους. Και ο Αβίας καταδίωξε τον Ιεροβοάμ και του πήρε πόλεις, τη Βαιθήλ με τις πόλεις της, και την Ιεσανά με τις πόλεις της, και τον Εφραίμ με τις πόλεις του. Ούτε ο Ιεροβοάμ ανέκτησε ξανά τη δύναμη των ημερών του Αβία, και ο Κύριος τον χτύπησε και πέθανε. & Quot 1

Ο Ερέ Ιεροβοάμ πέθανε, ωστόσο, & quot; Ο Αβία κοιμήθηκε με τους πατέρες του, και τον έθαψαν στην πόλη του Δαβίδ: και στη θέση του βασίλεψε ο γιος του Άσα. Στις μέρες του η γη ήταν ήσυχη δέκα χρόνια. Και ο Άσα έκανε αυτό που ήταν καλό και σωστό στα μάτια του Κυρίου του Θεού του. Διότι αφαίρεσε τους βωμούς των παράξενων θεών, και τα ψηλά μέρη, και κατέστρεψε τις εικόνες, και έκοψε τα άλση. Και διέταξε τον Ιούδα να αναζητήσει τον Κύριο Θεό των πατέρων τους και να κάνει το νόμο και την εντολή. Επίσης, έβγαλε από όλες τις πόλεις του Ιούδα τα υψηλά σημεία και τις εικόνες: και το βασίλειο ήταν ήσυχο μπροστά του. Και έχτισε περιφραγμένες πόλεις στον Ιούδα: επειδή η γη είχε ανάπαυση και δεν είχε πόλεμο εκείνα τα χρόνια επειδή ο Κύριος του είχε δώσει ανάπαυση. & Quot 2

Ο Ιεροβοάμ πέθανε το δεύτερο έτος της βασιλείας του Ασά, και τον διαδέχτηκε ο γιος του ο Ναδάμπ, ο οποίος «έβλεπε το κακό μπροστά στον Κύριο, και περπατούσε στο δρόμο του πατέρα του, και στην αμαρτία του με την οποία έκανε τον Ισραήλ να αμαρτήσει». 3 Ο Ναδάμπ διεξήγαγε πόλεμο εναντίον των Φιλισταίων και πολιορκούσε τον Γιββεθόν, όταν ο Βαασά εξεγέρθηκε και τον σκότωσε. Έτσι τελείωσε η Πρώτη Δυναστεία του Βασιλείου του Ισραήλ.

Ο Μπαάσα ανακηρύχθηκε βασιλιάς και συνέχισε να επιχειρεί εναντίον του Ιούδα. Αφού διεξήγαγε με επιτυχία τον πόλεμο εναντίον του Άσα, προχώρησε στην οχύρωση της Ραμά, λίγα μίλια βόρεια της Ιερουσαλήμ, και λέγοντας ότι μπορεί να μην υποφέρει να βγει ή να μπει στον Άσα, τον βασιλιά του Ιούδα. 1

Τώρα το Ισραήλ ήταν εκείνη τη στιγμή ένας από τους συμμάχους του ισχυρού κράτους Aram an της Δαμασκού, που αντιστάθηκε στην προέλαση των ασσυριακών στρατών κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ashur-natsir-pal I, και προφανώς υποστήριξε τις εξεγέρσεις των βορείων βασιλιάδων της Μεσοποταμίας Το Ο Ιούδας ήταν ονομαστικά υποταγμένος στην Αίγυπτο, η οποία όμως αποδυναμώθηκε από εσωτερικά προβλήματα και ως εκ τούτου δεν μπόρεσε ούτε να διεκδικήσει την εξουσία του στον Ιούδα ούτε να βοηθήσει τον βασιλιά του να αντισταθεί στην πρόοδο των Ισραηλιτών.

Την ώρα του κινδύνου ο Ιούδας ζήτησε τη βοήθεια του βασιλιά της Δαμασκού. & ΟΑσα πήρε όλο το ασήμι και το χρυσάφι που είχαν απομείνει στους θησαυρούς του οίκου του Κυρίου, και τους θησαυρούς του οίκου του βασιλιά, και τους παρέδωσε στα χέρια των υπηρέτων του: και ο βασιλιάς Άσα τους έστειλε στον Μπεν-Χαντάντ , γιος του Ταβριμόν, γιου του Εζίων, βασιλιά της Συρίας, που κατοικούσε στη Δαμασκό, λέγοντας: Υπάρχει μια ένωση ανάμεσα σε μένα και σε σένα και μεταξύ του πατέρα μου και του πατέρα σου: ιδού, σου έστειλα ένα δώρο από ασήμι και χρυσάφι: έλα να σπάσεις τη συμμαχία σου με τον Βαάσα, τον βασιλιά του Ισραήλ, για να φύγει από μένα & quot. 2

Ο Μπεν-Χαντάντ δέχτηκε την πρόσκληση εύκολα. Έκανε πόλεμο εναντίον του Ισραήλ και ο Μπαάσα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την οικοδόμηση των οχυρώσεων στη Ραμά. Στη συνέχεια, ο βασιλιάς Άσα έκανε μια διακήρυξη σε ολόκληρο τον Ιούδα, κανείς δεν εξαιρέθηκε: και πήραν τις πέτρες της Ραμά και την ξυλεία της, με την οποία είχε χτίσει ο Βαάσα και ο βασιλιάς Άσα έχτισε μαζί τους τη Γέβα του Βενιαμίν και τη Μισπάχ. & quot 3

Ο Ιούδας και ο Ισραήλ υποτάχθηκαν έτσι στη Δαμασκό και έπρεπε να αναγνωρίσουν τον βασιλιά αυτής της πόλης ως διαιτητή σε όλες τις διαφορές τους.

Αφού βασίλεψε περίπου είκοσι τέσσερα χρόνια, ο Μπαάσα του Ισραήλ πέθανε το 886 π.Χ. και τον διαδέχτηκε ο γιος του Έλα, ο οποίος ήρθε στο θρόνο & ανέφερε το εικοστό έκτο έτος του Άσα & quot. Είχε κυβερνήσει λίγο περισσότερο από ένα χρόνο όταν δολοφονήθηκε από τον & quothis υπηρέτη Zimri, καπετάνιο των μισών αρμάτων του & quot; 1 Έτσι τελείωσε η Δεύτερη Δυναστεία του Βασιλείου του Ισραήλ.

Η εξέγερση του Zimri ήταν βραχύβια. Βασίλεψε μόνο & quotseven ημέρες στην Tirzah & quot. Ο στρατός & quotencamp έγινε εναντίον του Γκιμπεθόν, που ανήκε στους Φιλισταίους. Και ο λαός που είχε στρατοπεδεύσει άκουσε να λέει: Ο Ζίμρι συνωμότησε και σκότωσε επίσης τον βασιλιά, οπότε όλος ο Ισραήλ έκανε τον Όμρι, τον καπετάνιο του στρατού, βασιλιά του Ισραήλ εκείνη την ημέρα στο στρατόπεδο. Και ο Όμρι ανέβηκε από τη Γιββεθών και όλο τον Ισραήλ μαζί του και πολιόρκησαν την Τερζά. Και όταν ο Zimri είδε ότι η πόλη καταλήφθηκε, μπήκε στο παλάτι του σπιτιού του βασιλιά και έκαψε το σπίτι του βασιλιά με φωτιά και πέθανε. & Quot 2

Η διεκδίκηση του θρόνου της Όμρι αμφισβητήθηκε από έναν αντίπαλο που ονομάστηκε Τίμπνι. Αλλά οι άνθρωποι που ακολούθησαν την Όμρι επικράτησαν των ανθρώπων που ακολούθησαν τον Τίμπνι, γιο του Γκινάθ: έτσι η Τίμπνι πέθανε και ο Όμρι βασίλεψε. & quot 3

Ο Όμρι ήταν ο οικοδόμος της Σαμαριάς, όπου η Αυλή του μεταφέρθηκε από την Τιρζά στο τέλος της εξάχρονης βασιλείας του. Ακολούθησε ο γιος του Αχαάβ, ο οποίος ανέβηκε στο θρόνο & ανέφερε το τριακοστό όγδοο έτος του Ασα βασιλιά του Ιούδα. Το Το Και ο Αχαάβ. Το Το έκανε το κακό μπροστά στον Κύριο πάνω από όλα όσα ήταν πριν από αυτόν. & quot Τόσο διαβόητοι ήταν ο πατέρας και ο γιος που ο προφήτης Μιχαίας δήλωσε στους οπισθοδρόμους της εποχής του, του Αχαάβ, και περπατάτε σύμφωνα με τη συμβουλή τους να σας κάνω ερήμωση, και οι κάτοικοί της να σφυρίζουν: ως εκ τούτου θα φέρετε την κατάκριση του λαού μου & quot. 1

Ο Αχαάβ ήταν προφανώς σύμμαχος της Σιδώνας καθώς και υποτελής της Δαμασκού, γιατί παντρεύτηκε την περιβόητη πριγκίπισσα Ιεζάβελ, κόρη του βασιλιά της πολιτείας αυτής της πόλης. Έγινε επίσης λάτρης του φοινικικού θεού Βάαλ, στον οποίο είχε ανεγερθεί ναός στη Σαμάρεια. Και ο Αχαάβ έκανε ένα άλσος και ο Αχαάβ έκανε περισσότερο για να προκαλέσει τον Κύριο Θεό του Ισραήλ να θυμώσει από όλους τους βασιλιάδες του Ισραήλ που ήταν πριν από αυτόν. & quot Ο ειλικρινής προφήτης Ηλίας, του οποίου ο βασικός εχθρός ήταν η περιβόητη βασίλισσα Ιεζάβελ, ήταν ένας απεσταλμένος όπως οι εκατό προφήτες που έκρυψε ο Οβάντια σε δύο ορεινές σπηλιές. 3

Ο Αχαάβ έγινε τόσο ισχυρός βασιλιάς που ο Μπεν-Χαντάντ Β Damascus της Δαμασκού διαμάχησε μαζί του και βάδισε εναντίον της Σαμάρειας. Σε αυτή την περίπτωση ο Αχαάβ έστειλε το διάσημο μήνυμα στον Μπεν-Χαντάντ: & quot; Μην αφήνετε εκείνον που περιβάλλει τον ιμάντα (πανοπλία) να καυχηθεί όπως αυτός που το αποβάλλει & quot. Οι Ισραηλίτες βγήκαν από τη Σαμάρεια και σκόρπισαν την επιτιθέμενη δύναμη. Και το Ισραήλ τους καταδίωξε: και ο Μπεν-Χαντάντ, ο βασιλιάς της Συρίας, διέφυγε με ένα άλογο μαζί με τον καβαλάρη. Και ο βασιλιάς του Ισραήλ βγήκε, χτύπησε τα άλογα και τα άρματα, και σκότωσε τους Σύριους με μεγάλη σφαγή. & Quot; Ο Μπεν-Χαντάντ έκανε να πιστέψει μετά από τους συμβούλους του ότι οφείλει την ήττα του στο γεγονός ότι οι θεοί του Ισραήλ ήταν «Θεοί των λόφων, επομένως είναι ισχυρότεροι από εμάς». Πρόσθεσαν: & quot; Ας πολεμήσουμε εναντίον τους στον κάμπο, και σίγουρα θα είμαστε πιο δυνατοί από αυτούς & quot. Τον επόμενο χρόνο ο Μπεν-Χαντάντ πολέμησε εναντίον των Ισραηλιτών στο Αφέκ, αλλά ηττήθηκε ξανά. Στη συνέχεια, βρήκε αναγκαίο να συνάψει «διαθήκη διαθήκης» με τον Αχαάβ. 1

Το 854 π.Χ. Ο Shalmaneser III της Ασσυρίας συμμετείχε σε στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον των Συριακών Αραμάνων. Δύο χρόνια νωρίτερα είχε σπάσει την εξουσία του Akhuni, βασιλιά του Bit-Adini στη βόρεια Μεσοποταμία, του ηγέτη μιας ισχυρής συνομοσπονδίας μικρομεσαίων κρατών. Στη συνέχεια, ο Ασσύριος μονάρχης στράφηκε προς τα νοτιοδυτικά και επιτέθηκε στη Χετταϊκή Πολιτεία Χαμάθ και στην Πολιτεία Αραμάν της Δαμασκού. Τα διάφορα αντίπαλα βασίλεια της Συρίας ενώθηκαν εναντίον του και ένας στρατός 70.000 συμμάχων προσπάθησε να εμποδίσει την πρόοδό του στο Καρκάρ των Ορόντων. Παρόλο που ο Shalmaneser διεκδίκησε μια νίκη σε αυτήν την περίπτωση, δεν είχε μεγάλο πλεονέκτημα γι 'αυτόν, γιατί δεν μπόρεσε να την ακολουθήσει. Ανάμεσα στους Σύριους συμμάχους ήταν ο Μπιρ-ίντρι (Μπεν-Χαντάντ Β) της Δαμασκού και ο Αχαάβ του Ισραήλ (& quotAkhabbu της γης των Σιραλιτών & quot). Ο τελευταίος είχε μια δύναμη 10.000 ανδρών υπό τις διαταγές του.

Τέσσερα χρόνια αφότου άρχισε να βασιλεύει ο Αχαάβ, ο Άσα πέθανε στην Ιερουσαλήμ και ο γιος του Ιωσαφάτ ανακηρύχθηκε βασιλιάς του Ιούδα. Και περπάτησε σε όλους τους δρόμους του Ασά, του πατέρα του, δεν έφυγε από αυτό, κάνοντας αυτό που ήταν σωστό στα μάτια του Κυρίου: ωστόσο τα ψηλά μέρη δεν αφαιρέθηκαν για τον λαό που προσφέρθηκε και έκαψε λιβάνι ακόμα στα ψηλά . & quot 2

Δεν υπάρχει καμία καταγραφή πολέμων μεταξύ Ισραήλ και Ιούδα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, αλλά είναι προφανές ότι τα δύο βασίλεια είχαν συγκεντρωθεί και ότι το Ισραήλ ήταν η κυρίαρχη δύναμη. Ο Ιωσαφάτ «συνδέθηκε με τη συγγένεια με τον Αχαάβ» και μερικά χρόνια αργότερα επισκέφτηκε τη Σαμάρεια, όπου διασκεδάστηκε φιλόξενα. 3 Οι δύο μονάρχες σχεδίασαν μαζί. Προφανώς ο Ισραήλ και ο Ιούδας ήθελαν να ρίξουν τον ζυγό της Δαμασκού, ο οποίος διατηρούσε συνεχώς την άμυνα από την Ασσυρία. Καταγράφεται στη Βίβλο ότι ένωσαν τις δυνάμεις τους και ξεκίνησαν μια αποστολή για να επιτεθούν στη Ραμόθ στη Γαλαάδ, την οποία ισχυρίστηκε το Ισραήλ, και να την πάρουν & απόσπασμα από το χέρι του βασιλιά της Συρίας & quot. 1 Στη μάχη που ακολούθησε (το 853 π.Χ.) ο Αχαάβ τραυματίστηκε θανάσιμα, και περίπου για την ώρα που δύει ο ήλιος πέθανε. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Αχαζίας, ο οποίος αναγνώρισε την κυριαρχία της Δαμασκού. Μετά από δύο χρόνια βασιλείας του Αχαζία διαδέχθηκε ο Ιωράμ.

Ο Ιωσαφάτ δεν ήρθε ξανά σε σύγκρουση με τη Δαμασκό. Αφιερώθηκε στην ανάπτυξη του βασιλείου του και προσπάθησε να αναβιώσει το θαλάσσιο εμπόριο στον Περσικό κόλπο που είχε ακμάσει υπό τον Σολομώντα. Έκανε πλοία από το Tharshish για να πάνε στο Ophir για χρυσό, αλλά δεν πήγαν γιατί τα πλοία είχαν σπάσει (ναυαγήσει) στο Ezion-geber. & quot 2 Προφανώς ο Ιωσαφάτ είχε στενές εμπορικές σχέσεις με τους Χαλδαίους, οι οποίοι καταπατούσαν το έδαφος του βασιλιά της Βαβυλώνας και απειλούσαν τη δύναμη αυτού του μονάρχη. Ο Ιωράμ διαδέχθηκε τον Ιωσαφάτ και βασίλεψε οκτώ χρόνια.

Μετά την απόκρουση των Σύρων συμμάχων στο Qarqar στους Orontes το 854 π.Χ., ο Shalmaneser III της Ασσυρίας θεώρησε απαραίτητο να εισβάλει στη Βαβυλωνία. Λίγο μετά την άφιξή του στο θρόνο, είχε δημιουργήσει μια συμμαχία με τον Ναμπού-απλού-ίντιν του βασιλείου αυτού, και έτσι μπόρεσε να λειτουργήσει στα βορειοδυτικά χωρίς φόβο επιπλοκών με τον αντίπαλο διεκδικητή της Μεσοποταμίας. Όταν πέθανε ο Nabu-aplu-iddin, οι δύο γιοι του Marduk-zakir-shum και Marduk-bel-usate ήταν αντίπαλοι για το θρόνο. Ο πρώτος, ο νόμιμος κληρονόμος, απηύθυνε έκκληση για βοήθεια στον Σαλμανεσέρ και αυτός ο μονάρχης έσπευσε αμέσως να διεκδικήσει την εξουσία του στο νότιο βασίλειο. Το 851 π.Χ. Ο Marduk-bel-usate, ο οποίος υποστηριζόταν από έναν στρατό Aram an, ηττήθηκε και θανατώθηκε.

Ο Μαρντούκ-ζακίρ-σούμ βασίλεψε στη Βαβυλωνία ως υποτελής της Ασσυρίας και ο Σαλμανεσέρ, ο κυρίαρχος του, έκανε προσφορές στους θεούς της Βαβυλώνας, της Μπορσίππα και της Κουτάχ. Οι Χαλδανοί στη συνέχεια υποτάχθηκαν και αναγκάστηκαν να πληρώσουν ετήσιο φόρο.

Το επόμενο έτος ο Σαλμανεσέρ έπρεπε να ηγηθεί μιας αποστολής στη βόρεια Μεσοποταμία και να καταστείλει μια νέα εξέγερση σε αυτήν την ταραγμένη περιοχή. Αλλά οι δυτικοί σύμμαχοι σύντομα συγκέντρωσαν ξανά δύναμη και το 846 π.Χ. βρήκε απαραίτητο να επιστρέψει με μεγάλο στρατό, αλλά δεν πέτυχε να επιτύχει καμία μόνιμη επιτυχία, αν και έβαλε τους εχθρούς του σε φυγή. Τα διάφορα δυτικά βασίλεια, συμπεριλαμβανομένης της Δαμασκού, του Ισραήλ και της Τύρου και της Σιδώνας, παρέμειναν ακατάπαυστα και συνέχισαν να συνωμοτούν εναντίον του.

Ωστόσο, η αντίσταση των συριακών συμμάχων αποδυναμώνεται σε μεγάλο βαθμό από τις εσωτερικές εξεγέρσεις, οι οποίες μπορεί να έχουν ξεσηκωθεί από Ασσύριους απεσταλμένους. Ο Έντομ έριξε τον ζυγό του Ιούδα και έγινε ανεξάρτητος. Ο Ιωράμ, ο οποίος είχε παντρευτεί την Αθαλία, βασιλική πριγκίπισσα του Ισραήλ, ήταν νεκρός. Ο γιος του Αχαζίας, που τον διαδέχτηκε, ένωσε τις δυνάμεις του με τον ξάδερφό του και αρχηγό, τον βασιλιά Ιωράμ του Ισραήλ, για να τον βοηθήσουν να καταλάβει τη Ραμόθ-γαλαάδ από τον βασιλιά της Δαμασκού. Ο Ιωράμ κατέλαβε την πόλη, αλλά τραυματίστηκε και επέστρεψε στην Ιεζραήλ για να θεραπευτεί. Heταν ο τελευταίος βασιλιάς της δυναστείας Όμρι του Ισραήλ. Ο προφήτης Ελισαίος έστειλε έναν αγγελιοφόρο στον Ιηού, έναν στρατιωτικό ηγέτη, ο οποίος βρισκόταν στη Ραμόθ-γαλαάδ, με ένα κουτί λάδι και το δυσοίωνο μήνυμα, & quot; Έτσι λέει ο Κύριος, σε έχρισα βασιλιά του Ισραήλ. Και θα χτυπήσεις το σπίτι του Αχαάβ του κυρίου σου, για να εκδικηθώ το αίμα των δούλων μου, των προφητών, και το αίμα όλων των υπηρέτων του Κυρίου, στο χέρι της Ιεζάβελ. Το Το Και τα σκυλιά θα φάνε την Ιεζάβελ στο τμήμα της Ιεζραήλ και δεν θα υπάρχει κανένας που να την θάψει. & Quot

Ο Γιέου συνωμοτήθηκε εναντίον του Γιόραμ και στη συνέχεια, συνοδευόμενος από συνοδό, πήδηξε σε άρμα και πήγε στην Ιεζραήλ, ώστε να είναι ο πρώτος που θα ανακοίνωνε την εξέγερση στον βασιλιά που έπρεπε να καθίσει.

Ο φύλακας στον πύργο της Ιεζραήλ είδε τον Ιηού και την παρέα του να πλησιάζουν και ενημέρωσε τον Γιοράμ, ο οποίος έστειλε δύο φορές έναν αγγελιοφόρο για να ρωτήσει: «Είναι ειρήνη;» Κανένας αγγελιοφόρος δεν επέστρεψε και ο φύλακας ενημέρωσε τον πληγωμένο μονάρχη του Ισραήλ. , και δεν έρχεται ξανά και η οδήγηση είναι σαν την οδήγηση του Jehu, του γιου του Nimshi, γιατί οδηγεί με μανία & quot.

Ο βασιλιάς Γιοράμ βγήκε μόνος του για να συναντήσει τον διάσημο άρμα, αλλά γύρισε να φύγει όταν ανακάλυψε ότι ήρθε ως εχθρός. Τότε ο Ιεού τράβηξε το τόξο του και πυροβόλησε τον Ιωράμ στην καρδιά. Ο Αχαζίας προσπάθησε να κρυφτεί στη Σαμάρεια, αλλά σκοτώθηκε επίσης. Η Ιεζάβελ πετάχτηκε από ένα παράθυρο του βασιλικού χαρεμιού και την πάτησαν με τα πόδια οι ιππείς του Ιεού, το σώμα της καταβροχθίστηκε από σκύλους. 1

Ο Σύριος βασιλιάς εναντίον του οποίου ο Ιωράμ πολέμησε στη Ραμόθ-γαλαάδ ήταν ο Χαζάελ. Είχε δολοφονήσει τον Ben-hadad II καθώς ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι της ασθένειας, πνίγοντας τον με ένα παχύ ύφασμα εμποτισμένο με νερό. Στη συνέχεια, ο ίδιος είχε ανακηρύξει τον ηγεμόνα της πολιτείας Aram an της Δαμασκού. Ο προφήτης Ελισσαιέ είχε κλάψει προηγουμένως, λέγοντάς του, ξέρω το κακό που θα κάνετε στα παιδιά του Ισραήλ, τα οχυρά τους, θα τα βάλετε φωτιά, και τους νέους τους θα σκοτώσετε με το σπαθί, και θα σπρώξετε τα παιδιά τους και ξεριζώνουν τις γυναίκες τους με παιδί & quot. 1

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΛΕΥΡΑ ΜΑΥΡΟΥ ΟΒΕΛΙΣΚ ΤΟΥ SHALMANESER III
(1) Αφιέρωμα στους φορείς του Ιηού, Βασιλιά του Ισραήλ. (2) Παραπόταμα Ζώα. (3) Αφιέρωμα φορείς με σάλια και τσάντες
(Βρετανικό Μουσείο)

Ο χρόνος φάνηκε ώριμος για την Ασσυριακή κατάκτηση. Το 843 π.Χ. Ο Shalmaneser III πέρασε τον Ευφράτη στη Συρία για δέκατη έκτη φορά. Ο πρώτος στόχος του ήταν το Χαλέπι, όπου έγινε ευπρόσδεκτος. Έκανε προσφορές εκεί στον Χαντάντ, τον τοπικό Θορ, και στη συνέχεια προχώρησε ξαφνικά προς τα νότια. Ο Χαζάελ βγήκε να αντιταχθεί στους Ασσύριους που προχωρούσαν και ήρθε σε σύγκρουση μαζί τους στην περιοχή του όρους Ερμόν. «Πολέμησα μαζί του», κατέγραψε ο Shalmaneser, & quotand πέτυχε την ήττα του, σκότωσα με το σπαθί 1600 πολεμιστές του και συνέλαβε 1121 άρματα και 470 άλογα. Έφυγε για να σώσει τη ζωή του. & Quot

Ο Χαζάελ κατέφυγε μέσα στα τείχη της Δαμασκού, τα οποία οι Ασσύριοι πολιόρκησαν, αλλά δεν κατάφεραν, ωστόσο, να τα καταλάβουν. Οι στρατιώτες του Shalmaneser στο μεταξύ σπατάλησαν και έκαψαν πόλεις χωρίς αριθμό, και παρέσυραν μεγάλη λεία. «Εκείνες τις μέρες», ηχογράφησε ο Shalmaneser, & quot; έλαβα φόρο τιμής από τους Τύριους και τους Σιδωνίους και από τον Yaua (Jehu) γιο (διάδοχο) του Khumri (Omri). & quot 39ο αφιέρωμα:

Το αφιέρωμα του Γιάουα, γιου του Χουμρί: ασημένιο, χρυσό, ένα χρυσό κύπελλο, χρυσά αγγεία, χρυσά δοχεία, χρυσούς κουβάδες, μόλυβδο, ένα ραβδί για το χέρι του βασιλιά (και) σκήπτρα, έλαβα. 2

Ο ακαδημαϊκός μεταφραστής προσθέτει, & quot; Είναι αξιοσημείωτο ότι η ασσυριακή μορφή του ονόματος, Yaua, δείχνει ότι το ανέκφραστο aleph στο τέλος ακουγόταν εκείνη την εποχή, έτσι ώστε οι Εβραίοι πρέπει να τον έχουν αποκαλέσει Yahua (Jehua) & quot.

Ο Σαλμανεσέρ δεν επιτέθηκε ξανά στη Δαμασκό. Η σφαίρα επιρροής του περιορίστηκε επομένως στη Βόρεια Συρία. Βρήκε πιο κερδοφόρο, πράγματι, να επεκτείνει τα εδάφη του στη Μικρά Ασία. Για αρκετά χρόνια ασχολήθηκε με την εξασφάλιση του ελέγχου του βορειοδυτικού τροχόσπιτου και δεν επαναπαύτηκε μέχρι να υποτάξει την Κιλικία και να καταλάβει τα Χετταϊκά βασίλεια της Ταμπάλ και της Μαλατίας.

Ο Χαζάηλ της Δαμασκού εκδικήθηκε εν τω μεταξύ τους άπιστους συμμάχους του που είχαν αναγνωρίσει τόσο εύκολα τη σκιώδη υπεροχή της Ασσυρίας. «Εκείνες τις μέρες ο Κύριος άρχισε να κόβει τον Ισραήλ: και ο Χαζάελ τους χτύπησε σε όλες τις ακτές του Ισραήλ από την Ιορδανία προς τα ανατολικά, σε όλη τη γη της Γαλαάδ, στους Γαδίτες, και στους Ρουβενίτες, και στους Μανασίτες, από τον Αροίρ, που βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Ο Άρνον, ακόμη και η Γαλαάδ και η Βασάν. & Quot 1 Το Ισραήλ έτσι πέρασε τελείως υπό την κυριαρχία της Δαμασκού.

Ο Ιεού φαίνεται να λατρεύει τη φιλοδοξία να ενώσει το Ισραήλ και τον Ιούδα κάτω από ένα στέμμα. Η εξέγερσή του έλαβε την υποστήριξη των ορθόδοξων Εβραίων και ξεκίνησε καλά ξεκινώντας μεταρρυθμίσεις στο βόρειο βασίλειο με σκοπό προφανώς να αποκαταστήσει τη λατρεία του Θεού του Δαβίδ. Καταδίωξε τους προφήτες του Βάαλ, αλλά σύντομα έγινε οπισθοδρόμος, γιατί αν και έσβησε τη φοινικική θρησκεία, άρχισε να λατρεύει και να λέει τα χρυσά μοσχάρια που ήταν στο Μπέθελ ​​και που ήταν στο Δαν. Το Το Το Δεν απομακρύνθηκε από τις αμαρτίες του Ιεροβοάμ, που έκανε τον Ισραήλ να αμαρτήσει. & Quot 2 Προφανώς βρήκε απαραίτητο να εξασφαλίσει την υποστήριξη των ειδωλολατρών της αρχαίας λατρείας του & quotQueen of Heaven & quot;

Το στέμμα του Ιούδα είχε καταληφθεί από τη μητέρα της Ισραηλιτικής βασίλισσας Αθαλίας μετά το θάνατο του γιου της Αχαζία στα χέρια του Ιεού. Προσπάθησε να καταστρέψει και να παραθέσει τον βασιλικό σπόρο του οίκου του Ιούδα. Αλλά μια άλλη γυναίκα απέτρεψε την ολοκλήρωση του τερατώδους σχεδίου της. Αυτή ήταν η Ιωσαμπεθ, αδελφή του Αχαζία και σύζυγος του ιερέα Ιωιαδά, η οποία έκρυψε τον νεαρό πρίγκιπα Ιωάς και τον έβαλε μαζί με τη νοσοκόμα του σε μια κρεβατοκάμαρα, στο σπίτι του Θεού. Εκεί ο Joash φυλασσόταν αυστηρά για έξι χρόνια. 2

Με τον καιρό ο Ιεχωδά ξεσήκωσε εξέγερση εναντίον της βασίλισσας του Ιούδα που λατρεύει τον Βάαλ. Αφού εξασφάλισε την υποστήριξη των καπετάνιων της βασιλικής φρουράς και ενός μέρους του στρατού, έβγαλε από τον ναό τον επτάχρονο πρίγκιπα Ιωάς, και ανέθεσε τον γιο του βασιλιά, και του έβαλε το στέμμα, και του έδωσε τη μαρτυρία, και τον έκανε βασιλιά. Και ο Ιεχωδά και οι γιοι του τον έχρισαν και του είπαν: Θεός σώσε τον βασιλιά.

«Όταν η Αθαλία άκουσε τον θόρυβο του λαού που έτρεχε και υμνούσε τον βασιλιά, ήρθε στο λαό στο σπίτι του Κυρίου: και κοίταξε, και ιδού ο βασιλιάς στάθηκε στην κολόνα του κατά την είσοδο, και οι πρίγκιπες και οι σάλπιγγες από τον βασιλιά: και όλοι οι άνθρωποι της γης χάρηκαν και ακούστηκαν με σάλπιγγες, επίσης οι τραγουδιστές με μουσικά όργανα, και όπως έμαθαν να τραγουδούν επαίνους. Τότε η Αθαλία νοίκιασε τα ρούχα της και είπε: Προδοσία, Προδοσία.

Τότε ο Ιεχωδά ο ιερέας έβγαλε τους καπετάνιους των εκατοντάδων που ήταν στρατευμένοι στον στρατό, και τους είπε: Βγάλτε την από την περιοχή και όποιος την ακολουθήσει, ας σκοτωθεί από το σπαθί. Γιατί ο ιερέας είπε: Μη τη σκοτώσετε στο σπίτι του Κυρίου. Έτσι της έβαλαν τα χέρια και όταν έφτασε στην είσοδο της πύλης των αλόγων από το σπίτι του βασιλιά, τη σκότωσαν εκεί.

Και ο Ιεχωδά έκανε μια διαθήκη μεταξύ του, και όλου του λαού, και μεταξύ του βασιλιά, ότι έπρεπε να είναι ο λαός του Κυρίου. Τότε όλος ο λαός πήγε στον οίκο του Βάαλ, και τον κατέστρεψε, και έσπασαν τα θυσιαστήρια του και τις εικόνες του σε κομμάτια, και σκότωσαν τον Ματάν τον ιερέα του Βάαλ μπροστά στους βωμούς. & Quot 1

Όταν πέθανε ο Ιηού του Ισραήλ, τον διαδέχθηκε ο Ιωαχαζ. Ο Κύριος πυροδοτήθηκε εναντίον του Ισραήλ και τους παρέδωσε στο χέρι του Βεν-Αδάδ, του γιου του Χαζάελ, όλες τις ημέρες τους. Αυτός είπε τον Κύριο και ο Κύριος τον άκουσε, γιατί είδε την καταπίεση του Ισραήλ, επειδή ο βασιλιάς της Συρίας τους καταπίεζε.Και ο Κύριος έδωσε στον Ισραήλ έναν σωτήρα, ώστε να φύγουν από τα χέρια των Συρίων. & Quot 2 Το & quotsaviour & quot; Όχι μόνο ο Ισραήλ, αλλά ο Ιούδας, υπό τον βασιλιά Ιωάς, τον Έδομ, οι Φιλισταίοι και οι Αμμωνίτες αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν την κυριαρχία της Δαμασκού.

Ο Shalmaneser III παρέσυρε μια εκτεταμένη και ισχυρή αυτοκρατορία και συνέχισε τους στρατηγούς του να καταστέλλουν τις εξεγέρσεις στα σύνορά του. Αφού υπέταξε τους Χετταίους, ο Κάτι, ο βασιλιάς του Ταμπάλ, του έστειλε την κόρη του, η οποία έγινε δεκτή στο βασιλικό χαρέμι. Οι φυλές των Μήδων τέθηκαν υπό την εξουσία του: οι φυλές Nairi και Urartian συνέχισαν να πολεμούν με τους στρατιώτες του στα βόρεια σύνορά του, όπως οι μεθοριακές φυλές της Ινδίας εναντίον των βρετανικών στρατευμάτων. Το βασίλειο του Ουράρτου γινόταν όλο και πιο ισχυρό.

Το 829 π.Χ. η μεγάλη αυτοκρατορία κλονίστηκε ξαφνικά στα θεμέλια της από το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου. Το κόμμα της εξέγερσης καθοδηγήθηκε από τον γιο του Shalmaneser, Ashur-danin-apli, ο οποίος προφανώς ήθελε να αντικαταστήσει τον διάδοχο πρίγκιπα Shamshi-Adad. Wasταν ένας δημοφιλής ήρωας και έλαβε την υποστήριξη των περισσότερων σημαντικών ασσυριακών πόλεων, συμπεριλαμβανομένης της Νινευή, του Ασούρ, της Αρμπέλα, της Ιμγκουρμπέλ και του Ντουρμπαλάτ, καθώς και ορισμένων εξαρτήσεων. Ο Shalmaneser διατήρησε την Kalkhi και τις επαρχίες της βόρειας Μεσοποταμίας και φαίνεται ότι το μεγαλύτερο μέρος του στρατού παρέμεινε επίσης πιστό σε αυτόν.

Μετά από τέσσερα χρόνια εμφυλίου πολέμου, ο Shalmaneser πέθανε. Ο εκλεκτός κληρονόμος του, Shamshi-Adad VII, έπρεπε να συνεχίσει τον αγώνα για το θρόνο για δύο ακόμη χρόνια.

Όταν επιτέλους ο νέος βασιλιάς είχε σβήσει τα τελευταία χαλίκια εξέγερσης μέσα στο βασίλειο, έπρεπε να αναλάβει την ανακατάληψη εκείνων των επαρχιών που στο διάστημα είχαν απορρίψει την πίστη τους στην Ασσυρία. Ο Ουραρτού στο βορρά είχε γίνει πιο επιθετικός, οι Σύριοι ήταν ανοιχτά προκλητικοί, οι Μήδοι πραγματοποιούσαν τολμηρές επιδρομές και οι Βαβυλώνιοι σχεδίαζαν με τους Χαλδαίους, τους Ελαμίτες και τους Αραμάνους να αντιταχθούν στον νέο ηγεμόνα. Ο Shamshi-Adad, ωστόσο, αποδείχθηκε ότι ήταν τόσο μεγάλος στρατηγός όσο ο πατέρας του. Υποτάσσει τους Μήδους και τις φυλές Nairi, έκαψε πολλές πόλεις και συγκέντρωσε τεράστιο φόρο, ενώ χιλιάδες αιχμάλωτοι συνελήφθησαν και αναγκάστηκαν να υπηρετήσουν τον κατακτητή.

Έχοντας εγκαταστήσει την εξουσία του στο βορρά, ο Shamshi-Adad έστρεψε το ενδιαφέρον στη Βαβυλωνία. Στο δρόμο προς τα νότια υπέταξε πολλά χωριά. Έπεσε πάνω στην πρώτη ισχυρή δύναμη των Βαβυλώνιων συμμάχων στο Dur-papsukal στο Akkad και πέτυχε μια μεγάλη νίκη, σκοτώνοντας 13,000 και αιχμαλωτίζοντας 3000. Στη συνέχεια, ο Βαβυλώνιος βασιλιάς, Μαρντούκ-μπαλατσού-ίκμπι, προχώρησε για να τον συναντήσει με τη μικτή του δύναμη Βαβυλώνιων, Χαλδαίων, Ελαμιτών και Αραμάνων, αλλά ηττήθηκε σε μια σκληρή μάχη στις όχθες του καναλιού του Νταμπάν. Το στρατόπεδο της Βαβυλώνας καταλήφθηκε και οι αιχμάλωτοι που πήραν οι Ασσύριοι περιλάμβαναν 5000 πεζοπόρους, 200 ιππείς και 100 άρματα Shamshi-Adad που διεξήχθησαν και στις πέντε εκστρατείες στη Βαβυλωνία και τη Χαλδάδα, τις οποίες υπέταξε πλήρως, διεισδύοντας μέχρι ακτές του Περσικού Κόλπου. Στο τέλος, πήρε αιχμάλωτο τον νέο βασιλιά, τον Μπαου-αχ-ιντίνα, τον διάδοχο του Μαρντούκ-μπαλατσού-ικμπι, και τον μετέφερε στην Ασσυρία, και προσέφερε θυσίες ως κυρίαρχος της αρχαίας γης στη Βαβυλώνα, την Μπορσίπα και την Κουτάχ. Για περισσότερο από μισό αιώνα μετά από αυτή την καταστροφή, η Βαβυλωνία ήταν επαρχία της Ασσυρίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ωστόσο, η επιρροή που άσκησε στην Ασσυριακή Αυλή ήταν τόσο μεγάλη που συνέβαλε στην κατάρρευση της βασιλικής γραμμής της Δεύτερης Αυτοκρατορίας.

Υποσημειώσεις

394:1 Finn and His Warrior Band, σελ. 245 κ.αΤο (Λονδίνο, 1911).

396: 1 Αποδόθηκε επίσης Ashur-na sir-pal.

398:1 Ιστορία των Βαβυλωνίων και των Ασσυρίων, G. S. Goodspeed, σελ. 197.

401:1 Ανακαλύψεις στη Νινευή, Sir A. H. Layard (Λονδίνο, 1856), σελ. 55, 56.

402: 1 & quot Είσαι όμορφη, αγάπη μου, ως Tirzah, όμορφη σαν την Ιερουσαλήμ. & Quot Τραγούδι του Σολομώντα, vi, 4.

402:2 2 Χρονικά, xii, 15.

402:3 1 Βασιλιάδες, xiv, 1-20.

402:4 Στο ίδιο σημείο., 21-3.

402:5 2 Χρονικά, xii, 1-12.

403:1 2 Χρονικά, xiii, 1-20.

403:2 Στο ίδιο σημείο., xiv, 1-6.

403:3 1 Βασιλιάδες, xv, 25-6.

404:1 1 Βασιλιάδες, xv, 16-7.

404:2 Στο ίδιο σημείο., 18-9.

404:3 Στο ίδιο σημείο., 20-2.

405:1 1 Βασιλιάδες, xvi, 9-10.

405:2 Στο ίδιο σημείο., 15-8.

405:3 Στο ίδιο σημείο., 21-2.

406:1 Μίχα, vi, 16.

406:2 1 Βασιλιάδες, xvi, 29-33.

406:3 Στο ίδιο σημείο., xviii, 1-4.

407:1 1 Βασιλιάδες, xx.

407:2 Στο ίδιο σημείο., xxii, 43.

407:3 2 Χρονικά, xviii, 1-2.

408:1 1 Βασιλιάδες, xxii και 2 Χρονικά, xviii.

408:2 1 Βασιλιάδες, xxii, 48-9.

409:1 1 Βασιλιάδες, viii.

410:1 2 Βασιλιάδες, ix και 2 Χρονικά, xxii.

411:1 2 Βασιλιάδες, viii, 1-15.

411:2 Η Παλαιά Διαθήκη υπό το φως των ιστορικών αρχείων και θρύλων της Ασσυρίας και της Βαβυλωνίας, σελ. 337 κ.α.

412:1 2 Βασιλιάδες, χ, 32-3.

412:2 Στο ίδιο σημείο., 1-31.

413:1 2 Βασιλιάδες, xi, 1-3.

413:2 2 Χρονικά, xxii, 10-12.

414:1 2 Χρονικά, xxiii, 1-17.

414:2 2 Βασιλιάδες, xiii, 1-5.

Επόμενο: Κεφάλαιο XVIII. Η εποχή της Σεμιράμης

Ο μαύρος οβελίσκος του Shalmaneser III αφίσα

Δεν μπορώ απλώς να συνομιλήσω για μια απροσδόκητη χρονιά, να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα, να προστατέψουμε το μωρό μου, να κάνουμε και να δούμε.

Δεν μπορώ απλώς να συνομιλήσω για μια απροσδόκητη χρονιά, να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα, να προστατέψουμε το μωρό μου, να κάνουμε και να δούμε.

Материалы: Eco Friendly Inks, 185 GSM PRINTS

Διαβάστε την πλήρη περιγραφή

Ο μαύρος οβελίσκος του Shalmaneser III αφίσα

Ο Shalmaneser III (Μετάφραση: Ο Θεός Shulmanu είναι κατεξοχήν) ήταν ο βασιλιάς της Ασσυρίας μεταξύ 859 - 824 π.Χ. και ήταν διαβόητος για τις στρατιωτικές εκστρατείες του, ειδικά εναντίον των Βαβυλώνιων και των Ισραηλιτών. Η βασιλεία του είναι σημαντική για τις βιβλικές μελέτες, καθώς 2 από τα μνημεία του ονομάζουν κυβερνήτες από την Εβραϊκή Βίβλο, όπως ο Jehu, Son of Omri (ο 10ος Βασιλιάς του Βόρειου Ισραήλ, Σαμαριά), όπως αναφέρεται στον Μαύρο Οβελίσκο, που είναι η πρώτη γνωστή απεικόνιση ενός Ισραηλίτης σε όλη την αρχαιότητα.

Ο Jehu απεικονίζεται στον Μαύρο Οβελίσκο να φιλάει το έδαφος μπροστά από τον Shalmaneser III και να του χαρίζει ένα δώρο «Silver, Gold, a Golden Bowl, Golden Vase With Pointed Bottom, Golden Tumblers, Golden Buckets, Tin, A Staff For Ένας βασιλιάς [και] Σπίαρς ». Ο μαύρος οβελίσκος ασβεστόλιθου ύψους 2 μέτρων δοξάζει τη βασιλεία του Shalmaneser και τα στρατιωτικά του επιτεύγματα μέσα σε 5 σειρές, όλα ταυτισμένα με λεζάντες. Κάθε σειρά έχει τέσσερα πάνελ, ένα σε κάθε πλευρά του οβελίσκου: 1: Gilzanu - (Βορειοδυτικό Ιράν) φόρος τιμής στα άλογα. 2: House of Omri - (Ισραήλ) ένα αφιέρωμα από τον Jehu (στη φωτογραφία). 3: Musri - (Αίγυπτος) φόρος τιμής σε ελέφαντες, πίθηκους και άλλα εξωτικά ζώα. 4: Suhi - (στον ποταμό Ευφράτη) μια σκηνή κυνηγιού ζώων. 5: Πατίνα στη Νότια Τουρκία. Ο οβελίσκος ανακαλύφθηκε στο Nimrud του Ιράκ (20 μίλια νότια της Μοσούλης) το 1846 και σήμερα εκτίθεται στο Βρετανικό Μουσείο.

Η γραμμή 1 - 21 του Black Obeslisk γράφει: «Assur, ο μεγάλος άρχοντας, βασιλιάς όλων των μεγάλων θεών Anu, βασιλιάς των Igigi και Anunnaki, ο άρχοντας των χωρών Enlil, ο υπερυψωμένος, πατέρας των θεών, ο δημιουργός Ea, βασιλιάς των Βαθειών, ο οποίος καθορίζει το πεπρωμένο Σιν, βασιλιάς της τιάρας, που υψώθηκε με λαμπρότητα τον Αντάντ, ισχυρό, κατεξοχήν, άρχοντα της αφθονίας Σαμάς, δικαστή του ουρανού και της γης, διευθυντή όλων των Μαρντούκ, αφέντη των θεών, άρχοντα του νόμου Ο Urta, γενναίος ένας από τους Igigi και τους Anunnaki, τον παντοδύναμο θεό Nergal, τον έτοιμο, βασιλιά της μάχης Nusku, φορέα του λαμπρού σκήπτρου, τον θεό που παίρνει τις αποφάσεις Ninlil, σύζυγο του Bêl, μητέρα των μεγάλων θεών Ishtar, κυρία σύγκρουση και μάχη, η απόλαυση των οποίων είναι ο πόλεμος, μεγάλοι θεοί, που αγαπούν τη βασιλεία μου, που έκαναν μεγάλη κυριαρχία, δύναμη και κυριαρχία, που μου καθιέρωσαν ένα τιμημένο, ένα εξυψωμένο όνομα, πολύ πάνω από αυτό όλων των άλλων αρχόντων! »

Οι αφίσες υψηλής ποιότητας, επεξεργασμένες με υπεριώδη ακτινοβολία εκτυπώνονται επαγγελματικά σε χαρτί στούντιο 185 g/m² και με συνδυασμό άνω των 16 εκατομμυρίων χρωμάτων, εγγυόμαστε ότι οι εκτυπώσεις σας θα έχουν τέλεια εικόνα!

Σημείωση: Το πλαίσιο δεν περιλαμβάνεται στις τυπικές εκτυπώσεις αφισών. Παρακαλούμε δείτε τα άλλα αντικείμενά μας για μια επιλογή εκτυπώσεων με πολυτελή κορνίζα.

A0: 46,8 x 33,1 ίντσα (118,9 x 84,1 cm)
A1: 33,1 x 23,4 ίντσες (84,1 x 59,4 cm)
A2: 23,4 x 16,5 ίντσα (59,4 x 42 cm)
A3: 16,5 x 11,7 ίντσα (42 x 29,7 cm)
A4: 11,7 x 8,3 ίντσες (29,7 x 21 cm)

Διατίθενται 5 κλασικά μεγέθη
Όμορφο γυαλιστερό φινίρισμα
Υψηλής ποιότητας 185 g/m² Εκτυπώσεις
Εκτυπώνεται και θεραπεύεται μέσω της τεχνολογίας UV Lightbar
Δωρεάν διεθνής παράδοση
Εκτυπώνεται με μελάνια φιλικά προς το περιβάλλον
Αποστέλλεται σε συσκευασίες φιλικές προς το περιβάλλον


Δες το βίντεο: Ο ΕΚΠΕΣΩΝ ΕΩΣΦΌΡΟΣ ΚΑΙ ΑΓΑΛΜΑ ΝΕΦΕΛΙΜ - Αθήνα - πλατεία Καραϊσκάκη